اما همیشه شعر پایان قصه نیست...

مرضیه تقی زاده

روی آخرین بیت خط می‌کشم. نمی‌دانم چرا این بیت آخر در نمی‌آید. هنوز ذهنم درگیر بیت آخر است که محمد در را باز می‌کند و صدایم می‌کند.

ـ زهرا خانم نشستی؟ دیر میشه ها هواپیما می‌پره‌ها.

نگاهی از سر استیصال به صورت مهربانش می‌اندازم. و با دست اشاره می‌کنم به داخل اتاق بیاید.

ـ محمد بیا این شعر بخون هر کاری می‌کنم بیت آخرش خوب در نمیاد.

محمد برگه را از دستم می‌گیرد و شروع به خواندن می‌کند. همان‌طور که می‌خواند سرش را تکان می‌دهد و هر از چند گاهی زیر لب می‌گوید: به‌به.

ـ‌ محمد داری مسخره می‌کنی؟

ـ نه بابا چه مسخره‌ای، خیلی خوب گفتی، واقعا نمی‌دونستم این‌‍قدر ذوق ادبی داری.

بلند می‌شوم و برگه از دستش می‌گیرم و روی میز می‌گذارم.

ـ‌ بیت آخرش در نمیاد هر کاری می‌کنم بدجور ذهنم درگیر کرده

محمد به سمت چمدانی که هنوز درش باز است می رود تا مطمئن شود همه چیز را برداشته ایم.

ـ میگم زهرا جان دیر میشه، خانواده من الان فرودگاهن ما هنوز اینجا داریم شعر میگیم. بیا بریم انقدر تو هواپیما وقت هسن بیت آخر بنویسی.

نگاهی به ساعت می‌اندازم. راست می‌گفت دیر شده بود. قاب عکس روی میز را بر می‌دارم و به سمت در می‌روم. محمد صدایم می‌کند.

- زهرا بانو عکسو کجا میبری؟

همان‌طور که خیره به عکس نگاه می‌کنم می‌گویم:

- می خوام بذارمش پیش عکس بابا.

چیزی نمی‌گوید. از اتاق بیرون می‌روم. خبری از مادر نیست. حتما در گوشه‌ای نشسته و گریه می‌کند. عکس را روی میز کنار عکس پدر می‌گذارم. کمی عقب می‌روم و به هر دو عکس نگاه می‌کنم. قطره اشکی را که از گوشه چشمم سرازیر شده پاک می‌کنم. با صدای مادر از افکار خود بیرون می‌آیم.

ـ‌ پس چرا عکس گذاشتی اون‌جا؟ مگه نمی‌خواستی با خودت ببریش؟

ـ کجا بودید ندیدمتون؟

ـ تو آشپزخانه داشتم برات سبزی خشک میاوردم با خودت ببری.

ـ وای نه مامان جا ندارم.

ـ به جوری جا بده اون‌جا لازمتون میشه! نگفتی چرا عکس گذاشتی اون‌جا؟

نزدیک مادر می شوم و دستم را دور گردنش حلقه می کنم و صورت مهربانش را می بوسم.

ـ نمی‌دونم مامان یه حسی بهم میگه قاب عکس بذارم همین‌جا کنار عکس بابا بمونه. منم که خودم عکس تو گوشیم دارم.

مادر دستم را از دور گردنش باز می‌کند و سبزی خشک را دردستانم می‌گذارد و می‌گوید:

ـ هر طور که صلاح می‌دونی. من که خوشحال میشم هر روز این عکس ببینم. این سبزی جا بده تو چمدون.

راهی اتاق می‌شوم تا آخرین وسایل مانده و شعر نیمه تمامم را برداریم و به سمت فرودگاه حرکت کنیم.

*

محمد کنار مادرش روی صندلی نشسته است. هنوز نرفته‌ایم ولی دلتنگی از چهره همه مشخص است. خودم هم دلم نمی‌خواهد بروم. بعد از شهادت حاجی انگار حفره‌ای در قلبم ایجاد شده بود که هیچ جوره پر نمیشد. نگاه مهربانش، از جلوی چشمانم کنار نمی‌رود.

بلندگوهای فرودگاه صدایمان می‌کنند. باید دل بکینم و برویم. به شعر نیمه تمام داخل کیفم فکر می‌کنم. چرا بیت آخر به ذهنم نمی‌آید. مادر جلو می‌آید و آغوشش را به رویم باز می‌کند. خودم را در میان سینه‌اش پنهان می‌کنم. دلم نمی‌خواهد اشک‌هایش را ببینم. محمد در حال روبوسی با اقوام است و من همان‌طور آن‌جا ایستادم. قلبم انگار قصد سفر ندارد. محمد چمدان را می‌کشد و نزدیک گوشم می‌گوید:

ـ بریم عزیزم

راه میوفتیم. برای آخرین بار بر می‌گردم و از پشت شیشه دستی برای مادر و مادر و پدر محمد تکان می‌دهم. حالا دیگر تنها شده‌ایم. کنار محمد می‌نشینم و منتظر می‌مانم تا برای سوار شدن هواپیما صدایمان کنند. محمد دستم را در دستش می‌گیرد.

ـ این دفعه خیلی تو همی خانومی؟ قرار نیست که تا آخر عمرمون اونجا بمونیم. تا چشم به هم بزنیم درسمون تموم شده و برگشتیم. نگاهش می‌کنم و دستش را کمی فشار می‌دهم.

- می‌دونم بر می‌گردیم. نمی‌دونم چرا این دفعه.... اصلا ولش کن.

محمد شیطنتش گل می‌کند. لبخندی می‌زند و می‌گوید:

ـ حالا اون شعر نصفه رو در بیار ببینیم چیکار میشه براش کرد.

با دلخوری می‌گویم:

ـ نصفه نیست فقط بیت آخرش مونده.

ـ شوخی کردم. زهرا چرا تا حالا نگفته بودی شعر میگی؟

خنده‌ام می‌گیرد. این اولین شعری بود که گفته بودم.

ـ چون تا حالا شعر نگفته بودم.

محمد متعجب نگاهم می‌کند، انگار باورش نشده باشد.

‌ـ جدی نمیگی؟ برای اولین بار عالی بود.

قند توی دلم آب می‌شود. می خواهم شعر را از کیفم بیرون بیاورم که صدایمان می‌کنند. محمد سریع از جایش بلند می‌شود.

ـ چه عجب تأخیر نداشت. پاشو بریم این بیت آخر باید تو آسمون بگی مثل اینکه رو زمین قسمت نیست.

*

کمربند را می‌بندم. خدمه اکراینی در حال توضیح موارد ایمنی هستند محمد با دقت گوش می‌کند با آرنج به پهلویش می‌زنم.

ـ جوری گوش میکنی انگار دفعه اول می‌شنوی.

می‌خندد و می‌گوید:

ـ کار از محکم‌کاری عیب نمیکنه بانو

باز فکر‌های مختلف به مغزم هجوم می‌آورد. هواپیما کم‌کم با تکان‌های ملایم از زمین بلند می‌شود اجازه باز کردن کمربند‌ها صادر می‌شود. خدمه پرواز پذیرایی را شروع کرده‌اند. دستم را داخل کیف می‌برم تا شعرم را بیرون بیاورم که با صدایی مهیب هواپیما شروع به تکان خوردن می‌کنند. صدای جیغ و فریاد لحظه‌ای قطع نمی‌شود سرم رابر می‌گردانم آتش موتور هواپیما از پنجره دیده می‌شود. دلم می‌ریزد دست محمد را می‌گیرم. چقدر سرد است.

ـ‌ محمد موتور منفجر شد

محمد چشمانش را بسته و فقط زیر لب یا ‌زهرا می‌گوید. چشمانم را می‌بندم وزمزمه می‌کنم. یافاطمه الزهرا...