وقت بودن
مینا شائیلوزاده
در یخچال را باعجله باز کرد و ظرف پنیر را از داخلش برداشت. نان لواشی را که از قبل آماده کرده بود روی میز وسط آشپزخانه پهن کرد و بدون دقت تکه بزرگی از پنیر را گذاشت رویش. می‌خواست لقمه را بپیچد که کله آرش درمیان چهارچوب در آشپزخانه ظاهر شد و گفت: «گردو هم بریز داخلش مامان!» نسرین نگاهی به موهای ژولیده و صورت نشسته آرش انداخت و نفسش را بیرون داد. ظرف گردوهای خرد شده را از داخل کابینت برداشت و همان‌طور که گردوها را وسط نان می‌ریخت غر‌غرکنان گفت: «می‌دونم امروزم دیرم میشه.» و در ذهنش برای هزارمین بار برنامه آن روزش را مرور کرد: «بازرس که گفته برای بازدید حدود ساعت 9 میاد... به خانم تقی‌پورم که گفتم پرونده‌ها رو بفرسته اداره. تعمیر دیوار پشتی مدرسه هم که بمونه برا بعدازظهر. کارای مهمونی فردا شبم امشب انجام می‌دم... آخ! واسه ماشین باید یه سر برم پلیس +10! وای اصلا کی برم؟» احساس می‌کرد از استرس نفسش بالا نمی‌آید. با دستانی که می‌لرزید، لقمه را داخل کیسه فریزر گذاشت. احساس کرد چشمانش سیاهی می‌رود. روی صندلی نشست و چشمانش را روی‌هم گذاشت. چند نفس عمیق کشید و دستش را روی قلبش فشرد.
ـ معلوم هست داری با خودت چیکار می‌کنی؟!
چشمانش را باز کرد. سیامک دست به سینه به چهارچوب در تکیه داده بود و با دقت نگاهش می‌کرد. نسرین لبخند کمرنگی زد و از جایش بلند شد: «باز شروع نکن سیامک جان.» اما برای حفظ تعادلش لبه میز را محکم گرفت و چند لحظه ایستاد. سردرد و سرگیجه روز بدی را برای آمدن انتخاب کرده بود. سیامک قدمی به داخل آشپزخانه گذاشت. آهسته گفت: «چیو شروع نکنم؟! من هربار که خواستم حرف بزنم...» نسرین بند کیفش را از روی دسته صندلی برداشت و با کلافگی گفت: «الان وقت این حرفاست؟! من دیرم شده...» و هم‌زمان با صدای بلند داد زد: «آرش؟ ارغوان؟! کجایین پس؟ الآن سرویس میاد دیگه!» صدای پاهایی را شنید که تندتند پله‌ها را پایین می‌آمدند. ارغوان باعجله از جلوی آشپزخانه رد شد و به‌طرف در ورودی خانه رفت. نسرین پشت سرش از آشپزخانه بیرون رفت و درحالی‌که اخم‌هایش را درهم می‌کشید، گفت: «قبلا یه سلامی هم می‌کردی!» ارغوان خم شد و همان‌طور که بند کتانی‌هایش را می‌بست زیرلبی گفت: «سلام.» و بدون آن‌که نگاهی به پشت سرش بیندازد، در را باز کرد و بیرون رفت. نسرین شانه‌ای بالا انداخت: «اینم از بچه‌های ما!»
سیامک انگار که حرف او را نشنیده باشد، کنارش ایستاد و گفت: «به نظرم رنگ و روی ارغوان خیلی زرد بود.» نسرین فرچه واکس را محکم روی کفش‌هایش کشید و گفت: «به نظر من که رنگ ارغوان هیچ مشکلی نداشت، تو زیادی رو بچه‌ها وسواس داری!» در توالت باز شد و آرش درحالی‌که از آن بیرون می‌پرید با صدای بلند گفت: «لباسمو اتو کردی مامان؟!» نسرین دستش را آرام به پیشانی کوبید و در جواب آرش با صدای بلند گفت: «وای ببخش مامان! اصلا یادم رفت!» آرش با عصبانیت چیزی گفت که نسرین متوجه نشد و درحالی‌که پاهایش را به زمین می‌کوبید، از پله‌ها بالا رفت.
نسرین می‌توانست از گوشه چشم نگاه حق به جانب سیامک را بر روی خود حس کند. برگشت و به سمتش بُراق شد: «حالا چی شده مگه؟! من تنها مادری‌ام که یادش رفته لباس مدرسه بچه‌اشُ اتو کنه؟!»
ـ فقط همینه؟! اصلا از اوضاع درسی بچه‌ها خبر داری؟ نمره‌هاشونُ دیدی؟! این چندوقت نشستی باهاشون حرف بزنی، ببینی مشکلی دارن یا نه؟!
ـ بچه‌های من هیچ مشکلی ندارن. این‌که نمره‌هاشون بعضی وقتا بالا و پایین میشه طبیعیه. بچه‌های امروزی بازیگوش ترن!
سیامک پوزخندی زد و ابروهایش را بالا داد: «باشه اصلا بچه‌ها هیچی! می‌دونی چند وقته من و تو کنار هم یه شام ساده نخوردیم؟! هربار من اومدم خونه تو از خستگی بی‌هوش بودی!»
ـ خب چیکار کنم؟! من سرم شلوغه. می‌دونی چقدر کار سرم ریخته؟! فکر کردی مدیریت مدرسه به همین راحتی‌هاست؟!
سیامک قدمی نزدیک‌تر آمد و دستش را روی شانه نسرین گذاشت: «عزیز دلم، خودتم خوب می‌دونی که تو به اون کار هیچ احتیاجی نداری. من به‌اندازه کافی درآمد دارم! تو داری خودتُ خسته می‌کنی. تو فراموش کردی یه زنی... و یه مادر. تو برای چنین درگیری‌هایی ساخته نشدی عزیزم!» نسرین حرفش را قطع کرد و محکم گفت: «من کارمُ دوست دارم.» سیامک ناامید از بحث کردن با نسرین، لحظه‌ای ساکت شد. دستش را از روی شانه نسرین برداشت و به سردی گفت: «کاری که تو می‌خواستی معلمی بود. ولی الان داری خودت و خانوادتُ با این فشار کاری نابود می‌کنی!» نسرین که انتظار چنین حرفی را نداشت، با چشم‌هایی گرد شده به‌طرفش برگشت. سیامک با عصبانیت نگاهش را از او گرفت و در را با شدت باز کرد اما قبل از آن‌که بیرون برود، لحظه‌ای برگشت و با نسرین چشم در چشم شد.
ـ تو اونقدر درگیر بزرگ کردن بچه‌های مردم شدی که بزرگ شدن بچه‌های خودتُ ندیدی!
و در را محکم پشت سرش بست. نسرین احساس می‌کرد قلبش در سینه می‌کوبد. با خودش فکر کرد چطور سیامک می‌تواند آنقدر بی‌رحم باشد؟! واقعا چه چیزی برای خانواده‌اش کم گذاشته بود؟!
آه سردی کشید. بازهم روزی پرمشغله انتظارش در انتظارش بود.
***
نگاه خسته‌اش دورتا دور اتاق گشت و روی ساعت دیواری ثابت ماند. از دیدن عقربه‌های ساعت که یازده و بیست دقیقه شب را نشان می‌داد، بیشتر از قبل احساس خستگی کرد. نفسش را با سروصدا بیرون داد و دستش را روی شانه‌اش گذاشت که از درد ذق‌ذق می‌کرد. چشم‌های ارغوان بسته بود و از نفس‌های عمیقش پیدا بود که سِرُم و داروها بالأخره تأثیر خودشان را گذاشته است. با بی‌حالی روی زمین نشست و سرش را به تخت ارغوان تکیه داد. از ذهنش گذشت: «عجب روز وحشتناکی بود...»
دقیقا وسط جلسه‌ای مهم بود که از مدرسه ارغوان با او تماس گرفتند و خبر دادند که ارغوان را به بیمارستان برده‌اند. حالش از شنیدن آن خبر بد شد، اما بدتر از آن زمانی بود که در بیمارستان دکتر او را کنار کشید و حرف‌هایی زد که دنیا را بر سر نسرین خراب کرد. عرق سردی بر شقیقه‌اش نشست. چطور می‌توانست باور کند؟! حتما اشتباهی شده بود... ارغوان نمی‌توانست مواد مصرف کرده باشد! عین همین جمله را که به دکتر گفته بود، پوزخندی بر لب‌های دکتر نشست و با تمسخر گفت: «انگار از هیچی خبر ندارین! می‌دونین روزانه چند تا نوجوون به خاطرمصرف مواد مخدر کارشون به اینجا می‌کشه؟»
بغضی سنگین راه گلویش را بست. هنوز نگاه سرزنش‌آمیز سیامک را فراموش نکرده بود. نگاهش را برگرداند و به صورت رنگ‌پریده ارغوان نگاه کرد. چقدر بی‌تاب باز شدن چشم‌های معصوم دخترکش بود. از جایش بلند شد تا روی تخت کنار ارغوان دراز بکشد. سرش را آرام روی بالشت گذاشت. ناهمواری جسمی را زیر سرش حس کرد. برای این‌که ارغوان را بیدار نکند، بااحتیاط دستش را زیر بالشت برد و دفتری با جلد آبی و خاکستری را بیرون کشید. آرام دفتر را باز کرد و ورق زد. پر بود از خاطراتی که دو سال پیاپی هر شب نوشته شده بودند. باتردید نگاهی به صورت غرق در خواب ارغوان انداخت. می‌دانست کارش درست نیست اما باید می‌فهمید در سر دخترکش چه می‌گذرد؛ هرچند که به نظرش کمی دیر آمد.
تند ورق زد و به آخرین خاطرات رسید. خاطره‌ای که مربوط به دو هفته پیش بود را باز کرد و شروع به خواندن کرد:
«وای خدایا! چه لذتی داشت... نمی‌دونم چطور باید توصیفش کنم! حس بی‌خیالی، سبکی...! وای که اگه ترانه نبود و این راهُ جلو پام نمی‌ذاشت حتما از غصه دیوونه می‌شدم! البته اولش یه کم می‌ترسیدم... ولی به امتحان کردنش می‌ارزید، چون احساس فوق‌العاده‌ای رو داشتم. چقدر حالم خوبه! خدانگهدار تنهایی!»
نسرین آن صفحه را سریع ورق زد. باعصبانیت زمزمه کرد: «دختره بی‌فکر! آخه تو چه می‌فهمی غصه چیه!» دستانش می‌لرزید. چند صفحه جلوتر رفت و خاطره‌ای را باز کرد که پنج روز پیش نوشته شده بود.
«ساعت یازده و نیمه... دقیقا یازده و نیم. تازه از بیرون اومده و اولین کاری که کرد چی بوده؟! در اتاقمُ باز کرد و عصبانی گفت: «مگه نگفته بودم هر موقع از مدرسه اومدی ماشین لباسشویی رو روشن کن؟! آخه چرا این‌قدر تنبلی؟» بعدم زیر لب غر زد و گفت: «دلم خوشه دختر بزرگ کردم! و رفت.» حتی نذاشت حرف بزنم. نذاشت توضیح بدم که وقتی از مدرسه اومدم چقدر حالم بد بود. نگفتم که دل‌درد و کمردرد اشکمُ دراورده بود و جونی نداشتم. نمی‌دونست که از صبح تا حالا نتوستم یه لقمه غذا بخورم. دلم می‌خواست سرش داد بزنم! بگم همه مادرا وقتی حال دختراشون بد میشه کنارشون هستن. مثل مامان نسترن... مثل مامان سپیده! نذاشت بگم که چقدر امروز بهش احتیاج داشتم. به نوازشش، به محبت کردن و قربون صدقه رفتنش؛ اما اون فقط به خودش وخستگیاش فکر می‌کنه... انگار که ما خواستیم این‌قدر خسته باشه! بعضی وقتا این‌قدر بداخلاق میشه که بیشتر شبیه نامادری سیندرلاست تا مامان واقعی خودم! خدایا، کاش این روزای بد زودتر تموم بشه.»
نسرین با دست‌هایی لرزان دفتر خاطرات را بست. باورش نمی‌شد تمام این مدت چنین افکاری در سر دختر طفل معصوم‌اش می‌گذشته. از خودش بدش آمد.
«ارغوانِ من این‌همه تنها بوده و من از همه‌جا بی‌خبر...!» با انزجار دستش را محکم روی صورت خیسش کشید و اشک‌های روان شده‌اش را با کف دست پاک کرد. سپس شانه‌های ظریف دخترش را محکم‌تر از هرزمانی در آغوش گرفت.