او را نکشید
حسنی احمدی
مرد شروع کرد به دشنام دادن، اما کاظم خودش را به نشنیدن زد و هیچ نگفت. کسانی که اطراف موسی‌بن‌جعفر بودند از ناراحتی به فرزند حبیبم پیشنهاد دادند که آن مرد هتاک را بکشند. موسی‌بن‌جعفر از شنیدن سخن آن‌ها ناراحت شد و آن‌ها را از این کار منع کرد. موسی‌بن‌جعفر پرسید: آیا کسی نشانی منزل این مرد را می‌داند؟ یکی از میان جمع گفت: در شمال شهر مدینه کشاورزی می‌کند. کاظم سوار بر مرکب خود شد و به راه افتاد تا به مزرعه رسید. موسی‌بن‌جعفر سوار بر مرکب خود وارد مزرعه شد. مرد فریاد کشید: زراعت مرا لگد‌مال نکن. کاظم به نزدیک مرد رسید و از مرکب پیاده شد و در کنارش نشست لحظاتی را به مزاح با مرد کشاورز پرداخت و بعد گفت: چه مقدار خسارت به زراعت تو وارد کرد؟ مرد گفت: صد دینار. کاظم گفت: امید داری چقدر محصول به دست بیاوری؟ مرد ابروانش را در هم کرد و گفت: علم غیب ندارم. کاظم لبخند زد و گفت: پرسیدم چقدر امید داری؟ مرد پاسخ داد: امید دارم دویست دینار محصول به دست بیاورم. موسی‌بن‌جعفر دست در گریبان برد و کیسه‌ای به او داد که در آن سیصد دینار بود و بعد گفت: زراعتت سر جایش باقی است و خداوند آن‌چه را که امید داری به تو روزی کند. مرد از خوشحالی در پوست خود نمی‌گنجید. از جا بلند شد و پیشانی موسی‌بن‌جعفر را بوسید و گفت: امید دارم از سر تقصیر من بگذری.کاظم چیزی نگفت و تبسمی زیبا بر لبانش نشست. چند روزی گذشت کاظم به مسجد رفت مرد دشنام‌گو گوشه‌‌ای از مسجد نشسته بود. تا نگاهش به موسی‌بن‌جعفر افتاد گفت: خداوند می‌داند رسالت خود را کجا قرار دهد. یاران کاظم در بهت و تعجب به مرد نگاه می‌کردند یکی از آن‌ها پرسید: تو تا به حال به گونه‌ای دیگر سخن می‌گفتی چه اتفاقی افتاده؟ مرد گفت: شنیدید که الان چه گفتم. و بعد دستانش را به آسمان برد و شروع به دعا کردن برای موسی‌بن‌جعفر کرد.
وقتی کاظم به خانه بازگشت یه کسانی که قصد گشتن مرد را داشتند رو کرد و گفت: کاری که شما می‌خواستید انجام دهید بهتر بود یا آن‌چه من انجام دادم ؟ من با مقداری پول، کارش را اصلاح کردم و از شرش در امان ماندم.
منبع: بحارالانوار، جلد 48، صفحه 102