جاده‌ای در مه
معصومه کرمی
قدم به جاده سبز مه‌گرفته می‌گذارم، گره روسری‌ام را مرتب می‌کنم، هوای ابری را دوست دارم اما مه را نه. ریه‌هایم را از هوای پاک بهاری پر می‌کنم و با صدا نفسم را بیرون می‌دهم. قدم‌هایم را روی جاده می‌شمارم با خود می‌گویم حالا که چیزی معلوم نیست که ته دلم ضعف می‌رود، اگر برگشته باشد؟ سریع‌تر می‌روم مانند رودخانه‌ای که با شتاب پیش می‌رود و در دلش پیچ و تاب می‌خورد، شروع به خواندن می‌کنم الف ـ ب ـ پ ـ ت ـ هرچه هست و نیست پشت مه رنگ می‌بازد، به «ی» آخر که می‌رسم تلفن همراهم زنگ می‌خورد. به صفحه گوشی نگاه می‌کنم به چهره خندان داود لبخند می‌زنم جواب می‌دهم.
ـ جانم، خوبم نگران نباش، آره زودتر راه افتادم قدم بزنم. به کمی خلوت احتیاج داشتم، باشد اگر مشکلی پیش آمد زنگ می‌زنم. به طرف تخته سنگ کنار جاده می‌روم می‌نشینم، پرنده‌ها روی شاخه درختان غوغا به پا کرده‌اند، درست همین موقع بود 4 سال پیش وقتی داود در حیاط درختان را آب می‌داد و پرنده‌ها روی شاخه‌ها سر و صدا می‌کردند. آرام به پشت سرش رفتم پخی کردم و خندیدم، گفتم:
ـ انتقالی گرفته‌ام، ابروهایش را بالا می‌دهد.
ـ کجا؟
ـ به یکی از روستاهای شمال.
بهت‌زده نگاهم کرد چرخی زدم گل‌های بهاری دامنم در هوا معلق شدند.
ـ چرا؟ همه دوست دارن بیان تهران، تو می‌خوای بری شمال اونم تو یه روستا!
ـ یادت می‌یاد چند وقت پیش خواب دیدم، دلم برای رفتن روشنه، قرارداد تو هم در شرکت تمام شد. بیکاری، شاید آن‌جا کار پیداکردی، مخارج آن‌جا کمتره خانه را هم اجاره می‌دهیم. تازه هوای اون‌جا خیلی بهتره، هر دو روحیه می‌گیریم. انگشتش را روی شلنگ گرفت آب را با فشار روی برگ‌ها پاشید، پرنده‌ها پریدند. وقتی برای اولین بار در این جاده پا گذاشتم رویایم زنده شد، همین جاده در خوابم روشن بود اگرچه مه‌آلود.
از روی تخته‌سنگ بلند می‌شوم به جاده فرعی می‌رسم که در انتهایش مدرسه من و قبرستان ده قراردارد و در انتهای جاده کوچه فرعی است که خانه سپیده در آن‌جاست. روز اول کارم وقتی وارد کلاس شدم چند دختر و پسر لاغر و کوچک پشت نیمکت‌های رنگ و رو رفته دیدم، نگاه‌هایشان پر از سؤال بود. جرقه‌هایی از شیطنت‌های کودکانه از چشمانشان می‌بارید، روی تخته نوشتم «آ«. با صدای کودکانه‌شان فریاد زدند: «آ».
سپیده در نیمکت آخر رنگ پریده‌تر و لاغرتر از بچه‌های دیگر بی‌صدا بود، گفتم:
ـ تکرار کن، زیر لب گفت:
ـ آ.
بعد از یک ماه که از کلاس درس می‌گذشت سپیده دیگر گوشه‌گیر نبود، روی نیمکت اول روبروی من می‌نشست. تعداد حروف الفبایی که بچه‌ها یاد گرفته بودند به زور به تعداد انگشتانم می‌رسید. دردی در شکمم می‌پیچد، آن روز سر کلاس هم همین‌طور شدم، سپیده با چشمان درشتش پرسید:
ـ چیزی شد خانم معلم؟
لبم را گزیدم:
ـ نه .
دردم روز به روز بیشتر شد، مجبور شدم به پزشکم مراجعه کنم. پزشک گفت سرطانم دوباره عود کرده، همه‌جا را مه گرفت. رویای شیرین من با کودکان کلاسم آغاز نشده پایان یافت، خانه‌نشین شدم چون باید شیمی‌درمانی می‌کردم. آثار روانی این بیماری مرا از پای در‌می‌آورد، مدیر مدرسه که می‌دانست من چگونه برای زنده ماندن در میان مه دست‌و‌پا می‌زنم امور مربوط به مرخصی مرا انجام داد. با بچه‌های کلاسم خداحافظی کردم و قول دادم که زود برگردم.
سپیده با دستان کوچکش مرا بغل گرفته بود و گریه می‌کرد، قطره‌ای باران روی صورتم چکید، قدم‌هایم را سریع‌تر کردم تا زودتر برسم، چشمم به پارچه‌های سیاه روی خانه‌ای در امتداد جاده افتاد. تاج گل‌هایی که زیر باران پژمرده بودند، زمانی که پدر سپیده بر اثر تصادف مرد کسی برای سپیده کوچکم تاج گل نیارود. در این دنیای بزرگ بی‌کس‌تر از او نبود، سپیده رنگ پریده‌تر از همیشه در خود فرورفت وقتی به دیدنش رفتم به طرفم پرواز کرد و مرا در آغوش گرفت و مثل ابر بهار بارید و بارها مرا مادر نامید. دلم لرزید با دل لرزان و قدم‌های محکم به خانه برگشتم، داود بهانه رفتن داشت و من دنبال بهانه‌ای برای ماندن بودم. گفتم ما که نمی‌توانیم بچه‌ای داشته باشیم بیا تا سرپرستی سپیده را قبول کنیم، شاید با آمدن سپیده روزگارمان سپیدتر شود. بعد از یک هفته فکر کردن گفت:
ـ که راضی‌ام.
بعد از انجام کارهای اداری سپیده را به خانه آوردیم، صدای تلفن همراهم رشته افکار را پاره می‌کند، نگاهی به صفحه می‌کنم دختر عزیزم سپیده است.
ـ جانم دخترم، بگو آره خوبم، نگران نباش تا یک‌ساعت دیگر بر‌می‌گردم.
باران تندتر شده. شروع به دویدن می‌کنم. به در ورودی آزمایشگاه می‌رسم چند دقیقه‌ای می‌ایستم تا نفسم جا بیاید. انگار کسی در دلم رخت می‌شورد، وارد راهرو می‌شوم پر از همهمه آدم‌هایی است که یا برای جواب گرفتن آمدند یا آزمایش دادن. نگاه همه سرگردان است جلوتر می‌روم، به میز منشی که می‌رسم قبض آزمایش را روی میز می‌گذارد، جواب‌ها را می‌گردد و پاکتی از لای پاکت‌ها بیرون می‌کشد:
ـ بفرمایید اینم جواب.
پاکت را می‌گیرم و از داخل راهروی شلوغ می‌گذرم، به سالن بزرگی که در انتهای راهروست می‌روم، منشی دکتر پشت میز نشسته است. آزمایشم را نشان می‌دهم.
ـ میشه بین مریض‌ها بروم این را نشان دهم؟
از زیر عینک نگاهی به من می‌کند:
ـ بنشین خانم صدات می‌کنم.
روی صندلی‌های فلزی نقره‌ای سرد می‌نشینم، لرزی به اندامم می‌افتد دوباره گوشی همراه زنگ می‌خورد، نگاهم روی صفحه گوشی ثابت می‌شود،
ـ جانم سپیده، آره مامان خوبم، نه هنوز دکتر جواب آزمایش را ندیده، باشه جواب داد بهت خبر می‌دهم. چی؟! روزم مبارک؟ کدوم روز؟ آهان یادم افتاد فردا روز معلمه. ممنون دخترم که زودتر تبریک گفتی، خداحافظ عزیزم.
یاد سال قبل می‌افتم؛ سالی که این غده لعنتی سر باز کرد و دوباره شیمی‌درمانی شدم. وقتی به مدرسه برگشتم کادوی روز معلم بچه‌ها داروی گیاهی بود که دوباره سرطانم عود نکند. وقتی جعبه کادویشان را باز کردم چشمانم پر از اشک شد.
سپیده جدا کادو آورده بود، یک پاکت آب میوه رویش نوشته بود:
مادرم آب میوه نخورد مرد، نمی‌خواهم دوباره بی‌مادر شوم.
نگاهی به آسمان می‌کنم خدایا توکل به خودت، منشی صدایم می‌زند، به طرف اتاق دکتر می‌روم. دکتر جواب آزمایش را نگاه می‌کند
ـ خانم مطمئنی که سرطان داشتی؟ فعلا که من اثری نمی‌بینم. جواب سالمه. در ضمن شما باردار هستید، دل دردتون هم به خاطر همینه بیشتر مراقب خودتون باشید.
دستم را به دیوار می‌گیرم، زبانم یارای حرف زدن ندارد، جواب آزمایشم را به دستم می‌دهد. بیرون می‌آیم و از راهرو می‌گذرم، به محوطه که می‌رسم باران بند آمده، مه از بین رفته، خورشید نور طلایی‌اش را روی درختان پاشیده. از جاده عبور می‌کنم حالا جاده روشن است به روشنی جاده‌ای که در خواب دیدم.