من با تو فرق دارم
حسنی احمدی
جنگ جمل تمام شده بود و چند روزی بود که علی در شهر بصره به سر می برد. روزی تصمیم گرفت برای عیادت علاء بن زیاد حارثی برود. علی وقتی به خانه علاء وارد شد نگاهی به خانه با‌شکوه و عظمت علاء انداخت. خانه وسیع و مجللی بود. علی در کنار یار قدیمی خود نشست و جویای احوالش شد. سپس به او گفت: این خانه‌ای به این وسعت به چه کار تو در دنیا می‌خورد؟ در صورتی که به خانه وسیع‌تری در آخرت محتاجی‌تری. علی لحظه‌ای سکوت کرد علاء حیرت‌زده به چهره امامش نگاه می‌کرد. علی لبخند به صورتش نشاند و گفت: ولی اگر بخواهی می‌توانی همین خانه وسیع دنیا را وسیله‌ای برای رسیدن به خانه وسیع آخرت قرار دهی، باید در این خانه از مهمان پذیرایی کنی، صله‌رحم نمایی، حقوق مسلمان را در این خانه ظاهر و آشکار کنی و این خانه را از انحصار مطامع شخصی و استفاده فردی خارج نمایی.
علا نفس راحتی کشید و بعد گفت: یا امیرالمؤمنین از برادرم عاصم پیش تو شکایت دارم. علی پرسید: چه شکایتی؟ عاصم جواب داد: تارک دنیا شده جامه کهنه پوشید و گوشه‌گیر و منزوی شده، همه چیزو همه کس را رها کرده. علی بی‌درنگ گفت: اور ا فرا بخوان. عاصم را احضار کردند. علی رو به عاصم گفت: ای دشمن جان خود، شیطان عقل تو را ربوده، چرا به زن و فرزند خود رحم نکردی؟ آیا تو خیال میکنی خداوند که نعمت‌های پاکیزه دنیا را برای تو حلال و روا ساخته ناراضی می‌شود از این‌که تو از آن‌ها بهره ببری؟ تو در نزد خدا کوچک‌تر از این هستی. عاصم گفت: یا امیرالمؤمنین تو خودت هم مثل من هستی، تو هم که به خودت سختی می‌دهی و در زندگی به خود سخت می‌گیری، تو هم جامه نرم نمی‌پوشی و غذای لذیذ نمی‌خوری. بنابراین من همان کاری را می‌کنم که تو میکنی و از همان راه می‌روم که تومی‌روی.
علی دست بر شانه عاصم گذاشت و گفت: اشتباه میکنی، من با تو فرق دارم. من سمتی دارم که تو نداری من در لباس پیشوایی و حکومتم. وظیفه حاکم و پیشوا وظیفه دیگری است . خداوند بر پیشوایان عادل فرض کرده است که ضعیف‌ترین طبقات ملت خود را مقیاس زندگی خود قرار دهند تا سختی فقر و تهیدستی به آن طبقه اثر نکند. بنابراین من وظیفه‌ای دارم و تو وظیفه‌ای.
منبع: کتاب داستان راستان
حسنا احمدی