ارثیه پر دردسر

زینب یاری

شب بود. قنبر و ننه‌اش جلوی در قبرستان یک لنگه پا ایستاده بودند. دودل بودند که پا داخل بگذارند یا نه. مرغی که توی کیسه داشتند قدقدکنان داشت خودش را به آب و آتش می‌کوبید که از آن تو بیرون بپرد. انگار هول و هراس قبرستان به جان او هم افتاده بود و در تلاش بود خودش را راحت کند.

ننه نگاهی از گوشه چشم چشم به قنبر انداخت و گفت:

ـ خب راه بیفت دیگه این‌جور وایستادی اون‌جا چه کار؟

قنبر مِن‌مِن کرد و چند قدمی جلو برداشت ولی دوباره ایستاد و ننه‌اش را نگاه کرد. ننه سگرمه‌هایش را کشیده بود توی هم و تند تند نفس می‌کشید و بلند بلند غر‌غر می‌کرد.

ـ ای خدا خیرت نده مرد که نه از زنده تو خیری دیدیم نه از مردت. تو رو خدا نگاه کن آخر عمری به چه کارایی وادار شدیم.

قبرستان کهنه بود و قدیمی. بیشتر قبرها کج و کوله و مخروبه بودند. پر از سوراخ‌های ریز و درشت که حالا شده بودند خانه موش و سوسک و عقرب. خیلی وقت بود که دیگر کسی مرده‌هایش را آن‌جا دفن نمی‌کرد مگر آن‌ها که مال و منالشان به جانشان بسته بود و حتی دم مرگ هم دوست نداشتند پولی برای خانه ابدیشان خرج کنند و برایشان مهم نبود کجا دفن می‌شوند. مثل بابای قنبر که پول‌هایش به جانش دوخته شده بود.

قنبر چند قدمی جلو رفت و فریاد کشید:

ـ ننه او‌ن‌جایی؟ خب بیا دیگه.

ننه آه و ناله‌کنان تن چاق و فربه‌اش را جلو می‌کشید و ناسزا بار شوهرش می‌کرد.

***

توی ده چو افتاده بود که رمالی از هند آمده که با ارواح سر و کار دارد؛ می‌تواند بخت دخترها و پسرها را باز کند، عاشق و معشوق‌های دور افتاده از هم را همدیگر برساند و هزارتا کار نشد دیگر. مشتری‌هایش بیشتر زن‎‌ها بودند مخصوصا آن‌ها که دل خونی از شوهر و خانواده شوهر داشتند. یکیشان برای شوهرش دعا می‌خواست که زیر سرش بلند شده، آن دیگری برای مادرشوهرش که می‌نشیند زیر پای شوهرش که او را کتک بزند، تک و توک هم بودند که برای خودشان یا دور و اطرافشان دعای چشم‌زخم و چشم‌نظر می‌خواستند. در این بین مادر قنبر هم آمده بود تا دعای چشم‌زخم بگیرد برای پسرش بلکه گره از کارش باز شود و پسرش به نان و نوایی برسد و از این بلاتکلیفی و بی‌پولی نجات پیدا کند.

قنبر نانوای آبادی بود ولی مدت‌ها بود که دیگر کار و بارش آن رونق قبل‌ترها را نداشت چون دهاتی‌ها دیده بودند که او یواشکی آرد دولتی را به گوسفندداران ده بالا می‌فروشد. از آن روز بود که قنبر خانه‌نشین شده بود و هی غصه روی غصه‌اش می‌آمد و شده بود گوش شنوای غرغرهای مادرش.

قنبر دنبال کیسه سکه‌ای بود که مادرش می‌گفت پدرخدابیامرزش یک جایی در خانه پنهانش کرده از آن‌جایی که پدر قنبر مرد خسیس و ناخن‎‌خشکی بود دلش نمی‌آمد پول‌ها را خرج کند. به‌خاطر همین آن‌ها را توی سوراخ‌سمبه‌ها قایم می‌کرد و روزی ده‌بار حساب و کتاب دارایی‌اش را می‌گرفت و از زیاد شدن آن ذوق‌مرگ می‌شد و از کم و کسر آمدنشان هم حالش بد می‌شد و به این طرف و آن طرف می‌رفت و به این و آن بد و بیراه می‌گفت. حتی دل نداشت که از پول و پله‌اش مثقالی هم برای خانواده‌اش خرج کند.

مدت‌ها بود که پیر قنبر درآمده بود بس که تمام چاله‌چوله‌های خانه و زندگی‌شان را گشته بود و دست آخر هم دست از پا درازتر برگشته بود سر خانه اول و چیزی عایدش نشده بود.

حالا مادر و قنبر رفته بودند پیش رمال تا کاری کند، قنبر این ارثیه شوم را پیدا کند. رمال هم چندبار تاس‌ها را ریخت و جمع کرد، کتاب‌ها را ورق زد و دست آخر رو به قنبر گفت:

ـ اگر می‌خوای که بیاد توی خوابت و آدرس سکه‌ها رو بده باید براش مرغ مسما درست کنی. آقا جانت دلش هوس مرغ مسما کرده. به‌خاطر همین نه به خوابت میاد نه حالا که صداش می‌زنم رخ نشون میده. باید حاجتشو رفع کنی.

مادر قنبر چشم‌هایش را وادراند و گفت:

ـ مرغ مسما چیه دیگه؟ من تا امروز به این سن رسیدم هنوز رنگ مرغ مسما رو ندیدم. حالا اون از اون دنیا هوس مرغ مسما کرده؟! ای کارد بخوره به شکمت مرد! اون دنیا هم دست از دلگی برنمی‌داره؟ نیست برای من مال و منال آن‌چنانی گذاشتی هر روز هم هوس یه چیز می‌کنی؟ آخه تو رو چه به این چیزا؟

ـ هیس ساکت ننه، خوب آن‌قدر همین حرفا رو زدی که رفت سینه قبرستون دیگه. بیچاره آقام از گشنگی مرد بس که هر شب به شکمش آش و اشکنه. اینا آخه مگه قوت داره؟! حالا اون دنیا رفته می‌خواد انتقام بگیره.

ـ تو ساکت ببینیم آقا چی میگه. حالا حساب تو رو بعدا می‌رسم. خب حالا ما باس چی کار کنیم که مرغ مسما برسه به شیکم آقا؟!

ـ باید شب جمعه‌ای یه دانه مرغ سیاه، سیاه باشه ها ببرین سر خاکش سر ببرین، خونش رو بریزین رو قبرش. اون وقت اگه ازتان راضی شد خودش میاد به خوابتون.

ـ حالا ما تو این وضع و اوضاع مرغ سیاه ازز کجا بیاریم؟

ـ خودم پیدا می‌کنم ننه، پاشو پاشو بریم تا دیر نشده.

***