حسرت زمانه

معصومه کرمی

غلتی می‌زنم پهلو به پهلو می‌شوم اگر به همین حالت بمانم تا چند روز دیگر زخم بستر می‌گیرم. کتابم را از روی میز کنار تختم برمی‌دارم. از لای کتاب کاغذی روی تخت می‌افتد. برمی‌دارم، نگاه می‌کنم، بلیط سینمایی است که امیر آورده. چشمانم را می‌بندم. خاطرات آن روز مثل فیلم روی پرده چشمم می‌رود. در میان هیاهو و داد و بیداد از خواب می‌پرم. صدای برادر بزرگ‌ترم امیر از هال به گوشم می‌رسد. بالشت را روی سرم می‌گذارم. صدا کمتر می‌شود. کسل و خواب‌آلوده بودم. از شنیدن عمو لابه‌لای حرف‌های داداش با کنجکاوی بالش را از روی سرم برمی‌دارم. صدای داداش واضح‌تر می‌شود اما چیزی از حرف‌هایش سر در نمی‌آورم. در رختخوابم می‌نشینم. حالا چرا این وقت صبح! همراه خمیازه بدنم را هم کش می‌دهم. چشمم به عقربه‌های ساعت که می‌افتد خمیازه‌ام متوقف می‌شود. ساعت ده صبحه. وای امروز چقدر خوابیدم. به سرعت از تخت پایین می‌آیم. چه قدر امروز کار دارم. چرا مادر بیدارم نکرده بود؟! کی این رفت ‌و آمدها و سر و صداها تمام می‌شود؟! خسته شده‌ام. کل هفته سر کار می‌‎روم، آخر هفته هم این‌جا کاروان‌سرا است. این می‌رود، اون می‌آید. ای بابا حالا که ازدواج کردید برید بشینید تو خونه‌هاتون. چیه هر روز می‌آیید این‌جا؟! ای کاش مادر اجازه می‌داد می‌رفتم یه آپارتمان اجاره می‌کردم، حداقل آخر هفته رو استراحت می‌کردم. اه، این کاراداره حالمو به هم می‌زند. از صبح بلندمی‌شوم می‌روم پشت اون میز لعنتی توی اداره. هی با ارباب‌رجوع سر و کله می‌زنم. دیگه از هرچی آدمه حالم به هم می‌خوره. باید برم توی کوه یه غار پیدا کنم تا دیگه نه کسی رو ببینم، نه صدایی بشنوم. با اکراه در اتاقم رو باز می‌کنم. زیرلبی سلامی‌می‌کنم. به طرف دستشویی می‌روم. داداش نگاهی به من می‌اندازد. «به‌به آبجی کوچیکه چه عجب شما رو دیدیم. یا سر کاری یا تو غار تنهاییت.» نگاهی به داداش می‌کنم زیر لب می‌گویم «ای بابا مگه من غار تنهایی و آرامشم دارم تو این خونه؟!» مادر سرفه‌ای می‌کند. وارد دستشویی می‌شوم. آب را باز می‌کنم، به صورتم می‌زنم تا کمی‌از عصبانیتم کمتر شود. صدای مادر از بیرون می‌آید. «خسته است، شما به دل نگیر. یه هفته می‌ره سر کار آخر هفته توقع داره کسی برو بیا نکنه اما نمی‌دونه تا من زنده‌ام بچه‌هام میان و می‌رن. یکی هم پیدا نمی‌شه شوهرش بدم بره راحت بشیم. این بچه نمی‌فهمه اگه مادر اونم، مادر سه تا بچه دیگه هم هستم. این‌جا خونه امید بچه‌هامِ.» مشتی دیگری آب سرد روی سر و صورتم می‌پاشم. مادر سکوت می‌کند. داداش هم چیزی نمی‌گوید. از در بیرون می‌آیم. بدون نگاه به آن‌ها به آشپزخانه می‌روم. وای چقدر ظرف، ظرف های دیشب و صبح بشقاب‌های پوست میوه. در کابینت را باز می‌کنم. از زیر تختم شلوغ‌تر است. فقط این برادرا با زناشون بلدن بیان بریزن و بپاشن، بخورن برن، منم باید بشورم و جمع کنم و پذیرایی کنم. چند روز دیگه هم عیده. چه عیدی؟! چند روز تعطیله همه‌اش باید دولا راست بشم و پذیرایی کنم. این می‌ره اون میاد. اصلا یه لحظه هم خونه خالی نمی‌مونه. حسرت برنامه‌های نوروزی مونده روی دلم. اصلا چرا من باید بچه آخر خانواده می‌شدم که الان این قدر مصیبت داشته باشم؟! نتونم حتی یه ساعت برای خودم زندگی کنم! لیوان چای را روی میز آشپزخانه می‌گذارم. لب پر می‌زند. چای روی دست‌م می‌پاشد. روی دستم را فوت می‌کنم. لقمه‌ای از نان تازه‌ای که داداش خریده را برمی‌دارم. مادر مثل همیشه صبحانه را آماده گذاشته. نان را در دهانم می‌گذارم. چای را روی آن سر می‌کشم. از بیرون صدای داداش می‌آید. «آیناز اگه صبحونت رو خوردی، بیا کارت دارم.» پوفی می‌کنم. ول کنم هم نیستن. از آشپز‌خانه بیرون می‌آیم. روی مبل کنار مادر می‌نشینم. چشم می‌دوزم به دهان برادرم. مهربان نگاهم می‌کند. «قند خونت اومد بالا آبجی کوچیکه؟! بیا این بلیط سینما رو برات گرفتم امروز بری یه کم تفریح کنی. ظرف‌ها رو هم بذار من می‌شورم.» پشت چشمی‌ نازک می‌کنم. «ممنون داداش، می‌خوام تو خونه استراحت کنم. از شلوغی حالم بهم می‌خوره. از صبح تا شب بس که تون اداره کوفتی ارباب‌رجوع می‌ره، میاد، امروز می‌خوام کسی رو نبینم. ظرف‌ها را هم خودم می‌شورم» چیزی نمی‌گوید. بلند می‌شود، از مادر خداحافظی می‌کند. مادر با نگاه التماسش می‌کند. بشین امیرجان میوه بیارم اما او می‌رود. لبخند فاتحانه‌ای می‌زنم. مادر لب می‌گزد و پشت دستش می‌زند. «دختری بی‌چشم و رو ببین چه جوری با بزرگ‌تر صحبت می‌کنه.» بی‌حرف به آشپزخانه برمی‌گردم. پیش‌بند را می‌بندم. شروع به شستن ظرف ‌ها می‌کنم.

بلیط سینما را لای کتابم می‌گذارم. سرفه می‌کنم، خشک و پی‌درپی، نفسم تنگ شده. نگاهی به دستگاه اکسیژن می‌کنم که آرمان تهیه کرده.

با صدای زنگ آیفون سه‌فازم می‌پرد. بله محله بروبیا مگه آمد و رفتش تموم می‌شه؟! اینو از سر باز می‌کنی یکی دیگه پیداش می‌شه. شروع به غر زدن می‌کنم. مادر تشر می‌زند:«هر وقت من مردم در این خونه هم بسته می‌شه». در واحد را باز می‌کند. صدای بچه‌های آرمان که با هم می‌گویند سلام مادربزرگ گوشم را پر می‌کند. حوصله سر و صدا ندارم. بچه‌ها به آشپزخانه آمده‌اند. «سلام عمه جون، خسته نباشی» با اخم نگاه‌شان می‌کنم. «بابا مامان‌تون کجان؟ بچه هرجا خواست بره با بزرگ‌ترش می‌ره. حالا هم بدویید برید خونه‌تون.» مادر سرخ‌شده گره روسری‌اش را باز می‌کند و خودش را باد می‌زند. «امروز از دنده چپ بلند شدیا آیناز. چه خبرته؟ ام شی شدی هرکی میاد سم می‌پاشی؟» بچه‌های آرمان به مادرمیگن «مامان بزرگ اومده بودیم عمه رو ببریم پارک» نگاهی به دوقلوهای آرمان می‌کنم. «ممنون اگه بخوام برم خودم می‌رم. شما خودتون برید.» بچه‌ها نگاه‌شان را به پایین می‌دوزند. «چشم عمه جون». از آشپزخانه بیرون می‌روند. خوشحال از این‌که دومین مزاحمت را هم رد کرده‌ام، بقیه ظرف‌ها را می‌شویم.

با صدای زنگ در واحد چشم باز می‌کنم. اکسیژن را از روی صورتم برمی‌دارم. پشت در می‌روم. چقدر دلم می‌خواست با کسی صحبت کنم. زن برادرم عرشیا از پشت در می‌گوید «آیناز جان غذا رو گذاشتم پشت در، بردار بخور» با صدای خفه‌ای تشکر می‌کنم. حال مادر را می‌پرسم. می‌گوید «مادر خوب است، فقط نگران توست. چشمش را دوخته به صفحه دوربین مداربسته و تسبیح به دست صلوات می‌فرسته. همه نگرانت هستیم. خوب غذا بخور، زودتر خوب بشی.» صدای پاهایش را می‌شنوم که از پله‌ها بالا می‌رود. در را باز می‌کنم، غذا را برمی‌دارم. در را می‌بندم. چقدر دلم برای دوقلوهای آرمان تنگ شده. چقدر دلم برای عرشیا، امیر و بچه‌هاشون تنگ شده. ‌برای خنده‌های آرمیتا و عمه گفتنش. دلم برای مادر بیش از همه تنگ شده، برای در آغوش کشیدنش. حتی برای ارباب‌رجوع‌هایم در اداره دلم تنگ شده. دلم می‌خواهد آدم ببینم. آدم واقعی، نه تلویزیون. ۱ هفته است در قرنطینه‌ام. فقط خودم را در آینه دیده‌ام و صدای سرفه‌های خودم را شنیده‌ام. به آرزوی غار تنهاییم رسیده‌ام اما خیلی تلخ و گزنده است. کاش این کرونای لعنتی زودتر دست از سرم بردارد. با صدای زنگ موبایلم سریع آن را برمی‌دارم. سلام دادش امیر، سرفه می‌کنم بله داداش مراقب خودم هستم. اشک از گوشه چشمم راه می‌گیرد روی صورت تب دارم. «داری امیدوارم می‌کنی داداش یا واقعا دکتر گفت دارم خوب میشم؟!» تلفن همراهم را روی میز می‌گذارم کاش داداش کنارم بود دلم برای آغوشش که بوی پدر می‌داد تنگ بود...