اسرار شیعه

حجت‌الاسلام عابدینی

خدا رحمت کند حضرت آیت‌الله بهجت می‌فرمودند: روایتی که نقل شده «انی تارکم فیکم الثقلین کتاب الله و عترتی» از اسرار شیعه است، سر این است که «لن یفترقا حتی یردا علی الحوض» کتاب و اهل‌بیت من از هم جدا‌پذیر نیستند. هرگز جدا شدنی نیستند. می‌فرمود: اگر در دورانی ما در دوران غیبت قرار گرفتیم و دستمان به کسی نمی‌رسد، اگر این‌ها «لن یفترقا» هستند کجا دنبال امام بگردیم؟ اگر جدا‌شدنی نیستند کجا دنبال امام خود بگردیم؟ در قرآن، لذا می‌فرمودند: این غیبت جبران شده است. با این روایت که از اسرار شیعه است، هردو فریقین هم این را نقل کردند. لذا اگر ما هرچقدر به امام‌زمان عشق داریم، هر زمان دلمان تنگ می‌شود با قرآن انس بگیریم، می‌یابیم. این یک نکته در مورد قرآن که باعث می‌شود شرافت و اهمیت قرآن برای ما بیشتر شود. حضرت آیت‌الله بهجت می‌فرمودند: هرچقدر با محبت سراغ قرآن برویم قرآن خودش را بیشتر به ما نشان می‌دهد. علاقه‌مند شویم و دوستش داشته باشیم. یعنی وقتی می‌بینیم دلمان خنک شود. اگر امام را ببینیم و در محضر امام معصوم قرار بگیریم، بدن امام در مقابل ماست، آیا ما می‌گوییم: بدنش را نمی‌خواهیم ببینیم، این قرآن با همین الفاظ از جانب خدا آمده است و همین قرآن از آن حقیقت گسسته نیست. این روحش است، این بدنش است. این بدن قرآن است و روح قرآن همراه قرآن است. همین روح است که حیات دارد و معامله ما با خودش را می‌بیند.

رگه توحید ابراهیمی

اگر تحریم می‌شویم گاهی ممکن است مسئولین ما بگویند: چه کنیم، اما اگر با نگاه تأیید نگاه کردیم، تحریم فرصت می‌شود. لذا آن‌ها باید دنبال ما بیافتند. اگر کسی خدا را باور داشته باشد و خودش را متصل ببیند، باور کند قدم برمی‌دارد و خدا هم تأیید می‌کند. اما اگر خزید و خمود شد و خودش را باخت، با این نگاه باعث می‌شود که خدای متعال بگوید: از همان‌ها بخواهید تا به شما بدهند. در زندگی فردی هم همین‌طور است. به ابراهیم خلیل گفتند باید هجرت کنی، جایی سر چهارراه رفت و آن‌جا مرکز شد و بعد خدا در قبال این هجرت او به او وعده فرزنددار شدن داد. فرزند اولی که از ابراهیم خلیل به دنیا آمد، حضرت اسماعیل بود. اولین فرزند ابراهیم در سن صد سالگی او به دنیا آمد و یک شاخه عظیمی را حضرت اسماعیل پایه‌گذاری کرد و بعد از دو سال به ابراهیم خلیل خطاب شد که او را همراه مادرش در یک منطقه بی‌آب و علف بگذار تا در یک غربت ذخیره شود، این ذخیره الهی باشد برای آخرین مرتبه‌ای که می‌خواهد بالاترین ظهور باشد. از دوره ابراهیم خلیل این نسل در حجاز ذخیره شد.
بعد از آن نسل ابراهیم از طریق ساره‌سلام‌الله‌علیها حضرت اسحاق می‌شود و حضرت اسحاق‌سلام‌الله‌علیه که از همان اول به ابراهیم خلیل بشارت اسحاق و یعقوب داده شد. اسحاق‌سلام‌الله‌علیه و بعد یعقوب و بعد دوازده فرزند او می‌شود که یعقوب می‌شود اسرائیل الامه و دوازده فرزندش می‌شوند بنی اسرائیل، فرزندان یعقوب، اسرائیل هم یعنی عبدالله و بنده خدا. این دو نسل اسماعیلی و نسل اسحاقی که در یعقوب تجلی پیدا کرد در طول تاریخ نوری بشری که ادامه پیدا کردند دو ذخیره الهی بودند که نسل اسحاق از طریق حضرت یعقوب نسل آشکار بود و نسل اسماعیل‌علیه‌السلام نسل پنهان بود. لذا جلوه‌گری نل حضرت اسماعیل را در تاریخ نمی‌بینید اما رگه توحیدی ابراهیمی در آن جریان در حجاز پایه‌گذاری شد و انبیای بزرگ عمدتا از نسل یعقوب بودند و این بحث بسیار زیبایی دارد.

*‌ *******

حجت الاسلام و المسلمین حسینی قمی

حب ریاست

در تاریخ آمده است، در شرح نهج‌البلاغه ابن ابی الحدید و دیگران نقل کردند، وقتی امیرالمؤمنین به خلافت رسیدند و مردم با حضرت بیعت کردند، حضرت یک نامه‌ای به شام و معاویه نوشتند که مردم با من بیعت کردند. یک گروهی هم به مدینه بفرستید که من بپرسم آن‌جا چه خبر است. در یمن و جاهای دیگر هم این کار را می‌کردند که به مردم بگویید با من بیعت کنند. وقتی نامه را برای معاویه فرستادند، معاویه فهمید که اگر بخواهد تسلیم امیرالمؤمنین باشد، امیرالمؤمنین او را برکنار می‌کند. به جای این‌که جواب امیرالمؤمنین را بدهد، یک نامه برای زبیر نوشت. همین طلحه و زبیری که جمل را به راه انداختند. از یک نقطه ضعفی از آن‌ها استفاده کرد. آن نقطه ضعف چه بود؟ این‌ها عشق و علاقه به حکومت داشتند. تشنه ریاست بودند. آخرین چیزی که از دل صدیقین بیرون می‌رود، حب ریاست است. به زبیر نوشت که من از مردم شام برای تو بیعت گرفتم، علی کیست! از این‌جا مشکلی ندارید. فقط مواظب حجاز باشید و عراق را مواظب باشید، مواظب بصره و کوفه باشید. مواظب باشید علی در بصره و کوفه نفوذ پیدا نکند. ابن ابی الحدید ذیل خطبه هشتم آورده است، آدم از این قسمت تاریخ غصه می‌خورد. طلحه و زبیر که در جنگ احد افتخار آفریدند، جنگیدند و انگشت‌های طلحه آسیب دید و پیامبر خدا تشویقشان کردند، تا وسوسه سلطنت و قدرت و حکومت آمد، شک نکردند که ممکن است نقشه باشد! به طمع افتادند و گفتند: شام که برای ماست، کوفه و بصره را بگیریم تمام است. ابن ابی الحدید می‌نویسد این‌ها خدمت امیرالمؤمنین آمدند. گفتند: «قد رأيت‏ ما كنا فيه من الجفوة» وقتی حضرت به خلافت رسید، گفتند: در دوران خلافت دیدید که چیزی به ما ندادند. شما که به قدرت رسیدی، یک پست و مقامی به ما بده. امیرمؤمنان فرمودند: من باید بررسی کنم، ولی همین‌جا حرف آخر را بزنم، بدانید من به کسی خلافت می‌دهم و استانداری و حکومت می‌دهم که دو شرط داشته باشد، دیندار باشد و امانت‌دار باشد. قصه شمع بیت‌المال را همه شنیدند که حضرت شمع را خاموش کردند و فرمودند: این چراغ بیت‌المال است، این دو بلند شدند و گفتند: صحبت با حضرت سخت است. وقتی این‌ها از حضرت علی نا‌امید شدند، خدمت امیرالمؤمنین آمدند و گفتند: ما داریم به عمره می‌رویم، امیرالمؤمنین نگفت من باطن شما را می‌دانم، فرمود: این عمره نیست، حیله و مکر و فریب است. گفتند: به خدا قسم می‌خواهیم به عمره برویم. فرمودند: من می‌دانم شما می‌خواهید نقشه بکشید و لشکر جمع کنید. دوباره با امیرالمؤمنین بیعت کردند و به عمره رفتند. آنجا لشکری جمع کردند و جرقه جمل از آن‌جا زده شد.