سرخ به رنگ خون
ماه‌منیر داستانپور
یک‌بار دیگر به الهه شیوا سجده کرد و بلند شد که برود. باورش نمی‌شد می‌خواستند چماق به دست بیفتند به جان مسلمانان. کاهن گفته بود این کار نشانه محبت شیوا به آن‌هاست. چطور می‌توانست بپذیرد که این مرگ دردناک هدیه‌ای از جانب الهه به آن‌ها باشد؟ برای بار آخر به شیوا تعظیم کرد. به دست طبل‌دارش نگاه کرد که بارها به ضرب آهنگش رقصیده و به نیزه سه‌شاخش چشم دوخت که نماد آفرینش، مرگ و نگهداری بود. دست‌های قدرتمند شیوا چرا باید طالب مرگ آن آدم‌های بی‌آزار می‌بود؟!
با خود اندیشید یعنی باید سال‌ها دوستیش با مصطفی را فراموش کرده و چماقش را بر سر او فرود می‌آورد؟ مصطفی که سال‌ها برادرانه از او حمایت کرده و هرجا نیاز داشت دستش را گرفته بود؟! ذهنش رفت به سال‌ها پیش. به آن روزها که هنوز پدرش زنده بود و پسر مسلمان همراه خواهرش لیلا و پدر پیرش تازه با آن‌ها همسایه شده بودند. لیلا دختر معصوم و نجیبی بود که خیلی کم حرف می‌زد و برخلاف خواهرهای او علاقه‌ای به خودنمایی در برابر چشم پسران جوان نداشت. مصطفی اما در همان روزهای اول بین تمام اهل محل معروف شده بود . انگار خدا فرستاده بودش برای گره‌گشایی! هرکه بارش می‌افتاد و نیازمند یاری بود؛ مصطفی را کنار خود می‌دید. رفته رفته شده بود چشم و چراغ محل و یار جانی راجو که غیر از او هیچ برادری نداشت. این همه سال هیچ چیز نتوانسته بود از هم جدایشان کند؛ حتی دین و آیین متفاوتشان. نه مصطفی و لیلا به خدایان او بی‌حرمتی می‌کردند و نه او به الله که اتفاقا از الهه‌های هندو خیلی هم مهربان‌تر و بخشنده‌تر بود. باورش نمی‌شد خودش دارد به این چیزها اعتراف می‌کند. لابد اگر کاهن می‌فهمید همان‌جا روی پله‌ها معبد کلکش را می‌کند و پیشکشش می‌کرد به الهه شیوا که خدای نابودی و حیات بود!
باید تا قبل از این‌که بلایی سر مصطفی و لیلا بیاید آن‌ها را از جریان مطلع می‌کرد. دلش نمی‌خواست بلایی سرشان بیاید. هنوز خاطراتی را که پدر برایش از سال هزار و نهصد و چهل و هفت گفته بود؛ به یاد داشت. روزهای جدایی هند و پاکستان! چقدر مردم مرده و آواره شده بودند! دلش نمی‌خواست جنازه مصطفی و خواهرش لیلا را که تازگی‌ها صاحب پسرک شیرینی شده بود زیر دست و پای یک مشت آدم از خود بی‌خود شده و نادان پیداکند که بوی خون گیجشان کرده!
اولین ریکشاوی که بیرون معبد دید کرایه کرد و راهی محله مسلمان‌ها شد که یک‌سالی بود خانواده مصطفی بعد از ازدواج لیلا به آن نقل مکان کرده بودند. ازدواجش شب اول رمضان بود. خانواده‌های مسلمان محله دست در دست هم گذاشته و به کمک هم عروسی او را برگزار کرده بودند. جشن باشکوه و بی‌ریایی بود. بین هندو و سیک و مسلمان فرق نگذاشته و همه را در شادی خود شریک کرده بودند. هیچ وقت مثل آن شب در زندگیش شاد نبود. آخر هم تا پای پله‌های خانه داماد، همراه با مصطفی بدرقه‌اش کرد. انگار هردو برادرهایش بودند. آن‌جا هم دین و مذهب بینشان فاصله نیانداخته بود. حالا به جای این‌که برای بردن پیشکشی برود خانه لیلا ، مجبور بود برود فراریشان بدهد؛ اگر جای امنی برایشان در این کشور آفت‌زده پیدا می‌شد.
نمی‌دانست چطور خودش را رساند خانه لیلا! دلش کف دستش بود و قلبش تاپ‌تاپ می‌کرد. شاید بهتر بود اول مصطفی را پیدا می‌کرد. ولی از یک ساعت پیش هر چقدر با تلفنش تماس گرفته بود؛ او پاسخ نمی‌داد. لابد خودش خبردار شده و به کمک مردم رفته بود. با خودش گفت: «کاش همان چندسال پیش رفته بودند پاکستان پیش اقوامشان!» اما یادش افتاد مصطفی گفته بود: «فرار یعنی پذیرفتن بیگانه بودن. ولی ما اهل این آب و خاکیم !» می‌دانست مصطفی سرش برود؛ حرفش عوض نخواهد شد. او از پس خودش برمی‌آمد ولی لیلا مظلوم‌تر و بی‌دست و پا تر از این حرف‌ها بود که بتواند خودش را نجات دهد.
در خانه لیلا باز بود. بلند سلام کرد و رفت تو. چند بار صدایش کرد. بوی خوشی همه جا را گرفته بود. بوی گلاب جامه شیرینی مخصوصی که لیلا با دست خودش درست می‌کرد و همیشه یک جعبه هم برای آن‌ها می‌آورد. مثل ماه رمضان سال قبل که خودش قبل از عروسی شیرینی‌ها را پخته و یک ظرف جدا برای او و خواهرهایش نگه داشته بود. ته دلش لرزید. هیچ‌کس در خانه نبود ولی همه جا حسابی به هم ریخته بود. شیرینی‌ها روی زمین ریخته و برخی زیر دست و پا له شده بودند. شال بلند سرخ افتاده بود روی زمین. این یعنی...! از خانه دوید بیرون! کمی دورتر غوغایی برپا بود. پاهایش نای رفتن نداشت! جمعیت انگار خسته شده باشند؛ کم‌کم متفرق شدند. همگی چماق‌دار و عصبانی. شال سرخ رنگ را در خاک می‌کشید و جلو می‌رفت. بالأخره رسید! زمین ناهموار بود و انگار کسی را آن‌جا دفن کرده بودند. نشست و شروع کرد به کنار زدن خاک! بوی گلاب جامه بلند شد. بوی خوش گلاب، عطر ماه رمضان! از پشت پرده اشک لیلا و نوزادش را که نفس نمی‌کشیدند؛ دید. یادش افتاد او خیلی نجیب و باحیاست. شال را پیش کشید و پهن کرد روی لیلا! همه جا سرخ شد. سرخ به رنگ خون! بوی گلاب پر شد! بوی گلاب جامه عروسی لیلا! بوی ماه رمضان که دیگر لیلا یا شاید حتی مصطفی را نمی‌دید!