بی قراری

تاوان

روزهای اول بعد از تمام شدن جنگ کار و زندگی‌اش معلوم بود هر کجا که خبر آمدن آزاده‌ای را می‌شنید می‌دوید آن‌جا. چشم به چشم آنقدر اصرار می‌کرد و قسم می‌داد که آیا خبری از پسر او دارند یا نه. هرکس که خبری نداشت و بی‌خبر بود، چشم‌هایش به گریه می‌نشست و تر می‌شد و آن کسی هم که کوچک‌ترین رد و نشانی از عادل داشت لب‌های رخشنده را با خنده آشتی می‌داد و تا چند روز حال و اوضاعش خوب بود اما بعد دوباره دلهره و دلواپسی قلبش را سنگین می‌کرد و رخشنده می‌شد همان رخشنده که حال و حوصله هیچ‌کس حتی خودش را هم نداشت.

دار قالی را که برای رخشنده علم کردند فکر می‌کردند دیگر تمام می شود خودش را با آن مشغول می کند و کمتر بی تابی پسرش عادل را می کند کمتر گریه و زاری سر می دهد و سرش به کار خودش گرم است و روزهای بی قراری اش را راحت تر از سر می کند اما دار قالی و تار و پودهای فرش هم نتوانست آرامش را به قلب مادرانه رخشنده راه بدهد. بی هدف رج ها را بالا می رفت، دفه می زد و رنگ به رنگ عوض می کرد. چشم به راهی امانش را بریده بود داشت. عطر عادل را از همه جا می شنید. از لباس های توی کمد، از گل های توی باغچه، از اذان های دم صبح و... از وقتی که عادل رفت جبهه و دیگر برنگشت دنیا هم قشنگی هایش را برایش از دست داد. دیگر نه نوزاد تازه به دنیا آمده ای آنقدر سر حالش می آورد نه جفت و جور کردن جهیزیه برای دخترش. تمام خوشی های دنیا همه شان خلاصه شده بودند در آمدن عادل.

- مادر آخر خودتو مریض می کنی بسه دیگه چقدر گریه و زاری میکنی آخه فکر می کنی عادل راضیه به این همه بی قراری تو؟

- می‌دونم راضی نیست اما من یه مادرم، چه توقعی از من دارین؟ من نمی تونم مثل شما بی خیال باشم.

- دیگه می خوای چکار کنم مادر دیدی که چندبار رفتم جبهه رد و سراغ هم رزماش رو گرفتم هر کجا که بودن رفتم، سراغشون کسی خبری ازش نداره نمی دونن کجاست.

- خدایا تو رو به ظهر خونین عاشورا بچمو بهم برگردون.

آمدن اسرا که تمام شد بی قراری رخشنده هم بیشتر شد. اصلا انگار از آن روز یک طور دیگر شده بود نه زیاد حرف می زد نه می خندید. خودش بود و خودش و دنیایی که در آن زندگی می کرد. دنیایی که در آن برای کسی غیر از خودش و عادل جایی نبود. یک دنیای کوچک و تنگ.

- شایسته، مادر کجاست؟

جلیل کیسه نان دستش را گذاشت روی دالان و منتظر چشم دوخت به شایسته که آرام جارو را می کشید روی زمین.

- ها چته چرا جواب نمیدی؟

- رفته رو بوم نشسته زل زده به جاده مثل همیشه.

- ای بابا چی می خواد از این جاده؟!

پله ها را دوتا یکی بالا دوید. پیرزن می نشست روی بام و دست زیر سر زل میزد به جاده، به جاده ای که شاید روزی گم شده اش را از آنجا بیاید.

- اینجا چکار می کنی مادر؟ نمی گی سرما می خوری ببین هوا چقدر سرده. پاشو پاشو بریم خونه دوباره حالت بد می شه ها...

- ولم کن اگه عادل بیاد ببینه کسی چشم انتظارش نیست ناراحت می شه میزاره میره مثل دفعه پیش. اونوقت دیگه شاید اصلا نیاد.

- مثل کدوم دفعه مادر؟ بیا بریم سرما می خوری.

- همون دفعه که با اسب اومده بود. اسبشو بست به درخت اومد کنارم. گفت شما چرا منتظر من نیستید.

جلیل سراسیمه دست گذاشت روی پیشانی مادرش، پیشانی اش داغ بود.

-داری توی تب می سوزی، شایسته... شایسته... بیا بالا.

پیرزن را بغل کرد و پله ها را پایین دوید.

****

ـ حالشون اصلا خوب نیست نه حال خودش نه حال قلبش، اگه مراقبش نباشید شاید اتفاقای از این بدتر براش بیفته.

شایسته و جلیل کز کرده بودند یک گوشه شایسته اشک هایش را پاک می کرد و جلیل پوست لب هایش را می جوید.

- داروهاش رو سر موقع بخوره تا جایی هم که میشه از استرس دور باشه.

با این حرف دکتر شایسته گریه اش بلندتر شد و از اتاق بیرون دوید.

دیگر همان چند کلمه حرفی را هم که می زد از لبانش بیرونش نیامد. نگاهش میخکوب شده بود روی دیوار روی تصویر عادل توی قاب خاتم. ساعت ها به آن تصویر خیره می ماند و گاه حتی یادش می رفت که پلک بزند روزها و ماه ها و سال ها.

- مادر حالت خوبه؟ امروز عروسی دخترمه داره میره خونه بخت کاش تو هم می تونستی بیای خیلی خوب می شد. دایره می زدی، شعر می خوندی. یادته مثل وقتی که خودم عروس شدم یادت میاد چقدر خوش گذشت؟ مادر می شنوی؟ داداش عادلم بود، آقا هوشنگ و برداشت روی دوشش... مادر؟

اسم عادل که آمد نگاه بی فروغش برقی زد و قطره اشکی آرام از گوشه ی چشمش سر خورد و روی بالش افتاد.

***

دکتر دوباره گوشی را گذاشت روی قلب رخشنده و گوش داد. سرش را تکان داد و گفت:

- حالش اصلا خوب نیست یعنی میشه گفت تا حالاباید.... خیلی معذرت می خوام که اینو میگم ولی انگار یه چیزی هست که مجبورش می کنه به زنده موندن.

جلیل گفت:

- بله 20 ساله چشم انتظاره برادرمه این چند سالی رو که زمین گیر شده چشم از اون قاب برنداشته. نمی دونم تا کی می خواد اینطور خیره به اون قاب بمونه؟

و دکتر نگاهش را برگرداند سمت قاب روی دیوار به تصویر جوانی خیره شد که در لباس جنگ داشت لبخند می زد.

****

شایسته دست کشید روی صورتش و گفت:

- حالا باید چکار کنیم؟

- مادر و می بریم باید ببینه پسرشو 20 سال چشم انتظاری براش بسه.

- ولی چطوری؟

- زنگ زدن و گفتن امروز میارنش باید بریم....

اشک امانش نداد و به گریه افتاد.

****

جلیل مادرش را گرفته بود پشتش و آرام قدم بر می داشت. رخشنده آرام و بی حرکت تکیه داده بود به پشت پسرش. نفس های بی حال و کم جانش گردن جلیل را نوازش می کرد.

- ببین مادر رسیدیم ببین کی اومده ببیندت همونی که این همه سال منتظرش بودی نگاه کن عادلت اومده.

مادر را تکیه دادند گوشه ی دیوار تابوت وسط اتاق بود رویش را پرچم کشیده بودند در تابوت را که باز کردند لب های رخشنده لرزید استخوان هایش را جمع کرده بودند توی یک کیسه یک کیسه کوچک گذاشتنش توی بغل رخشنده دست هایش تکان خورد و کیسه را نوازش کرد بوی عادل جان داده بود به تن بی جانش.

شایسته جلو آمد و کیسه را نزدیک لب های مادر کرد رخشنده کیسه را بوسید و ...

نفس هایش تندتر شدند رنگش سفید شد و سیاهی چشم هایش آرام آرام به سفیدی نشت.

هر دو را یک روز به خاک سپردند پسری را که بیست سال بود جنازه اش را گم کرده بودند و مادری را که بیست سال چشم انتظار پسرش بود.