رهبر معظم انقلاب‌دام‌عزه
از اوایل انقلاب، در کارهایی که در اختیار من بوده، به جوانان مسئولیت می‌دادم. تجربه من این است که اگر ما به جوان اعتماد کنیم ـ آن جوانی که شایسته دانستیم و صلاحیتش را داشت؛ نه هر جوانی و هر مسؤولیتی ـ از غیر جوان، هم بهتر و هم سریع‌تر پیش می‌برد، هم کار را همراه با ابتکار بیشتری به ما تحویل خواهد داد. یعنی روند پیشرفت در کار حفظ می‌شود. برخلاف غیر جوان که ممکن است کار را بالفعل خوب انجام دهد، اما روند پیشرفت در آن متوقف خواهد شد.
آذوقه‌های فرهنگی در تربیت
زن اگر به تربیت فرزند اهمیت داد، برای آن‌ها آذوقه‌های فرهنگی ـ قصص، احکام، حکایت‌های قرآنی، ماجراهای آموزنده ـ فراهم کرد، نسل‌ها در آن جامعه بالنده خواهند شد. این هنر زن، منافاتی با درس خواندن و امثال این‌ها ندارد.
هیچ کار خیری را از روی خجالت و حیا ترک نکنید!
حدیث از امام سجاد‌علیه‌السلام است که می‌فرماید: مؤمن هر جا می‌نشیند، در صدد فرا گرفتن و آموختن است.
هر جا سکوت می‌کند، سکوت او برای این است که در گفتن، خطر و اشکالی بر دین خود مشاهده می‌کند.
آنچه را که به عنوان سخن راز و امانت به او سپرده شود، حتی برای دوستانش هم آن را افشا نمی‌کند.
اگر یک وقت کسی برای احقاق حقش به گواهی او احتیاج داشته باشد، گواهی و شهادت خود را کتمان نمی‌کند؛ ولو آن شخص از او دور باشد.
هیچ کار نیکویی را از روی ریا انجام نمی‌دهد.
هیچ کار خیری را هم از روی خجالت و حیا ترک نمی‌کند.
به بعضی‌ها می‌گویند: آقا! چرا فلان جا نماز یا نافله یا نماز اول وقتتان را نخواندید؟ می‌گویند خجالت کشیدیم! نه؛ از روی حیا، هیچ کار نیکی را ترک نکنید.
****************
اهمیت تقوا
حجت‌الاسلام‌و‌المسلمین ناصری
تقوا، یعنی عمل کردن بر طبق ضوابط الهی و فرمان‌بردار حق بودن، در جمیع رفتارها و کردارها؛ به گونه‌ای که هیچ اراده و خواسته‌ای برخلاف اراده و خواسته الهی نباشد. هر چه مولا می‌گوید، بنده انجام دهد. لذا بهترین القاب نبی‌اکرم، بندگی است. در سوره اسرا می‌فرماید: «سُبْحانَ الَّذی أسْری بِعَبْدِه لَیْلاً مِنَ الْمَسْجِدِ الْحَرام». در تشهد می‌گویید: «أشْهَدُ أنَّ مُحَمَّداً عَبْدُهُ وَ رَسُولُه». رسول بعد از عبد ذکر شده است. اول بندگی کرد و بعد جامه رسالت پوشید.
حضرت موسی از پروردگار، فرق بین کلیم و حبیب را پرسید. حضرت حق فرمود: کلیم، برای رسیدن به مرتبه کلیمی، باید چهل شبانه روز ریاضت بکشد و انزوا اختیار کند و آن‌گاه به او اجازه دهند که به کوه طور برود و چند کلمه‌ای صحبت کند. اما حبیب، کسی است که در شب، حضرت احدیت بُراق را می‌فرستد و با تشریفات تام او را به عرش می‌برد. همه این‌ها در سایه عبودیت است.
تقوا حالتی نفسانی و پلیس درونی است که باعث می‌شود انسان طبق ضوابط انسانیت و مذهب عمل کند و ذره‌ای مخالفت نکند. او را ملزم می‌کند که واجباتش را به جا آورد و محرمات را ترک کند؛ و قرآن هادی و راهنمای کسی است که این حالت را داشته باشد و به چنین کسی وعده داده است که «وَ مَنْ یَتَّقِ الله یَجْعَلْ لَهُ مَخْرَجاً وَ یَرْزُقْهُ مِنْ حَیْثُ لا یَحَتَسِب». تقوا مراتبی دارد و مرتبه اولش این است که انسان واجبات را به جا آورد و محرمات را ترک کند.
شرکت در مجالس حرام ممنوع
حضرت صادق‌علیه‌‌السلام وارد مجلسی شدند، شخصی درخواست آب کرد و برایش شراب آوردند. حضرت تا این وضع را دید، از جا برخاست و فرمود: مجلسی که معصیت خدا در آن بشود، جای من نیست، و از مجلس بیرون آمدند. اعمال ائمه‌اطهار، باید سرمشق ما باشد. معصیت‌هایی که در مجالس می‌شود، تمامش حجاب‌های ظلمانی برای روحمان است و ما را لحظه به لحظه از خدا دور می‌کند. نباید در مجلسی که رضای حق در آن نیست، وارد شویم و باید این‌گونه مجالس را ترک کنیم. اگر عذابی در چنین مجالسی نازل شود، همه حاضران را در برمی‌گیرد. حتی فرموده‌اند: اگر در چنین مجالسی کسی در اتاقی دیگر نماز بخواند، نمازش باطل است. ماندن در چنین مجالسی که محل فساد و لهو و لعب و ساز و آواز است، حرام است. هر لحظه که بیشتر بمانی، حجاب‌های ظلمانی بیشتر روحت را می‌گیرد و از خدا دورتر می‌شوی، حتی اگر در آن ذکر بگویی.