ماهی‌قرمز پلو
فاطمه قهرمانی
برای چهارمین بار تماس شیرین را رد می‌کنم. انگار نه انگار اوایل ماه کل خانه را ریخته بودم و تمیز کرده بودم یک جوری همه‌جا به هم ریخته بود که انگار اولین‌بار است دارد رنگ دستمال به خود می‌بیند! داخل اجاق گاز را باز می‌کنم و محتویاتش را بیرون می‌ریزم نمی‌دانم این‌جا فر است یا انباری؟! از دست مصطفی و آت‌آشغال‌هایش!
صدای زنگ تلفن باز هم بلند می‌شود اگر این‌بار هم جواب شیرین را ندهم به قول خودش تکه‌تکه‌ام می‌کند و با قطعه‌های بدنم آبگوشت درست می‌کند!
ـ ساعت چنده؟!
ـ زنگ زدی ساعت بپرسی؟
ـ خودتو نزن به اون راه کیانا. چرا جواب تلفن‌هامو نمیدی؟ نمی‌گی این شیرین بدبخت هم کار و زندگی داره؟ این میلاد که اموات من آورد جلوی چشمام آخه
ـ باشه باشه آروم باش الان سکته می‌کنی‌ها. همین الان می‌آیم
با کلی شرمندگی میلاد را از خانه شیرین می‌آوردم. به خانه که می‌رسیم تلویزیون را روشن می‌کنم و می‌زنم شبکه پویا رو به میلاد می‌کنم و می‌گویم:«پسر گلم بشینه دوقولوها ببینه تا مامانم بره سفره هفت‌سین بچینه باشه؟» میلاد با ذوق می‌گوید: «آخ‌جون دوقولوها!» ناامید نگاهش می‌کنم می‌دانم که این لم‌دادنش روی کاناپه آرامش قبل از طوفان است اما چاره چیست؟
هفت‌سین را داخل ظرف‌های سفالی طلایی رنگ می‌چینم و به همراه تنگ ماهی روی میز شیشه‌ای می‌گذارم« میلاد اگه پسر خوبی باشی و به هفت سین دست نزنی شب برات سبزی پلو با ماهی درست می‌کنم» می‌روم سراغ پاک کردن ماهی. چند دقیقه‌ای که می‌گذرد از سکوت میلاد به شک می‌افتم حتما دارد زیر زیرکی خرابکاری می‌کند به سمت پذیرایی می‌روم بله درست حدس زدم دارد ریشه به تیشه آجیل‌ها می‌زند با عصبانیت می‌گویم« چیکار می‌کنی بچه؟ نگفتم دست نزن؟» قیافه‌اش را شبیه گربه شرک می‌کند و می‌گوید:« مامان به خدا فقط کشمش خوردم» خنده‌ام می‌گیرد «آخه پدر صلواتی تو آجیل چهار مغز چطوری کشمش پیدا کردی؟!» ظرف آجیل را از جلو دستش برمی‌دارم و قایم می‌کنم. می‌خواهم سبزی را داخل سفره هفت‌سین بگذارم که حس می‌کنم دهان میلاد باز هم دارد می‌جنبد
ـ چی می‌خوری بازم وروجک؟
ـ ماهی خوردم!
ـ بچه‌ماهی کجا بود آخه؟
نگاهم ناگهان می‌افتد به تنگ ماهی چرا فقط یک ماهی در تنگ است؟ پس آن یکی کجاست؟ حتما بیرونش آورده و گوشه کناری انداخته هرچقدر چشم می‌چرخانم جنازه ماهی بیچاره را پیدا نمی‌کنم سر میلاد هوار می‌کشم:«چیکار کردی ماهی رو بچه؟» هم‌چنان دارد روی کاناپه بالا و پایین می‌پرد و می‌گوید:«ماهی خوردم ماهی خوردم!» رنگ از صورتم می‌پرد نکند واقعا ماهی قرمز را خورده باشد؟ شانه‌هایش را در دست می‌گیرم و فریاد می‌زنم:« واقعا ماهی قرمز خوردی میلاد؟ واقعا خوردیش؟》 میلاد که انگار ترسیده آرام می‌گوید: «مگه نگفتی شب برام سبزی‌پلو با ماهی می‌پزی؟ گشنه‌ام بود زودتر خوردمش!» نمی‌دانم باید گریه کنم یا بخندم خدایا من از دست این بچه سر به کدام بیابان بگذارم؟ حالا چه خاکی بر سر بریزم؟ تنها چیزی که آن لحظه به ذهنم می‌رسد زنگ زدن به مصطفی است
ـ الو مصطفی سلام کجایی؟
ـ سلام نزدیکم چیزی شده؟
ـ مصطفی بیا خونه میلاد ماهی خورده ببریمش درمانگاه
ـ یا‌خدا تیغ ماهی تو گلوش گیر کرده؟
ـ نه بابا ماهی قرمز قورت داده... الو مصطفی چی شدی؟
ـ خدایا این بچه به کی رفته آخه؟! آماده شو اومدم
ـ زود بیای ها
ـ باشه باشه اومدم
آماده می‌شوم لباس‌های میلاد را هم می‌پوشانم دلم می‌خواهد تمام اصول تربیت نوین را زیر پا بگذارم و به سبک مادر خدا بیامرزم یک دل سیر این گودزیلای بی‌شاخ و دم را کتک بزنم! حیف که فعلا نگرانی مانع شده! چند دقیقه بعد مصطفی می‌آید و سوار ماشین می‌شویم مصطفی که معلوم نیست خنده‌اش عصبی است یا واقعا خنده‌اش گرفته رو به میلاد می‌کند و می‌پرسد: «آخه بچه این همه غذا ماهی قرمز چرا خوردی؟» میلاد با لب‌و‌لوچه‌ای آویزان جواب می‌دهد:«گشنم بود» عصبی می‌گویم:«آره جون عمت! من بودم داشتم داخل آجیل‌ها رو می‌آوردم دیگه؟» مصطفی دنده را عوض می‌کند و به جای میلاد جواب می‌دهد:«خانم آبجی بیچاره من که کاری نکرده پاشو میکشی وسط»کلافه می‌گویم:« خیلی خب حالا تو هم!» به سمت میلاد که در صندلی عقب کز کرده برمی‌گردم باید این لحظه را در ذهنم ثبت کنم کم پیش می‌آید این‌طور بی‌آزار نشسته باشد و جایی را به آتش نکشد. با نگرانی می‌پرسم:«میلاد، مامان خوبی؟ حالت به هم نمی‌خوره؟》 میلاد نوچی می‌کند و باز هم محو خیابان می‌شود شب عیدی درمانگاه از کجا گیر بیاوریم؟ چند جایی سر می‌زنیم اما باز نیست کلی می‌گردیم تا یک درمانگاه شبانه‌روزی پیدا می‌کنیم
**
ریشه‌های شالم را دور انگشتم می‌پیچم و برای هزارمین بار می‌پرسم:
ـ مصطفی یعنی واقعا حالش خوبه؟
ـ کیانا جان عزیزم خودت که بودی دیدی که دکتر گفت مشکلی نیست
ـ آخه مگه میشه؟ نمیای بریم یه جای دیگه تا مطمئن بشیم؟
ـ عزیزدلم خودت که دیدی همه‌جا بسته بود این درمانگاهم به زور پیدا کردیم
سری تکان می‌دهم و هیچ نمی‌گویم یاد چشمان گرد شده از تعجب دکتر که می‌افتم خنده‌ام می‌گیرد. کتم را روی میلاد که خوابیده می‌اندازم و موهای طلایی‌اش را از روی صورتش کنار می‌زنم. طفلکی من! چقدر امروز خسته شد. باز خدا را شکر خطری تهدیدش نمی‌کند.
به خانه که می‌رسیم نگاه خسته‌ام به ماهی قزل‌آلایی که نیمه‌کاره روی سینک ظرفشویی مانده می‌افتد این هم از ماهی قرمز پلوی امشب! سفره را می‌اندازم دو تا تن‌ماهی می‌گذارم وسط تا به نیت سبزی‌پلو با ماهی بخوریم! میلاد که بیدار می‌شود و می‌فهمد از شام رؤیایی‌اش خبری نیست شروع می‌کند به گریه هرچه می‌گویم: «پسرم اینم ماهی دیگه!» به خرجش نمی‌رود که نمی‌رود مصطفی که کلافه شده از جا بلند می‌شود و تنگ ماهی را می‌آورد و می‌گذارد وسط سفره و می‌گوید: «بفرمایید میلاد خان اینم ماهی دخل این یکی رو هم بیارید!» چشمان بهت‌زده میلاد را که می‌بینیم شلیک خنده هردویمان به هوا می‌رود.