آنتی‌ویروسِ دل
باران زعیمی
بهار می‌آید اما خیلی‌ها حواسشان نیست. خیلی‌ها یادشان رفته قرار است سال نو شود و زمستانِ کهنه، بار و بندیلش را ببندد و برود. موجود منحوس ریزی از خانواده ویروس‌ها آمده و بیش از جسم‌ها، بر ذهن‌ها حاکم شده و یاد بهار را برای عده زیادی کم‌رنگ کرده است.
انگار تمام احساسات زیباپسند انسانی آن‌ها مغلوب حس ترس شده‌اند. گوش‌ها فقط پیگیر اخبار فتوحات کرونا و تعداد جان‌های سفر کرده هستند و چشم‌ها دنبال نقطه‌ای می‌گردند که ویروسی نباشد و بخار مواد ضدعفونی کننده از آن متصاعد باشد. این روزها بوی وایتکس و الکل خریدار بیشتری دارد تا بوی گل و ریحان‌ها!
چرا این همه تغییر ناگهانی احوال؟ چرا آمارهای نجومی اموات حوادث دیگر اینقدر ما را بی‌حواس و آشفته نکرد؟ شکی نیست که این بار حادثه پیش از تن‌ها به ذهن‌ها حمله کرده وگرنه این ویروس ریز، آنقدر هیولا نبود که بهار را از برخی بگیرد. در این ماجرا کدام ذهن‌ها از پای درآمدند؟ ضعف‌شان در چه بود؟
اینجا باید به گذشته و تمام سال‌هایی که صدای گام‌های بهار، زندگی اسفندماهی‌مان را زیر و رو می‌کرد بیندیشیم. آیا آن روزها واقعا به بهار فکر می‌کردیم؟ آیا با جوانه زدن شاخه‌های خشک و باز شدن شکوفه‌ها و گل‌ها سر ذوق می‌آمدیم یا داستان دیگری داشته‌ایم؟
شاید آن‌چه طی سال‌ها به بهانه نو شدن زمین با آن حظّ برده‌ایم بهار نبوده، بلکه تغییراتی ارادی برمبنای یک دستورالعمل قرادادی بوده که اکنون تعلیق شده است. گویا آن‌چه چراغ نشاط را روشن می‌کرده زمانی برای خرید عید و دیدن اجناس جدید بوده؛ از آبنبات چوبی‌های رنگی‌رنگی و یک بلوز نو برای جیب‌کوچک‌ها گرفته تا دیزاین جدید مبلمان و خانه برای جیب‌بزرگ‌ها. در سفرهای نوروزی با پراید یا با هواپیماهایی که بوی نویی می‌دادند! اصلا مهم نبود که ویروس پراید چند صد نفر را در همین ایام کشته یا میکروب نقص فنی، چند تا هواپیما را زمین زده است.
اما همه این بهانه‌ها می‌توانستند در فصل‌های دیگر نیز نشاط‌آفرین باشند. در این قصه، دی ماهِ زمستان چه کم از فروردینِ بهار داشت؟ نقطه ضعف همین‌جاست. اسارت فکر در اراده دیگرانی که تصمیم می‌گیرند با کدام حادثه خوشحال شویم، غمگین و افسرده باشیم یا بترسیم!
در این بین اما هستند کسانی که ضمن مراقبت از جسم‌شان،
مراقب دل و اندیشه خود نیز بوده‌اند. روی آن آنتی‌ویروس نصب کرده‌اند تا آلوده
نشود، اسیر نشود و قیصریه‌ای را به خاطر دستمالی به آتش نکشد. آن‌ها سال‌هاست بهار را، نه به خاطر شور و شوق خرید عید و بیخیالی تعطیلات، بلکه به خاطر بهار بودنش از یاد نمی‌برند.
خوشا جانی که این بهار را باارزش‌ترین بهار عمرش کند و همچون آن‌ها که جان‌هایشان «مُعَلَّقَةٌ بِالْمَحَلِّ الْأَعْلَى» است،
جهان پیرامون خود را بسیار عظیم‌تر و تغییرات حیاتبخش آن را شگفت‌انگیزتر از حادثه‌هایی
بداند که شاید عمر حضورشان در عالم، به ماه و سال نرسد. نشانه‌های الهی را نادیده
نگیرد و دست قدرتش را برتر از واقعیت‌ها و اوهام بداند. آن‌چه را نازپروردگان، دشوار
می‌دانند به آسانی بپذيرد و از آن‌چه جاهلان وحشت می‌کنند نترسد. اینجا می‌شود بهار در بهار
داشت.