دختر اسفند ماهی من
ماه‌منیر داستان‌پور
اسفندماهِ یکی از سال‌های اوایل دهه شصت بود و من برای اولین بار قرار بود، مادر شوم. تازه وارد بیست و یکسال شده بودم و از زندگی مشترکم هنوز یکسال کامل نگذشته بود. حس گنگ و مبهمی به موجودی که چندین ماه بود درون و همراه خودم این طرف و آن طرف می‌بردمش داشتم. نمی‌دانستم دوستش دارم یا نه؟! نمی‌دانستم می‌توانم مادر خوبی برایش باشم یا نه؟! نمی‌دانستم برای مادر شدن آمادگی لازم را دارم یا نه؟! آن روزها با وضعیت جنگ و موشک بارانی که حسابی ذهنمان را به خودش مشغول کرده بود و آسایش لحظاتمان را گرفته بود؛ با نبود شوهرم که مانند خیلی از مردهای کشورمان در جبهه جنگ به سر می‌برد؛ اصلا فرصتی برای فکر کردن به این همه سوال بی‌جواب را نداشتم. نمی‌دانم چطور یکدفعه همان روزهای آخر اسفند که زایمانم نزدیک بود و ممکن بود هر لحظه نوزادم به جمع خانواده علاوه شود؛ همه این فکرهای بی‌موقع و بلاتکلیف مانده، به ذهنم هجوم آورده بودند و در طلب جواب خودشان را به در و دیوار مغزم می‌کوبیدند.
طبق قول و قراری که گذاشته بودیم و آخرین حرف‌هایی که پای تلفن با علی زده بودم؛ یک روز پیش از آن باید خودش را به تهران می‌رساند تا روز تولد بچه در کنارم باشد اما هنوز نیامده بود و همین بیشتر آشفته‌ام می‌کرد. از شب قبل که درد عجیبی خواب را به چشم‌هایم حرام کرده بود تا روز بعد که از خستگی و عذاب تحملم را بریده بود؛ مادر حتی یک لحظه هم تنهایم نگذاشت. می‌دانست ترس برم داشته و خیال می‌کنم اگر یک قدم از من دور شود، جان از بدنم بیرون خواهد رفت و بعید نیست اگر در این تنهایی قبض روح شوم. اولین دخترش بودم که می‌خواستم نوه‌ای برایش به دنیا آورده و مادر شوم. همین امر او را هم به اندازه من مضطرب کرده و از قیافه‌اش معلوم بود سیر و سرکه در دلش می‌جوشانند. زیر لب صلوات می‌فرستاد و چهار قل می‌خواند. فاصله بین ورودی خانه تا اتاق‌ها را چندین و چند بار طی کرده و قدم زده بودم اما نه درد انقدر شدید می‌شد که نوزادم پا به دنیا بگذارد و نه آن‌قدر ضعیف بود که بتوانم کمی بنشینم و خستگی آن همه راه‌پیمایی پر درد را از تنم بیرون کنم. بدتر از همه این بود که جرأت بیمارستان رفتن نداشتم. آن هم درست زمانی که همه نوزادان در زایشگاه متولد می‌شدند. می‌ترسیدم به دور از خانه و کاشانه و در اتاقک سرد و بی‌روح بیمارستان جان بدهم و تصمیم گرفته بودم با کمک قابله بچه را همانجا در خانه خودمان به دنیا بیاورم. حالا هرچه باداباد. حداقل کنار مادرم بودم و کنار او همیشه برایم امن بود.
روزهای آخر اسفند بود و تنها دو روز دیگر با شروع سال جدید فاصله داشتیم. با آن حال و روز نه توانسته بودم پیراهنی را که می‌خواستم به عنوان عیدی برای شوهرم بدوزم، کامل کنم؛ و نه توانسته بودم عیدی مناسبی برایش بخرم. با خودم می‌اندیشیدم این نوزاد که هر لحظه ممکن است به دنیا بیاید خودش عیدی خداست. شاید این عزیزتر از جان که هر لحظه بیشتر دیدارش را طلب می‌کردم بهترین هدیه برای زندگی مشترکمان باشد.
هر چه بیشتر به اذان ظهر نزدیک‌تر می‌شدیم؛ بیش از قبل جسم و جانم در هم تنیده‌تر می‌شد و درد افزایش می‌یافت. به اطرافم نگاه می‌کردم. یک سو سیده خانم با آن لب‌های خندان و نگاه مهربانش چشم به صورتم دوخته بود و برای راحت‌تر فارغ شدن کمکم می‌کرد. سوی دیگر مادر با چهره خسته و ملتهبش، با آن چشم‌های ماشی رنگ که پر شده بود از اشکی که اجازه فرو افتادن نداشت؛ صلوات می‌فرستاد و دستم را محکم می‌فشرد. و خواهرم عین فرشته‌های بی‌بال هردوی آن‌ها را در امدادرسانی به من یاری می‌کرد.
خورشید بالای آسمان می‌درخشید و ظهر رسیده بود. یکدفعه صدای اذان بلند شد. صدای اذان که هر کلمه‌اش قلبم را آرامش می‌داد اما این بار نه از مؤذنه مسجد که از بام خانه خودمان. اذان با صوت آشنای مردی که قرار بود برای یاریم بیاید و انگار خودش را نه طبق قرار اما در بهترین موقع رسانده بود. مردِ من آمده بود و به خواست پدرم بر بام رفته بود برای اذان گفتن تا خدا یاری کند و فرزندمان زودتر و در سلامت به دنیا بیاید. که آمد. عیدی خدا برای زندگی مشترکمان. دختر اسفندماهی من که شیرین به دلمان نشسته و در مهد محبت خانواده به دنیا آمده بود. ماه‌منیر، دختر اسفندماهی من!