بر تو بشارت باد
حسنی احمدی
ابوطالب وارد معبد شد و همان‌‌طور جلو رفت تا چشمش به مثرم بن دعیت بن سیتقام افتاد. مثرم راهبی بود که سال‌ها به درگاه الهی عبادت کرده بود. مثرم تا چشمش به ابوطالب افتاد از جا بلند شد و به سمت او رفت. رو‌به‌روی او ایستاد و سرش را بوسید. ابوطالب به کارهای مثرم نگاه می‌کرد و متعجب بود. مثرم دست ابوطالب را گرفت و او را روی‌به‌روی خود نشاند و گفت: خدا تو را رحمت کند! تو کیستی؟
ابوطالب پاسخ داد: مردی از منطقه تهامه. راهب پرسید: از کدام طایفه عبد مناف هستی؟ ابوطالب پاسخ داد: از قبیله بنی‌هاشم. لبخندی بر چهره راهب نشست. از جا بر خواست و دوباره پیشانی ابوطالب را بوسید و گفت: خدا را شکر که خواسته مرا اجابت کرد و مرا نمیراند تا ولی خود را به من نشان دهد. لحظه‌ای سکوت همه‌جا را فرا گرفت. راهب ادامه داد: تو را بشارت باد که خداوند به من الهام نموده که آن مژده‌ای برای توست. ابوطالب پرسید: آن بشارت چیست؟
مثرم دستان ابوطالب را گرفت و گفت: فرزندی از صلب تو به وجود می‌آید که ولی خداست. اوست ولی خدا و امام متقین و وصی رسول رب العالمین.
راهب باز سکوت کرد و اشک از چشمانش سرازیر شد و آرام گفت: اگر آن فرزند را ملاقات کردی به او سلام برسان و به او بگو مثرم به تو سلام می‌گوید، و شهادت می‌دهد که خدایی جز الله نیست. یگانه است و شریکی ندارد و محمد بنده و فرستاده خداست و تو جانشین بر حق او هستی. نبوت با محمد و وصایت با تو کامل می‌شود.
ابوطالب با شنیدن حرف‌های راهب به گریه افتاده بود. در میان گریه پرسید: نام این فرزند چیست؟
راهب گفت: نامش علی است...
منبع:
هزار داستان از زندگانی امام علی‌علیه‌السلام