سال‌های بنفش
درباره انقلاب اسلامی و ریشه‌های آن کم‌تر رمانی برای بزرگسالان نوشته شده و در این زمینه همواره احساس خلاء بسیاری وجود داشته و دارد. در واقع این حادثه عظیم که در دل خود داستان‌های فراوانی را نهفته است، قابلیت تبدیل شدن به صدها رمان و قصه را دارد ولی آن‌گونه که باید و شاید به آن توجه نشده است.
بیشتر کتاب‌هایی که پیرامون انقلاب اسلامی نگاشته شده‌اند، جنبه تاریخی دارند و اسناد و مدارکی از فعالیت‌های رژیم پهلوی را در خود جای داده‌اند، این در حالی است که پرداختن به زوایای مختلف این انقلاب، معرفی چهره‌ها و جریانات مؤثر در پیروزی آن و سیر اتفاقاتی که در طول مبارزات ۱۵ ساله مردم از سال ۱۳۴۲ تا ۱۳۵۷ به وقوع پیوست، همگی قابلیت تبدیل شدن به رمان و داستان را دارد که هم زبان از شیرین‌تری برخوردار است و هم برای خواننده به ویژه نسل جوان امروز که بسیاری روزهای سخت مبارزه و انقلاب را درک نکرده‌اند، ملموس‌تر و خواندنی‌تر است.
کتاب «سال‌های بنفش» ابراهیم حسن بیگی یکی از آثاری است که با زبان داستان به اتفاقات سال‌های واپسین رژیم پهلوی و مبارزات مردم برعلیه این رژیم پرداخته است. مبارزاتی که از زبان یک پسر بچه روستایی به نام «علی» که در یکی از روستاهای اطراف بندر ترکمن زندگی می‌کند، نقل می‌شود. علی در طول حوادث داستان بزرگ می‌شود و حوادث داستان نیز همگام با رشد او پیش می‌روند. اتفاقات پیش آمده برای شخصیت اصلی داستان، همزمان با آشنایی او با روحانی جوانی به نام «سید رسول» که به روستای آن‌ها تبعید شده است، آغاز می‌شود. این آشنایی منجر به ارتباط گیری او با سید رسول و بعد از آن وارد شدن علی به خط مبارزه با رژیم پهلوی است که در نهایت منجر به دستگیری و زندانی شدن او می‌شود.
بخشی از کتاب
نوبت به ما رسید که ناگهان کسی محکم زد پس گردنم. صدای خنده پشت سری‌ها بلند شد. «شکور» دستش را گرفته بود بالا تا پس گردنی دوم را بزند. نیشش تا بناگوش باز بود. برگشتم عقب و توبره‌ام را بالا بردم تا آن را بخوابانم روی سرش، که توبره را توی هوا چنگ زد و گرفت. گفت: «آهای علی توبره‌ای، هار شدی؟»
از دستش حسابی غیظم گرفت. این چندمین باری بود که به من «علی توبره‌ای» می‌گفت. این حرف را توی دهان بچه‌های دیگر هم انداخته بود. همانطور که سعی می‌کردم توبره را از چنگش بیرون بیاورم، با دست دیگرم لیوان را گرفتم و به طرفش حمله بردم. لیوان از دستم سُرخورد و افتاد زمین. صدای شکستن لیوان، تنم را لرزاند. بند توبره را رها کردم و خم شدم روی قطعه‌های شکسته لیوان. داشت گریه‌ام می‌گرفت.
بلند شدم و یقه‌ی شکور را چسبیدم. آقای ناظم جلو آمد و به هر کداممان یک پس گردنی زد. حاجی‌نظر ماجرا را به او گفت. آقای ناظم گوش شکور را گرفت و از صف بیرون آورد و تشر زد که: «برو داخل کلاس، شیر بی شیر!» بعد رو به من کرد و گفت: «عیبی ندارد. از بچه‌ها لیوانی بگیر و شیرت را بخور!» بیشتر به فکر لیوان بودم تا شیر. مادرم چقدر سفارش کرده بود که مواظب لیوان باشم. حاجی‌نظر دستم را گرفت و گفت: «با لیوان من شیر بخور.»
رفتیم جلو. نوبت به ما رسید. حاجی‌نظر شیرش را گرفت و رفت کنار. آقای مدیر نگاهی به دست‌های خالی من انداخت و گفت: «لیوانت کجاست؟» گفتم که لیوانم را شکور شکسته است. با دست اشاره کرد به قوطی‌های خالی شیرخشک و گفت: «یکی از آن قوطی‌ها را بیاور تا برایت شیر بریزم.» قوطی خالی را از روی زمین برداشتم. آقای مدیر ملاقه‌ای شیر ریخت داخل قوطی. کنار حاجی‌نظر ایستادم. قوطی را جلو دهانم گرفتم و فوت کردم. چمباتمه زدم و قوطی را روی زمین گذاشتم. بند توبره را که از روی دوشم برداشتم، توبره تابی خورد و لبه‌اش گرفت به قوطی و شیر ریخت روی زمین! بدشانسی از این بیشتر نمی‌شد. قوطی خالی را گذاشتم داخل توبره و راه افتادم به طرف کلاس... سید وقتی موضوع شکسته شدن لیوان و ریختن شیر از قوطی را شنید، بلند شد، لبخند زد و با دستش زد روی گونه‌ام و گفت: «آفرین! معلوم است که مال حرام از گلویت پایین نمی‌رود...»
شناسنامه
کتاب «سال‌های بنفش» اثر «ابراهیم حسن‌بیگی»، روایت روزهای انقلاب اسلامی و شور و هیجان جوانان آن دوره است که توسط «انتشارات کتابستان» و در 295 صفحه منتشر شده است.