سفید مثل برف
ماه‌منیر داستانپور
حضرت مستطاب رئیس محترم بخش اداری ما که خرش خیلی بین حضرات بالا‌دستی و به قولی همان بچه‌های بالا می‌رفت و کم نبودند آنان که جلوی پایش لنگ می‌انداختند؛ همه معاونت‌های زیردستش را وعده گرفته بود برای ضیافت شام و به این بهانه می‌خواست به اطلاع عمومان برساند که جنابش قصد وداع با بخش پردردسرمان را دارد و تصمیم گرفته صندلی نیم‌دار ریاستش را که چندیست دلش را زده در عوض جلوس بر کرسی گرم و نرم معاونت اداره که از قضا خوب رکاب می‌داد و نشستن بر آن حال آدم را دوقبضه جا می‌آورد ؛ ترک کند. بدین سبب لابد ما هم باید عین سیاهی لشگرهای سینما که کاری از دستشان بر نمی‌آید جز بله قربان گفتن به عوامل اصلی فیلم به خصوص کارگردان که در این‌جا نقش مهمش را آقای ریاست سابق به عهده گرفته بود؛ ریسه می‌شدیم برای عرض تبریک و تعظیم به مقام شامخ حضرت رئیسِ پیش از این که یحتمل چند وقت بعد هم می‌خواست با استفاده از بند گرانقدر «پ» که چون منی کلا از آن بی‌بهره بود و توی دست و بال ایشان به وفور یافت میشد؛ در جایگاه مکرم مدیرکل اداره جلوس کند. البته در این میهمانی باید بانوان گرام را هم به همراهی با خود می‌بردیم که طبیعتا لازم بود مقابل بانوی مکرمه و معظمه جناب رئیس سابق که بعد از ارتقاء رتبه و دریافت مقام جدید حسابی دم کلفت‌تر از قبل شده بود؛ سر تعظیم فرود بیاورند و مراتب تبریک و تهنیت خود را به ایشان عرضه نمایند.
به کارت پرزرق و برق دعوت که نگاه کردم؛ به قول مکانیک محلمان ناصر دو سوت که ابوقراضه دودزای من هر چند روز یک‌بار به دست‌بوسیش مشرف میشد؛ یکهو کرک و پرم بر باد فنا رفت و فک بیچاره‌ام پهن آسفالت خیابان شد و این سؤال بزرگ در دوگوله منورم شکل گرفت که حالا چه خاکی بر سرم بریزم؟! از رنگ و لعاب و قیمت تخمینی کارت که خودش به تنهایی باعث سوت کشیدن مغز بلاتکلیفم بود، بگذریم؛ چشمم روشن شد به تاریخ حک شده روی دعوت‌نامه که بدجور بر فرق مبارکم کوبیده شد و آه و افغان از جگر سوخته‌ام برآمد. تاریخ میهمانی درست مطابق بود با شبی که علیامخدره همسر عزیزتر از جانم پا به عرصه گیتی گذاشته و بنده را بالکل شرمنده لطف و رحمت الهی گردانیده بود که چنین بانوی مهربان و صدالبته لاکچری را به چون منی ارزانی داشته است. رویدادی که اگر از یاد می‌بردم تنها خداوند و قدرت لایزالش می‌توانست به دادم برسد و از دست صغیر و کبیر فامیل کاری برای جبران چنین عمل شنیعی که از سوی من صادر شده بود؛ برنمی‌آمد. تاریخی که طبق معمول یا باید با والده عیال و کلیه فامیل مکرمشان و هم‌چنین در حضور مادر و خواهر خودم که تا پایان مجلس به قول همسرم از حسادت ناخن می‌جویدند، می‌گذشت ؛ یا دو تایی مثل دو کبوتر عاشق در رستوران یا کافه‌ای که فضایی شاعرانه و عاشقانه داشته باشد برگزارش می‌کردیم. و البته این نحوه برگزاری تولد تا یک‌سال پیش از تولد دوقلوهایمان طبق روال هر ساله انجام میشد و بعد از آن تا همان روزها که دوقلوها به پنج سالگی نزدیک می‌شدند و به خاطر بالارفتن هزینه‌هایمان به مهمانی جمع‌وجوری در منزل خودمان تقلیل یافته بود.
القصه؛ آن روز با ترس و لرز از اعلام روز و ساعت ضیافت جناب رئیس که مقارن شده بود با تاریخ فرخنده میلاد همسرجان به خانه رفتم و بعد از صغری کبری چیدن‌های بسیار از کارهای زیاد بخش اداره که مخ آدم را به سوت و اعصاب را به بندری زدن می‌اندازد؛ رسیدم به تغییر جایگاه رئیس و تعویض معاون مربوطه اداره که قرار بود مدیر خودمان جایش را بگیرد و بعید نیست تا چندی بعد عین سیمرغ عطار تکامل یابد و به قله مدیریت کل اداره پرواز نماید. عیال چهره‌اش را مثل کسی که خرمالوی گس خرده باشد جمع کرده بود و لابد در دلش داشت به بی‌عرضگی من لعنت می‌فرستاد که نتوانسته بودم در آن چند سال که به استخدام اداره در آمده بودم برای خودم پارتی گردن‌کلفتی پیدا کنم تا برایم نردبانی به سوی موفقیت بسازد و سفره یک در یکمان را به سه در چهار گسترش دهد! با حس عذابِ تیغ ماهی‌ای که در گلوی آدم گیر کرده باشد؛ لقمه‌پلو قرمه‌سبزی دستپخت عیال را با یک لیوان دوغ فرد اعلی قورت دادم و از تمام ارواح گذشتگانم برای به زبان آوردن تاریخ ضیافت مدد جستم. اما هنوز جمله‌ام را تمام نکرده بودم که بانو دو دستی روی میز کوبید و بشقاب غذا را که هنوز مقادیری قرمه‌سبزی و ته دیگ زعفرانی داخلش باقی مانده بود؛ از مقابلم برداشت و زیر شیر آب ظرف‌شویی رهایش کرد. همان‌طور که با دهان نیمه باز و لقمه نیمه جویده داخلش به باقی‌مانده غذایم که داشت زیر آب شسته میشد و به چاهک ظرف‌شویی روانه می‌گردید، نگاه می‌کردم به این فکر بودم که باید یکی از دو توبیخی که در انتظارم بود را تحمل می‌کردم؛ یا در ضیافت جناب رئیس سابق، یعنی معاون بعد از اینِ اداره شرکت نمی‌کردم و از روز بعد از آن پیه تنزل رتبه و کاهش حقوق را به تنم می‌مالیدم! یا باید بدن مبارکم را چرب می‌کردم برای فرود آمدن تازیانه نیش و کنایه از جانب عیال و به تبع آن مادرزن جان که قطعا همان روز و همان ساعت از ماجرا مطلع میشد! اییش گفتن بلند همسرجان که به دهان باز من و لقمه نیمه جویده داخلش اشاره می‌کرد ؛ حواسم را جمع‌و‌جور کرد و به خودم قول دادم کاری کنم کارستان که نه سیخ بسوزد و نه کباب! یعنی هم ضیافت معاون بعد از اینِ اداره را از دست ندهم و هم قرار عاشقانه را برای بانو ترتیب دهم که دلش را شش دانگ به دست بیاورم و خودم را از مصیبت سرزنش نجات دهم. افکارم را که برای بانو بازگو کردم؛ گل از گلش شکفت و با ارفاق، نمره هجده قابل قبولی زیر برگه آزمون شوهریم ثبت کرد که کمی تا قسمتی خیالم را از عوارض جانبی شرکت در آن میهمانی و انحلال جشن هر ساله تولد راحت نمود.
الغرض؛ به دلیل نزدیکی روز زن با تولد عیال مربوطه، قرار شد یک تیر و دو نشان کنیم و در عوض جشن کوچک و عاشقانه‌ای در یک رستوران شیک و باکلاس برگزار کنیم، از آن رستوران هایی که اهالی اینستاگرام دم به دقیقه و پشت سر هم کنار میزهای پررنگ و لعاب و نرده های طلاییش به طرز نیش باز و خوش به حال شده‌ای عکس می‌اندازند؛ جشنی به مناسبت روز زن و البته کمی با تأخیر برای تولد همسرم. پس پیشاپیش بخشی از رشوه عیال راضی کن را با خرید لباس گران‌قیمتی برای شرکت در میهمانی رئیس سابق پرداخت کردم و ته مانده مساعده‌ای که به همین منظور از اداره گرفته بودم گذاشتم برای برگزاری جشن دو نفره که قرار بود چنان راضیش کند که تا یک سال ماجرای سورپرایز شدنش را برای طوطیان شکرشکن خانواده‌اش نقل کند و به قول خودش بساط حسادت و ناخن جویدن خواهرهای مرا تا مدت‌ها فراهم آورد.
بالأخره روز میهمانی و ضیافت شاهانه جناب معاونت جدید اداره که شبیه به جنتلمن‌های انگلیسی لباس پوشیده و با بانوی معظمشان در رأس مجلس خودنمایی می‌کردند؛ فرارسید. ما سیاهی لشکرهای اداره هم که خواب آن جایگاه هم برایمان شکر اضافی و رویای بیش از کوپن محسوب میشد و به قول شاعر قرار نبود به آن مقصد برسیم؛ یکی یکی عین لشکر شکست خورده برای عرض تبریک پیش می‌رفتیم و برای آن بزرگواران بر تخت نشسته، آرزوی موفقیت‌های روزافزون می‌کردیم. حالا بماند که همگی توی دلمان لیچار بارشان می‌کردیم و جز‌جگر زدنشان را از خداوند قهار تمنا می‌نمودیم . اما بنا به مصلحت عین مونالیزا لبخند از لب‌هایمان نمی‌افتاد؛ حتی اگر قرار بود بر اثر آن به کلی عضلات صورتمان فلج شود. بالأخره با تمام چپ چپ نگاه کردن‌های عیال که دقیقا «معنی خاک بر سر بی‌عرضه‌ات کنند، مگر از این مردک شکم گنده چه کم داری؟» می‌داد؛ ضیافت شاهانه‌معاون جدید اداره به پایان رسید و به خانه برگشتیم. آن شب دوقلوها را سپرده بودیم دست دختر جوان همسایه که به قول عیال، خودش هم به اندازه پسرهای بازیگوشمان بلاگرفته بود و حسابی از پسشان برمی‌آمد.
چند روزی گذشت و بالأخره روز موعودی که قول چفت و جذبش را به بانو داده بودم؛ فرارسید. تقویم خیلی درشت و خوانا یادآوری می‌کرد که روز زن فرارسیده و باید ماجرای انحلال ضیافت تولد را با برپایی جشن کوچک اما خاطره‌سازی که از پیش وعده‌اش را به عیال داده بودم؛ جبران کنم. تنها این میان یک مشکل وجود داشت و آن هم سپردن بچه‌های شیطانمان به شخص مورد اعتمادی بود که بتواند با چند ساعت نگهداری از آن‌ها سر همیشه شلوغ بانو را خلوت کند. از قضا دختر همسایه هم چند روزی میشد که به سفر رفته بود و دیگر نمی‌توانستیم زحمت نگهداری از بچه‌ها را به دوشش بیاندازیم. از طرفی شیطنت بی‌حد و حصر پسرها و از دیوار راست بالا رفتنشان باعث شده بود نه قوم شوهر که خانواده من باشند و نه ایل همسر که فامیل عیال باشند؛ هیچ کدام زیر بار مسئولیت نگهداری از آتش‌پاره‌های نازنینمان نروند. تنها یک چاره برایمان باقی مانده بود. سوء استفاده از سادگی و مهربانی لایتناهی عمه‌جان ملوک خودم، پیرزن نقلی و بامزه‌ای که دلش نمی‌آمد دست کمک کسی را رد کند. برای همین از دو روز قبل رضایتش را گرفته بودم تا آن شب در خانه ما ساکن شود و به جای ما از بچه‌ها مراقبت کند. درخواستی که کاش هیچ وقت مطرحش نمی‌کردم و به این ترتیب تا مدت‌ها سور و سات مضحکه از سوی فامیل بانو را برای خودم فراهم نمی‌آوردم.
خلاصه اینکه؛ به خیال خودمان سر بچه‌ها را با یک مشت اسمارتیز و شکلات مغزدار کلاه گذاشتیم و راضیشان کردیم در خانه کنار عمه‌جان ملوک بیچاره بمانند تا ما چند ساعتی را در خوش‌خوشان بگذرانیم و یاد ایام نامزدی را دوباره زنده کنیم. لحظه‌ای که داشتیم با سرکار عیال از خانه خارج می‌شدیم ؛ دیدن قیافه معصوم بچه‌ها یک‌دفعه استرسی به جانم انداخت که آن لحظه دلیلش را درست نمی‌دانستم ولی دیدن آن چهره به جای شیطنتی که به طور معمول از چشم‌هایشان سرازیر بود؛ بد آشوبی به دلم سرازیر کرده بود. علتش را وقتی فهمیدم که با بانو به خانه بازگشتیم و همه جا را پوشیده از برف دیدیم. فسقلیها در اولین فرصت که عمه خانم را خواب آلود دیده بودند؛ سمعکش را قطع کرده و بدون نگرانی از اینکه چیزی بشنود به سراغ سطل ماستی داخل یخچال رفته بودند و تمام مبلهایی را که چندوقتی بیشتر از خریدنشان نمی‌گذشت ماست‌مال کرده بودند. بعد هم تمام محتویات بالش‌هایشان را در هوا پخش و پلا کرده و به خیال خودشان در تابستان خانه را مثل برف سفید کرده بودند . عمه خانم هم که بی‌خبر از همه جا در خواب به سر برده بود. این شد که جشن روز زن تبدیل شد به روز کارگری من و مجبور شدم یک به یک مبل‌ها و وسایل ماست‌مالی شده را چنان بسابم که به شکل اول در بیاید.