ما همه داریم میریم

سمانه زیوری

زن به چشمان منشی زل زده بود و انگار حرف‌های او را نمی‌فهمید. جوری ماسک زده بود و خودش را استتار کرده بود که هیچ قسمتی از صورتش معلوم نبود. منشی که خسته به نظر می‌رسید، گفت:

ـ خانم امروز خیلی شلوغه، شما هم که وقت نداشتید چرا قبول نمی‌کنید براتون وقت بذارم یه روز دیگه در خدمتتون باشیم.

زن نگاهش را روی صندلی‌های پر مطب چرخاند و گفت:

ـ واه واه، شما نکنه فکر کردی خودت دکتری این‌قدر ناز می کنی. من باید امروز برم پیش دکتر اگر هم بخوای راهم ندی داد و بیدار راه می‌ندازم همه بفهمن با یه پیرزن مریض چطوری برخورد می‌کنی؟

منشی که حس کرد کاری از دستش برنمی‌آید، گفت:

ـ باشه بشنید، ولی معلوم نیست که نوبتتون بشه. زن اولین صندلی خالی را انتخاب کرد و روی آن ولو شد.

هنوز چند لحظه‌ای بیشتر نگدشته بود که خانم منشی یکی از بیماران را به داخل اتاق دکتر فراخواند. زن انگار منتظر جرقه بود، از جا پرید:

ـ خانم پس کی نوبت من میشه؟ از کی این‌جا نشسته‌ام. چرا نوبت رو رعایت نمی‌کنید؟

تمام نگاه‌ها به سمت زن چرخید، منشی بیچاره مثل بستنی آب شده روی صندلیش وا رفت.

ـ خانم شما پنج دقیقه هم نیست نشستید! تازه گفتم که چون وقت قبلی ندارید طول می‌کشه!

زن گردنش را پیچ و تابی داد و رو به نفر بغل دستی گفت:

ـ خدا به دور، می‌بیند با مردم چیکار می‌کنن. همینا باعث شدن کرونا این طوری افتاده به جون مردم. دیشب بی‌بی‌سی می‌گفت خیلی‌ها مردن ولی اینا نمی‌گن. باورت نمی‌شه؟ اون‌قدر زنگ زدم این‌ور و اون‌ور تونستم یه جعبه بزرگ ماسک و مایع ضدعفونی بگیرم، اون به قیمت نجومی. الانم با هزار زحمت و ترس اومدم دکتر ازم تست کرونا بگیره. والله خودمون اگر به فکر خودمون نباشیم که اینا هممون به کشتن می‌دن.

بیماری که کنار زن نشسته بود با بهت به حرف‌های زن گوش می‌داد. زن یک ریز مثل رادیو خراب حرف می‌زد و از فلان کانال تلگرامی تعداد کشته‌های کرونا را اعلام می‌کرد. زن طوری حرف می‌زد که تمام بیمارها صحبت‌هایش را می‌شنیدند. می‌شد ترس را در چهره تعدادی دید. بعضی‌ها هم لبخندی تمسخرآمیزی بر روی لب‌هایشان نقش بسته بود. منشی که هنوز حالش سر جا نیامده بود وسط حرف زن پرید:

ـ خانم اقدسی اینجا مطب ارتوپده ها، تست کرونا این‌جا نمی‌گیرن. باید تشریف ببرید بیمارستان، اون‌جا هم تا علایم نداشته باشد تست نمی‌گیرن ازتون.

خانم اقدسی چپ‌چپ نگاهی به صورت منشی انداخت و پشت چشمی نازک کرد. مایع ضدعفونی را از کیفش بیرون آورد و شروع کرد به تمیز کردن صندلی که رویش نشسته بود.

ـ خانم اقدسی من خودم همه جا رو ضدعفونی کردم این کارها لازم نیست. شما فقط بهداشت فردی خودتون رعایت کنید. خودم دیدم با اون دستمال چند بار کیفتون تمیز کردید!

ـ به شماها اعتمادی نیست. من باید خودم همه جا رو تمیز کنم. نمی‌خواد به من یاد بدی چکار کنم.

هنوز مشغول تمیز کردن بود که تلفن همراهش به صدا درآمد. سریع گوشی را با دستمال کاغذی در میان دستانش گرفت و بلند بلند شروع کرد به حرف زدن. اگر کسی نمی‌دانست گمان می‌کرد طرفی که پشت خط است ناشنواست.

ـ آره آره ،از همه‌اش چند تا کارتون بگیر، نه نه، میگم کمه، چرا حالیت نیست دو روز دیگه قحطی میشه می‌خوای از گرسنگی بمیریم. برنجم بگیر صد کیلو، الو، الو...

تماس تلفنی قطع شد و خانم اقدسی این بار شروع کرد به تمیز کردن میز وسط سالن انتظار.

***

صدای فریادهای خانم اقدسی لحظه‌ای قطع نمی‌شد.

ـ دزد خونه است، پول ویزیت پس میده، انگار من لنگ پول ویزیتم! شما ها اگر راست می‌گید از مردم تست کرونا بگیرید. خجالت هم نمی‌کشه مردک خپل، میگه شما چیزیت نیست. حتما باید چیزیم بشه بمیرم تا خیال شما راحت شده. خدا ازتون نگذره همین امشب زنگ می‌زنم من و تو پته همتون رو می‌ریزم روی آب. صبرکن پدری ازت در بیارم که تو کتاب‌ها بنویسن.

سریع گوشی موبایلش را درآرود و شروع کرد به فیلم گرفتن.

ـ مسی جون این مطب دکتر جلیلیِ، منُ امروز از مطبش انداخت بیرون. اینجا همه رو به حال خودشون ول کردن تا مردم بمیرن. حاضر نشدن ار من تست کرونا بگیرن. مردم دارن همین‌طور تو خیابون‌ها جون می‌دن. این‌ها هم دارن کاسبی می‌کنن. از فرهنگ شهروندی هم خبری نیست. یک آقا تو مطب سرفه کرد بهش گفتم باید از مطب بره بیرون ولی می‌گفت من حساسیت فصلی دارم. معلوم بود که قصدش آلوده کردن بقیه است. این فیلمُ واسط می‌فرستم پخش کن تا همه دنیا بدونن ما چطوری اسیر شدیم. ما همه داریم می‌میرم...

فیلم گرفتن زن که تمام شد کمی خودش را مرتب کرد و از پله‌ها بااحتیاط پایین آمد. ماسک را از صورتش کنار زد تا قبل از خارج شدن رژ لب قرمزش را تجدید کن. حدود چهل ساله به نظر می‌رسید. ماسک را دوباره به صورت زد و از در مطب خارج شد. نگاهی به خیابان و پل عابر پیاده انداخت. حوصله‌اش نمی‌کشید از پله‌ها بالا برود. کمی مستأصل ماند و بعد با خودش گفت:

ـ حالا از اون پله‌ها برم بالا که چی بشه مثلا، تازه ممکنه آلوده باشه. از روی همین میله‌های وسط بلوار رد میشم دیگه.

عرض بلوار را رد کرد. در حال تقلا بود که از میله‌ها بالا برود ولی کفش‌های پاشنه بلندش یاری نمی‌کردند. همان‌طور آویزان میان زمین و هوا مانده بود. پیرمردی که پشت فرمان تاکسی نشسته بود و آرام از خیابان عبور می‌کرد از دور شاهد حرکات زن بود. نزدیکش که شد، پنجره را پایین داد و بلند فریاد زد:

ـ خوب کردی از رو پل عابر پیاده نرفتی، پل برای آدم‌ها ساختن...

زن همان‌جا خشکش زد. دلش می‌خواست جواب دندان‌شکنی بدهد ولی وقتی دهانش را باز کرد که ماشین پیرمرد از سر بلوار پیچیده بود.