مهمان ویژه مراسم، جناب هاپو!

دوستان سلام! ان‌شاالله که خوب و دل‌خوش باشید و از گرانی سرسام‌آور خوردنی‌ها و پوشیدنی‎ها و نوشیدنی‎ها و سوخت و سوزها و آلودگی هوا و کرونا و... ناراحت نبوده، به همه‌اش عادت کرده باشید.

من هم خوبم! ملالی نیست و فقط کمی دارم ملتفت این نکته می‌شوم که در دنیای امروز، حتی در مملکت اسلامی ما به محیط زیست، گازهای گلخانه‌ای و لایه اوزون و حیاط وحش و حیات اهل! چقدر عنایت می‎شود. به‌ویژه به حیات سگ! البته ناگفته نماند که بعضی از قدیمی‌ها به گربه و کفتر و مرغ و خروس و بَبَعی بها می‌دادند که البته همگی پاک و منزه بودند و در خانه‌هایی با معماری خاص آن‌زمان نگهداری می‌‍‎شدند. اما امروز طوری شده که در بعضی خانواده‌ها جناب سگ عضو مهمی به حساب می‌آید و ارزش والایی دارد و خلاصه سرو است و زینت المجالس. می‎گویید چطور مگر؟ پس بگوشید:

راستش جای شما خالی نه! شب جمعه پیش به یک عروسی لاکچری دعوت بودم. تالار باشکوهی بود و مهمانانش عجیب و غریب با تیریپی خفن و با لوکیشن ونکی. عروسی نگو بالماسکه بگو. خانم‎ها کفش‎هایی به پا داشتند با پاشنه‌هایی که به بلندای شب یلدا بود و و به باریکی مداد نتراشیده و نخراشیده و چنان مسلط با این کفش‏ها راه می‌رفتتند که هیچ بالرینی به گرد پایشان نمی‌رسید. از لباس‌ها که دیگر نگو و نپرس! بعضی هم با موهای گُلی، ببخشید، قرمز! و لباس‌هایی تنگ که رگ و ریشه‌های بدنشان اعم از سرخرگ و سیاهرگ پیدا بود و انگار فریاد می‌زدند : دکتر جون بیا منو ببین !

یکی با موهایی بنفش و دامنی که نیمی از آن به قدری کوتاه بود که خلاف ادب، زیر شلواری‌اش پیدا بود! و طرف دیگر زمین را جارو می‌کرد. دیگری شلواری به کوتاهی مای‌بیبی و بالاتنه‌ای کوچک و محو و خلاصه واویلا. از نظر پوشش غوغایی بود و از طرفی عطر و بویی درهم، شبیه پیف پاف که با هر نوع حشره‌کشی رقابت داشت و مایه تنگی نفس آدمیزاد... و بیچاره حشره که اگر این بو به مشامش می‌خورد به قتل می‏رسید، و همه این‎ها با صدای موسیقی‌ای که به عرش اعلا می‎رسید توأم بود. تنها خوبی که مراسم داشت این بود که سالن مذکر ها و مؤنث ها از هم جدا بود و جای شکرش را برای ما باقی گذاشنه بود!

ولی این‌ها همه حاشیه است و اصل داستان ما از این‌جا شروع می‌شود:

کمی در سالن جلو رفتم. ناگهان کوهی از میوه های رنگارنگ و کوه دیگری از شیرینی جلویم سبز شد. البته کمی کوتاه‌تر از کوه دماوند، به طوری که عروس و داماد از پشت آن‌ها قابل رؤیت بودند اما کنارشان سگی می‌درخشید که لباس عجیبی به تن داشت و قلاده طلا به گردن و یک گوشش هم به گوشواره‌ای مزین.

و حالا بقیه داستان؛

رفتم جلو که با عروس و داماد چاق سلامتی کنم و تبریکی بگویم که یکهو سگه واق واق کرد و من سر جایم میخکوب شدم! عروس با تمام شکوه و ابهتی که داشت فورا بلند شد و دستی به سر سگ کشید و آمد جلو و بعد از سلام و خوشامد با اصرار و به زور تعارف کرد که نزدیکشان بنشینم و من هم؛ چشم! در حالی که از ترس می‌لرزیدم به سگه خیره شدم.

یواش زیر لب گفتم: آخه سگ پدرسگ! تو این‌جا چه می‌کنی؟ تو را چه به عروسی و دید زدن این و آن؟ برو واق واقت را بکن، خانه‌هارا بپا!

سگه اخمی کرد و گفت: به تو چه! من عزیز عروس و دامادم!

و ادامه داد:

من سگم، من سگکم، عزیز و مقبول منکم!

من سگم، نه گربه ام نه بَبَعی، نه اردکم

تو مپرس من کی یکم؟ سگم و یا آدمکم

تو ببین من کی یکم: مهمان این عروسکم!

و ادامه داد: خلاصه خیلی دوست‌داشتنی و شیرینم. گاهی آوازی، زوزه‌ای می‌خونم جوری که گروه کُر و اُپرا با اون‌همه تبلیغات آن‌چنانی در بزرگراه‎های بالاشهر و بلیط‌های گرون‌قیمت، در کنسرت‌هاشون به پای من نمی‌رسن. گاهی هم ورزش می‌کنم. روی دوپا وایمیستم و می‌رقصم و...

لحظاتی گذشت و دیدم ترسم ریخته و من و سگه به هم عادت کرده‌ایم. بنابراین شروع کردم با او ارتباط بیشتر بر قرار کردن.

پرسیدم: خب هاپو جان! بازهم از خودت بگو!

گفت: من مال این عروس و دامادم و عروسه خیلی مواظب منه. مرتب منو می‌بره دامپزشکی و واکسن می‌زنه با ویزیت بالا. من رو حمام می‌بره. برای خودم وان مخصوص و لگن دارم و تخت و جای خواب ویژه نرم و گرم. نه مثل کارتون خواب‌های بدبخت توی کوچه و خیابان. کمدی دارم پر لباس که از بهترین بوتیک سگان خریده شده. اگر خواستی بعدا نشونت می‌دم، اصلا نمونه‌اش تنمه.

راست می‌گفت. از همان لباس‌های لی پاره پوره و نخ‌نمای وارداتی بود که مد شده و جوان‌ها هم می‌پوشند و تنشون پیداست و دچار احساس پسُت مدرنی می‌شوند. یادم افتاد قدیم‌ها اگه کسی لباس پاره می‌پوشید مردم دلشان می‌سوخت و کمکش می‌کردند.

هاپو می‌گفت: تازه قصه من این‌جا تموم نمی‌شه، اغلب منو می‌برن دَدَر، اونم با ماشین شاسی بلند. من هم کله‌ام رو از پنجره میارم بیرون اطرافو تماشا می‌کنم! نمی‌دونی چه کیفی داره. برام قاقا لی‌لی هم می‌خرن البته از هایپرها و سوپرهای بالای شهر؛ و اگر هم نداشته باشند سفارش می‌گیرند و از انبارهای غذای حیوانات که وارداتیه و این روزها فراوان شده تهیه می‌کنند. من هرگز گرسنه نمی‌مونم، با سگ‌های جنوب شهر و دروازه غار خیلی فرق دارم که برای یک تکه استخوان باید کیلومترها بدوند. گاهی وقتی پیاده بیرون می‌ریم اگر بارون باشه مرا در یک محفظه و ساک مخصوص تو بغل خودشون قرار می‌دهند که خیس نشم.

اون اول‌ها مامان بابای عروس که پیرزن و پیرمرد و خیلی سنتی بودند واهل آب و آبکشی، از من بدشون می‌اومد. ولی کم‌کم با هم دوست شدیم و هر وقت دید و بازدید می‌ریم خوردنی‌های خفن تعارف می‌کنند. راستی اینو بگم که قیمت مواد غذایی ما با شیب کمی بالا می‌ره و مثل مواد مصرفی آدم‌ها، بنزین و گوشت و گوجه فرنگی و طلا و سکه و گاز نیست که یکهو شب بخوابی صبح بلند شی ببینی چند برابر شده! ناگفته نماند، من خیلی معنی این مواد رو نمی‌دونم فقط با گاز آشنا هستم چون خودمون هر وقت اون روی سگیمون بالا بیاد اهل گاز گرفتنیم. گاز ما هیچ ارزونی و گرونی هم نداره.

در ضمن بگم اصلا بالای شهری‌ها معنی گرانی رو نمی‌دونند. تازه ناقلاها بعضی‌هاشون یواشکی یارانه هم می‎گیرند.
هاپو کمی خودش را جابه‎جا کرد و ادامه داد: عروس خانم روزها می‌ره سرکار و منو می‌بره مهد سگان و اون‌جا به من آموزش‌هایی می‌دن که سطحم بالا بره. تازه شاید برای ما احتمالا تحصیلات تکمیلی هم بگذارند و مجبور شیم کنکور سگی بدیم. خلاصه بگم این‌قدر که اینا خرج من می‌کنند، مامان باباها نمی‌تونن خرج مدرسه بچه‌هاشون کنند.

سگه مرتب از خوشبختی‌هایش می‌گفت و رقابت‌هایی که با تمام سگان همسایه دارد، که وقت شام قرقاول نشان فرا رسید.

دیدم میزبانان با امکاناتی جداگانه، دستکش ویژه و پوزه‌بند مخصوص با سینی و ظروف خاص و محتوایی که من و شما رنگش رو هم ندیده‌ایم از سگه پذیرایی می‎کنند و جناب هاپو مشغول تناول شد. در حالی که همچنان به من و دور و برش نگاه می‌کرد.

کم کم مهمانان شام را میل فرمودند و وقت خداحافظی فرا رسید. عروس و داماد سگ به بغل همه مهمانان را بدرقه فرموده، خود راهی خانه شدند.

و من به این فکر می‌کردم که زمانه چقدر عوض، که چه عرض کنم، عوضی شده است. آدم ها به کجا می‌دوند شتابان؟ زمانی هر خانواده چند فرزند گرم و مهربان داشت و همه صاحب عمو، عمه، خاله و دایی و‌ طیف آن بودند و خلاصه چه انسجامی و چه روابط عاطفی!

و امروز حتی جریان دو فرزندی، تک‌فرزندی و بالاخره فرزندسالاری هم بسر آمده و حالا زمان بی‌فرزندی و سگ‌سالاریست و واقعا سگان بر برخی خانواده‌ها حکومت می‌کنند!

خداوندا چه سعادتی به بعضی مخلوقات عطا فرمودی و بعضی چقدر محروم و درمانده، یا کوله‌برند یا زباله گردند یا کارتن خواب.

و حرف آخر این‌که، یادمان باشد ما مسلمانیم.