گرانبهاترین دارو
زهره معراجی
اگر چشم‌ها پنجره‌ای به عمق روح آدم‌ها باشند، دلم می‌خواست می‌توانستم گاهی از این پنجره‌ها به آن‌طرف سرک بکشم. آن‌طرفی که همیشه راز آلود و ناشناخته است. یقین دل آدم‌ها هم کتابی است برای خودش، قطور، پر از قصه‌های تلخ وشیرین. دلم می‌خواست گاهی می‌شد این کتاب را ورق بزنم. آدم‌ها هیچ‌وقت عین آن چیزی که در دلشان نگه داشته‌اند را به زبان نمی‌آورند. همیشه یک کپی نه چندان واضح، از آنی که در صندوقچه دلشان هست را نشانمان می‌دهند، ما هم از روی همان کپی ناقص به نتیجه‌ای می‌رسیم و قضاوتشان می‌کنیم! و نمی‌فهمیم آن‌جایی که ایستاده‌ایم چقدر از واقعیت آن آدم دور است.
چشم‌های خانم‌باجی هم از همان پنجرههایی بود که دوست داشتم آن‌طرفش را ببینم. اما خانم‌باجی یک پرده توری کهنه روی مردمک چشم‌هایش کشیده بود، می‌فهمیدم آن‌طرف به‌جای شادی غم توی دلش صاحب‌خانه شده اما نمی‌توانستم پرده را کنار بزنم .
هر وقت از چیزی گلایه می‌کردم، خانم‌باجی لبخند کم‌رنگی روی لب‌های قیطونیش می‌نشاند، بعد آهی می‌کشید ومی‌گفت: «ای بابا طوری نیست گلم! درست میشه ان‌شاءالله. بی‌تابی نکن مادر، تو این دنیا فقط مرگه که چاره نداره. وقتی می‌گفتم خسته شدم، می‌گفت: میخوای حالت خوب بشه، یه خیری به کسی برسون. خدا الرحم‌الراحمینه، بنده‌اش هم محتاج رحمته.»
بالأخره آن‌روز رسید. روزی که خانم‌باجی پرده توری روی چشم‌هایش را می‌شست، و من توانستم توی قلبش را ببینم .
همان‌روزی بود که بعضی از مادرها و پدرها، چمدان‌های عزیزانشان را با
سوغات وشیرینی چیدند، عکس یادگاری گرفتند. برای آخرین بار جگر‌گوشه‌هاشان را در آغوششان
فشردند و تا همیشه منتظر فرود هواپیمایشان ماندند.
خانم‌باجی لابه‌لای اشک‌هایش گفت: « سخته مادر! اگر بهت بگن این دختر کوچولویی که
الان توی بغلت شیر می‌خوره و به چشمات زل زده، این بچه‌ای که دست لای موهاش می‌کنی
وکمند موهاشو می‌بافی، پیشونیش رو می‌بوسی و راهی مدرسه‌اش می‌کنی، هزار جور آرزوی شیرین تو خیالت براش می‌سازی،
بذاره بره. سخته که جیگر‌گوشه‌ات زودتر از تو بره.»
خانم‌باجی هم دست کرده بوده لای کمند موهای دختری که چشم‌های عسلی داشته، گیس‌هایش را بافته، راهی مدرسه‌اش کرده، قد کشیدنش را دیده، قربان صدقه‌اش رفته و اسفند دود کرده و برای شلوار سبز رنگش، شلیته قرمز پولک‌دار دوخته تا روز بله‌بران بپوشد ودست شاهزاده زندگیش را بگیرد تا با هم تمام طول وعرض زندگی را سفر کنند، شانه به شانه هم؛ و پشت سرشان بچه‌هایشان با شادی بدوند ونسل‌های خوشبخت مثل حلقه‌های زنجیر به دنبالشان بیایند!
اما یک بیماری نه‌چندان خطرناک و یک تشخیص نادرست عروس آرزوهای خانم‌باجی را چند روز قبل از عروسی با خودش به گور می‌برد! می‌گویند خانم‌باجی یک شبه همه موهایش سفید می‌شود، می‌گویند خانم‌باجی چند ماه در بستر بیماری می‌افتد وهمه از او قطع امید می‌کنند، می‌گویند تا چند سال، هر شب مردی در تاریکی دسته گلی روی گور عروسش می‌گذاشته و تنهایی‌اش را مویه می‌کرده .
خانم‌باجی اشک‌هایش را پاک کرد، دوباره پرده چشم‌هایش را آویخت، بلند شد و با صدای بغض‌داری گفت: « یا الرحم‌الراحمین!» وضو گرفت تا دو رکعت نماز برای صبوری دل مادرهایی بخواند که تا قیامت باید منتظر دیدار عزیزشان بمانند .