دعا کنید که شهید شویم چون رزمندگان بعد از جنگ سه دسته می‌شوند!

عاطفه میرافضل

حمید باکری مثل دو برادر شهیدش، متولد خطه آذربایجان بود. بعد از پایان دوره سربازی و مهاجرت به تبریز و فعالیت علیه رژیم شاه برای ادامه تحصیل به آلمان سفر کرد و در دانشگاه شهر آخن مشغول تحصیل شد. با هجرت امام خمینی به پاریس، او هم به آن شهر رفت و سپس عازم سوریه و لبنان شد تا دوره‌های آموزش نظامی، جنگ‌های شهری، چریکی و… را بگذراند. بعد از پیروزی انقلاب به وطن برگشت و به عضویت شورای فرماندهی سپاه پاسداران ارومیه در آمد. جهاد سازندگی محفل دیگری بود که حمید همگام با سپاه در آن حضور داشت. پس از صدور پیام امام برای تشکیل بسیج، از کردستان به ارومیه آمد و در تشکیل بسیج ارومیه، آزادسازی سنندج پاکسازی مهاباد از عناصر ضدانقلاب، مسئولیت کمیته برنامه ریزی جهاد بازسازی، تشکیل بسیج عشایری مناطق آبادان و فرماندهی یکی از گردان‌های تیب نجف اشرف در عملیات بیت‌المقدس از جان و دل مایه گذاشت. با حمله عراق به ایران، به آبادان رفت و خط پدافندی «ذو‌الفقاریه ـ بهشهر» را طراحی کرد و تا اسفند ۱۳۶۲ در عملیات بسیاری در مقابل دشمن بعثی، ایستادگی کرد. عملیات خیبر آغاز شد و حمید به عنوان معاون اول لشکر ۳۱ عاشورا، به جزایر مجنون رفت و همان‌جا به فیض عظیم شهادت نایل شد.

حبیب‌اللهی، جانباز دفاع‌مقدس و همرزم شهید حمید باکری، درباره این شهید می‌گوید: «شهید حمید باکری در اردوگاه و هم‌زمان با عملیات خیبر، رزمندگان را جمع كرد و گفت؛ دعا کنید که شهید شویم اگر شهيد نشويم، رزمندگان بعد از جنگ به سه دسته می‌شوند؛ یک دسته از آن‌ها می‌گويند؛ اشتباه کرديم به جنگ رفتيم و پشیمان می‌شوند، خدا می‌داند عاقبت این افراد چگونه می‌شود. عده‌ای دیگر راه بی‌تفاوتی در‌پیش می‌گیرند و مشغول مال دنیا شده و در زندگی مادی غرق می‌شوند. دسته سوم وضعيت زمان جنگ و بعد از جنگ را می‌بينند، غصه و افسوس می‌خورند كه چرا شهيد نشدند.»
حمید باکری در سال ۱۳۶۲ در عملیات خیبر در اثر اصابت آر. پی‌. جی، به آرزویش یعنی شهادت و گمنامی در راه خدا رسید.