بهشت گمشده

فائقه بزاز

دنبال داروی گیاهی خاصی بودم و یک دوست آدرس این مغازه را داده بود. مغازه‌ای در یکی از بازارهای سقف‌دار و جذاب جنوب شهر... از روی آدرس که فهمیدم محله کجاست، اشتیاقم برای تهیه دارو بیشتر شد؛ هم فال بود و هم تماشا. یک تهران‌گردی کوچک به بهانه خرید دارو و سرک کشیدن تو کوچه‌های قدیمی و دید زدن خانه‌هایی که اگر چه بعضی‌هایشان طبقه‌ طبقه، روی کول هم سوار شده بودند و وصله ناجوری برای آن منطقه اصیل بودند اما هنوز رایحه کاهگل بعضی دیوارها شامه را قلقلک می‌داد‌ و پنجره‌هایی چوبی‌ که در دل دیوارهای گِلی جا خوش کرده بودند آدم را به شنیدن هزاران هزار قصه مگوی دعوت می‌کرد.

از چند متری مغازه، عطر ناب آویشن و پونه، بادرنجبویه و اسطوخودوس مثل یک مغناطیس قوی مرا به سمت مغازه کشاند. در را که باز کردم انگار در بهشت برایم باز شده بود؛ سنت و آداب بکرش روحم را نوازش داد؛ گونی‌های ریز و درشت پر از گل و گیاه خشک شده عطاری و یک پیرمرد که روی صندلی چوبی لم داده بود.
ترازویش از آن قدیمی‎ها بود. با دو کفه بزرگ طلایی رنگ پریده. زیر لب گفت: «ما بسته نایلونی نداریم. برای زمین ضرر داره.»

زمین را طوری ادا می‌کرد انگار از فرزندش به او نزدیک‎تر است. مثل قدیم‌ها، یک کاغذ کاهی‌ تر‌و‌تمیز را قیف کرد و دانه‌های قلقلی ریز را درونشان پیچید و گذاشت یک کفه ترازو. دوباره سراغ همان کاغذهای بریده شده رفت و یکی دیگر را بدون محتویات، پهن کرد وسط کفه دیگر ترازو. تعجبم را که دید گفت: «ما دارو می‌فروشیم، کاغذ نمی‌فروشیم. باید وزن کاغذ را هم حساب کنم، حقی به گردنم نمونه!»

وسط آن بهشت خوش‌عطر و بو، یاد همه ژن‌های خوبی افتادم که در این برهه از زمان احساس مسئولیتشان گل کرده و برای غصب صندلی مجلس میلیاردی خرج می‌کنند.

یاد پوستر تبلیغاتی یکی که عکس سردار دل‌ها را ویترین کاسبی‌اش کرده بود و به مردم وعده‌های محال می‌داد. که اگر مرام حاج‌قاسم را داشت اصلا سراغ اشغال صندلی ریاست نمی‌رفت.

یاد هیاهوی پر‌جنجال بازار مکاره این روزها افتادم و این پیرمرد که گوشه بهشت خودش را چسبیده بود و از حقی معادل یک پر کاه کاغذ می‌ترسید.
یاد سخن امام‌^{عليه‌السلام‌} افتادم که فرمود: الْحَجَرُ الْغَصِيبُ فِي الدَّارِ رَهْنٌ عَلَى خَرَابِهَا؛ سنگ غصبى در بناى خانه، گروگان ويرانى آن است.

و آن كس كه با ظلم غلبه مى‌كند در حقيقت مغلوب و شكست خورده است و كسى كه از طريق گناه پيروز شود مفلوک روزگار است حتی اگر ژن خوب به پیشانی‎اش داغ شده باشد.