فال زندگی

معصومه تاوان

عبد دستش را تا آرنج فرو برد توی سطل زباله. چیزی آن ته سطل چشمش را گرفته بود. ولی دستش نمی‌رسید. قدش کوتاه بود. از سطل آویزان شده بود. بین زمین و آسمان دست و پا می‌زد و در تلاش بود. گردن کشیده بود و زبانش را از دهانش بیرون انداخته بود. زور می‌زد و دستش نمی‌رسید. گوشه‌های چشمش چین‌های ریز برداشته بود و گره‌های ابروهایش محکم‌تر شده بودند پره‌های بینی‌اش پشت سر هم تنگ و گشاد می‌شدند و نفس با صدا از سوراخ‌های چرک و کثیفش بیرون می‌ریخت. دیواره‌های سطل بلند بودند و قد عبد کوتاه. زیر‌بغل‌هایش درد گرفته بود تیر می‌کشید. رگ‌های دستش بیرون زده بود و انگار که داشت پاره میشد. دست کشید، ایستاد. به نفس‌نفس افتاده بود. لگدی به کیسه‌های کنار پایش کوبید و حرصش را روی آن‌ها خالی کرد. هنوز هم چشم از سطل بر نمی‌داشت قلبش زیر لباسش مچاله شده بود و تند می‌زد. چند قدم به عقب برداشت نفس‌های دم کرده و تب‌دارش را بیرون داد چشم‌هایش را ریز کرد و تفی کف دست‌هایش انداخت. مشتشان کرد و لپ‌هایش پر از باد، خیز برداشت سمت سطل. دوباره خودش را از آن آویزان کرد این بار تا گردن فرو رفته بود توی سطل. نوک کفش‌های کتانی زهوار در رفته‌اش را پی‌در‌پی می‌کوبید به بدنه سطل و جان می‌کند برای نیفتادن. سطل زباله تلوتلویی خورد کج شد و دست‌آخر عبد و سطل زباله با هم افتادند کف خیابان و هر چیزی که توی سطل بود ریخت روی آسفالت خیابان و شیرابه‌ها راه کشیدند به بیرون، به زیر پاهای عبد. سیاه بودند و چسبناک می‌آمدند و سر می‌خوردند روی سنگ‌ریزه‌ها و عبد این‌ها را نمی‌دید. چشم‌های عبد فقط مات یک چیز بود. چیزی که نزدیک‌تر شده بود هیجان‌زده خم شد دست انداخت میان زباله‌ها دستش فرو رفت لا‌به‌لای هرچیزی که نرم بود، سخت بود و سفت. بیرونش کشید. نگاهش کرد. برق می‌زد. نور نقره‌ای رنگی که توی دست‌های عبد داشت برق می‌زد ساندویچ نیم‌خورده‌ای بود توی زرورق. لب‌های عبد خندید دهانش پر از بزاق شد. ساندویچ را چپاند توی جیب بغل شلوارش.رفت سمت کیسه‌هایش و کیسه‌ها را به زحمت زد روی دوشش. کیسه‌ها سنگین بودند. زانوهای عبد زیر کیسه‌ها خم شد. دوباره گوشه چشم‌هایش چین برداشت. به فر و فر افتاد. طاقت نیاورد کیسه‌ها سنگین بودند و شانه‌هایش طاقت نداشتند. نشست کنار جدول، ساندویچ را از جیبش بیرون آورد و نگاه کرد. تکه‌های کالباس و گوجه از داخل نان بیرون زده بودند. بوی کالباس دماغش را قلقلک داد تا نزدیکی دهانش ساندویچ را بالا برد ولی زود پشیمان شد. دوباره چپاندش توی جیبش بلند شد و قد راست کرد. نگاهی به کیسه‌ها انداخت. خم شد و بند کفشش را در آورد و بست به سر هر دو کیسه و گردنش را برد زیر بند و کیسه‌ها را از گردنش آویزان کرد.

**

ربابه ایستاده بود سر چهارراه زیر تیر چراغ برق. موهای تیره پر‌کلاغی‌اش جا‌به‌جا از زیر روسری‌اش بیرون زده بود وچسبیده بود به پیشانی بلندش. هر ماشینی که عبور می‌کرد ربابه چند قدمی خودش را می‌کشید سمت عقب و با خجالت فال‌ها را می‌گرفت سمت راننده.

ـ آقا فال بدم؟

صدایش آرام بود و شرمنده.

ـ نه دختر جان فال به چه کار من میاد؟

ـ چرا؟ دوست ندارید بدونین فردا چی میشه؟

ـ فردای من از امروزم معلومه. برو رد کارت.

گرسنه‌اش بود. داشت دل‌پیچه می‌گرفت و سر دلش ذوق‌ذوق می‌کرد. بوی مرغ‌های بریانی ساندویچی آن طرف خیابان گیجش کرده بود. نگاهش روی مرغ‌ها بود و حواسش پی کار خودش.

-آقا فال، فال بدم؟

برایشان مهم نبود. رد می‌شدند و چیزی نمی‌گفتند. ربابه خسته شد نمی‌توانست روی پا بایستد. دمپایی‌ها به پایش بزرگ بودند و انگشتایش جلو آمده بود. از صبح چیزی نفروخته بود. خوابش می‌آمد. با چشم‌های باز خوابید و با چشم باز خواب دید. خواب مادرش را. نشسته بود کنار چراغ خوراک پزی غذا. سیب‌زمینی آب‌پز داشتند که بوی مرغ بریان می‌داد. مادر کوچک‌ترین سیب‌زمینی را گذاشت برای ربابه، ربابه قهر کرد. از کنار سفره بلند شد تمام اتاق را بوی مرغ بریان پرده بود. غذا تمام شد. همه از کنار سفره بلند شدند. ربابه با خودش گفت:

ـ کاش خورده بودم. سیب‌زمینی با بوی مرغ بریان.

بزاق دهانش ترشح شد. دل‌پیچه‌اش بیشتر و دردآلودتر شد. دلش خواست گریه کند ولی نشد نمی‌خواست این آدم‌ها اشک‌هایش را ببینند. دوست نداشت دلشان بیشتر از این برایش بسوزد. پلک‌هایش را بیشتر روی هم فشار داد. هنوز سفره وسط اتاق پهن بود. سیب‌زمینی آب‌پز این بار بوی کالباس می‌داد. بو نزدیک‌تر بود جان‌دارتر.

ـ بیا آبجی جون بخور برای تو آوردم.

چشم‌هایش را باز کرد. عبد بود. ساندویچ را گرفته بود جلوی صورت ربابه.

ـ پس خودت چی؟

-نمی‌بینی نصفشو خوردم.

عبد همان‌طور که کیسه را به زحمت از روی گردنش پایین می‌آورد مشغول تماشای ربابه شد.