کتاب تاریخ، فصل نبرد با دشمن پنهان

زهره معراجی

هرگز فکرش را هم نمی‌کردم یک روز برای دختر کوچولویم ماسک بدوزم ورویش را گل بچسبانم که دوستش داشته باشد. هرگز باور نمی‌کردم یک روز پسر کوچولویم از پشت قاب شیشه‌ای تلفن همراه باهمسالانش بازی کند. هیچ‌ وقت تصورش رانمی‌کردم که مادرم را از پشت خط تلفن بوسه‌ باران کنم، خوابش را هم نمی‌دیدم که آدم‌ها خودشان را درخانه حبس کنند ودر را به روی عزیز ترین‌هایشان ببندند یا همدم تمام روزگار جوانیشان را بی‌ هیچ مشایعت‌ کننده‌ای ،به منزلگاه ابدی‌اش ببرند؛ بی هیچ مراسم یاد بودی، بی هیچ آغوشی برای گریستن وشانه‌ای برای تکیه دادن ودوباره برخاستن‌. هیچ وقت باور نمی‌کردم که زندگی امروز من صفحات کتاب تاریخ فرداها را بسازد.

این روزها عزیزانی از دست داده‌ایم، درس‌های سختی یاد گرفته ایم. درد کشیده‌ایم ورنج برده‌ایم. همه می‌دانیم که این روزها به پایان می‌رسند و ما دوباره سوار بر موج‌های خروشان حوادث با جریان توقف‌ناپذیر زندگی به سوی آینده پیش می‌رویم. می‌دانم یک روز یک صفحه از تمام تقویم‌های دنیا به نام ما و کرونا خواهند بود ولی نمی‌دانم رنگ آن روز تقویم ما سیاه خواهد بود یا سپید؟! فرزندانمان از ما به نیکی یاد خواهند کرد یا به تلخی؟

یک روز ما حروف کوچک وسیاه کتاب تاریخ خواهیم بود و آن‎ها با بی‌اعتنایی صفحات مارا ورق خواهند زد. شاید بابت بلاهت‌هایمان لطیفه بسازند‌، شاید ما فصل ‌خسته‌ کننده‌ای باشیم، شاید هم باعث مباهات شویم. اما آن‏ها هرگز لحظه‌هایی را که ما زندگی کردیم‌، نخواهند فهمید‌. آن‎ها اشتیاق ما را برای تمام شدن روزها سخت تنهایی نخواهند فهمید. آرزوی ما را برای زنده ماندن و ادامه یافتن زنجیره حیاتمان را نخواهند فهمید. آن‏ها ما را در سطرهای کتاب تاریخ می‌بینند؛ گاه در پاراگراف‎هایی پر از جوانمردی؛ گاه‌ پر از ‌اشتباه.

دلم می‏خواهد برای فردا تاریخی بنویسم که سطر سطرش سپید ودرخشان باشد اما چاره‌ای ندارم جز این‎که امروز را سپید ودرخشان کنم. به یاد همه آن‎هایی که از کار بیکار شده‌اند، آن‌هایی که بدن نحیفشان زیر سنگینی فقر خم شده.

دعای جوشن کبیر را باز می‌کنم واورا با هزار اسم مبارکش صدا می‌زنم؛

ای اول‌، ای آخر، ای نیکو‌، ای بی‌نیاز‌، ای کسی که علمش به هر چیزی احاطه دارد‌، ای پدید‌آورنده خلق‌، ای نگهدار خلق، ای برطرف‌ کننده غم‌ها، ای گشاینده درها، ای رفع کننده رنج ومصیبت‎ها‌... به تو پناه آوردم، به تو پناه آوردم .اگر چه توانم محدود وقدرتم ناچیز است‌، اما خدا همه‌ جا جاریست وموعود منتظر. با امید به او دست‏های خسته را می‌گیرم تا باهم صدایش بزنیم .