نقطه یعنی سکوت طولانی

زهره معراجی

سرم را یک جوری پشت مانیتور کم‌عرض جا می‌کنم تا بتوانم لابه‌لای فایل‌ها مخفی شوم. ترجیح می‌دهم اصلا با هم چشم تو چشم نشویم. حوصله نطق‌های کنایه‌دارش را ندارم. ترجیح می‌دهم تا جایی که می‌شود بدون سؤال و توضیح خواستن، کار را تمام کنم وتحویلش بدهم. او اما آدم بد‌قلقی است، دنبال ایراد است. البته این بخشی از مسئولیت اوست، حرفی نیست. اما این‌که فقط با غر زدن به تو حالی می‌کند یک جای گزارش ایراد دارد، اما نمی‌گوید دقیقا کجا و چرا و این‌که با تمسخر وکنایه، طوری حرف می‌زند که انگار حکم ریاست بر افکار وشخصیت واعتقادات کارمندان راهم از مقام بلا‌منازعی گرفته است ناراحتم می‌کند.
خیلی وقت است که همه دنیا فهمیده‌اند که یک مجموعه بزرگ، چیزی نیست جز اجزاء کوچک آن و موفقیت جزء است که پیروزی کل را به ارمغان می‌آورد. ولی این‌جا در این گوشه کوچک ومحقر از کل هستی هنوز بعضی مثل زالوها فکر می‌کنند.

*******

آدم ریز‌بینی بو‌د؛ انگار یک ذره‌بین جادویی در دستش بود که می‌توانستی ریزه‌کاری‌های زندگی را با آن ببینی. آن چیزهایی را که معمولا آدم‌ها نمی‌بینند، ولی به‌شدت اثر گذارند. خوب یادم مانده نشانه‌های سجاوندی در ادبیات را با مثال‌هایی از زندگی و مناسبات آدم‌ها با هم، پیوند زده بود ومعجون کارسازی ساخته بود. انگار دوباره با ذره‌بین جادوییش به کشف وشهودی رسیده بود. برای همین خیلی به دلم نشستند وخوب در ذهنم ماندگار شدند.

می‌گفت: نقطه یعنی سکوت طولانی؛ تا شنونده آماده شنیدن جمله بعدی شود و مفهوم آن را به درستی بفهمد والتقاطی با مطلب قبل پیش نیاید. عین زندگی که خیلی جاها باید مکث کرد، صبور بود و آب دهان را قورت داد ونفس عمیقی کشید. باید گاهی ترمز کرد، قدری ایستاد، کمی فکر کرد و دوباره به راه افتاد. اگر نقطه نبود، خدا عالم است به کجا می‌رسیدیم؟ ته دره یا ترکستان؟ گاهی مجبور می‌شویم هر چه را رشته بودیم پنبه کنیم واز سر خط دوباره شروع کنیم.
می‌گفت: کار ویرگول فاصله دادن است، باتأمل خواندن و یکی یکی رد شدن. ویرگول یعنی قبول کنیم غیر از خودمان و آرزوها‌یمان چیزهای دیگری هم در زندگی هستند؛ مثل بیماری ،تنهایی، شکست، تلاش، صبوری.
می‌گفت: ویرگول یعنی آرام آرام از کنار همه این‌ها عبور کن.
یا مثلا معتقد بود، همه اتفاقات ناخوش روزگار صرفا یک اتفاق یا تصادف نیست. حتما یک کمانک هم کنارشان هست که بین دوتا کمانش توضیح ما‌وقع را نوشته. فرضا نوشته یادت نرود که خدا هست؛ وخدا همیشه به موقعش عمل می‌کند.

نفس راحتی می‌کشم. فایل را در حافظه کامپیوترم بایگانی و کپی آن را برایش ارسال می‌کنم و به کمانک کنار اتفاقات زندگیم فکر می‌کنم؛ «والله بصیر بالعباد» و به مواقعی که باید رفت سرخط ودوباره شروع کرد؛ «ومن یتوکل علی الله فهو حسبه.»