رهبر معظم انقلاب
خانم‌ها، سربازان خط مقدم انقلاب بودند و اين به معناي واقعي کلمه است و من به عنوان يک مبالغه نمي‌گويم. ما در جريان انقلاب شاهد بوديم که زن در کشور ما، سرباز خط مقدم انقلاب شد. اگر زن‌ها با انقلاب سازگار نبودند و اين انقلاب را نمي‌پذيرفتند و به آن باور نداشتند، مطمئنا اين انقلاب واقع نمي‌شد.
جايگاه حضرت زينب‌‌سلام‌الله‌عليها
زينب کبري‌سلام‌الله‌عليها، نقش همسر، نقش مادر و نقش يک زن برجسته و ممتاز در خاندان پيغمبر را، در مدينه به بهترين وجه ايفاء کرده است.
اگر فرض مي‌کرديم که حادثه کربلا اصلا نبود، باز زينب کبري‌سلام‌الله‌عليها، يک انسان بزرگ و يک زن قابل تبعيت و يک معلم معنويت و اخلاق و رفتار اسلاميِ زن محسوب مي‌شد.
غذاي فاسد نخوريم
کتاب، غذا و نوشيدني روح است و اگر مقوي باشد، روح را تقويت مي‌کند. بايد مواظب باشيم مبادا نوشيدني مسموم، گنديده و مضر، با رنگ‌آميزي خيلي‌خوب، دست مردم داده شود.
*********************************************************************
اهميت زيارت امام رضا عليه السلام
حجت‌الاسلام‌و‌المسلمين کاشاني
امام صادق‌عليه‌السلام خيلي نسبت به نوه خودشان که امام رضاعليه‌السلام باشند، اهتمام داشتند. امام صادق‌عليه‌السلام مثل پدر مهرباني که دلش براي هدايت فرزندان و امتش مي‌تپد، دنبال اين بود که دست مردم را به جايي برساند که اين‌ها دستشان کوتاه نشود و هدايت شوند. لذا امام صادق‌عليه‌السلام به ما توصيه کردند که به زيارت حضرت رضاعليه‌السلام بياييم و چقدر خوب است وقتي مشرف مي‌شويم حضرت را ببينيم، به نيابت از جد آن بزرگوار، امام صادق هم سلامي عرض کنيم. امام صادق فرمود: هرکس نوه مرا در طوس زيارت کند، من تضمين مي‌کنم که روز قيامت دست او را بگيرم و خودم او را وارد بهشت کنم. امام صادق‌عليه‌السلام حکيم هستند و اين‌طور نيست که آدمي که لايق جهنم هست را به بهشت ببرند. غير از اينکه عنايتشان را به زوار حضرت علي‌بن‌موسي‌الرضا بگويند، شما هم عزيز حضرت رضا هستيد و هم عزيز ساير ائمه هستيد. معلوم مي‌شود اگر زيارت امام رضا بياييم زمينه هدايت ما فراهم است. زمينه اصلاح و عافيت ما فراهم است که حضرت مي‌فرمايد: خودم دستش را مي‌گيرم و وارد بهشت مي‌کنم.
*********************************************************************
نياز به خدا
حجت‌الاسلام‌و‌المسلمين ميرباقري
انبياء همه نيازهاي ما را به خداي متعال ارجاع مي‌دهند، آن‌ها نمي‌گذارند که ما احساس نياز به غير کنيم و احساس استغنا و بي‌نيازي از خدا در ما شکل بگيرد، به خلاف دستگاه شياطين. آن‌ها دقيقا سعي مي‌کنند که ما بنده اسباب و امکانات و عالم طبيعت باشيم. پس انبياء هم نيازهاي ما را رشد مي‌دهند و هم ما را موحد بار مي‌آورند. آن‌ها هم نيازهاي ما را کوچک مي‌کنند و هم ما را محتاج به عالم دنيا نمي‌کنند. اگر ما بخواهيم موحد بشويم بايد در مقام بسم الله باشيم، يعني نيازهاي خودمان را ببينيم و اين نيازها را به خود و اسباب ارجاع ندهيم بلکه آن‌ها را به خدا ارجاع بدهيم تا موحد شويم.
مهم اين است که چطوري اين اتفاق بيافتد که ما نيازهاي خودمان را بفهميم و در اين نيازها احساس استغنا و اين که خودمان مي‌توانيم حل و فصل کنيم پيدا نکنيم، نسبت به اسباب هم ندهيم که مشرک بشويم، بلکه خودمان را فقير الي الله بدانيم و اين جز از راه دستگاه انبياء ممکن نيست. انبياء نيازهاي انسان را حذف نمي‌کنند چون انسان اگر نيازمند نبود که خدا نمي‌خواست. آن‌ها نيازهاي ما را اصلاح مي‌کنند و تماما نيازهاي ما را بر محور خدا قرار مي‌دهند. آن‌ها همه نيازها را به حضرت حق ارجاع مي‌دهند، پس محور همه نيازها مي‌شود نياز به بندگي، نياز به تقرب و نياز به محبت الهي؛ آدم مي‌خورد و استراحت مي‌کند تا عبادت و نماز و امثال اين‌ها بر همين محور است. به تعبيري که در دعاي کميل هست «أَسْأَلُكَ بِحَقِّكَ وَ قُدْسِكَ وَ أَعْظَمِ صِفَاتِكَ وَ أَسْمَائِكَ أَنْ تَجْعَلَ أَوْقَاتِي مِنَ اللَّيْلِ وَ النَّهَارِ بِذِكْرِكَ مَعْمُورَةً وَ بِخِدْمَتِكَ مَوْصُولَة»، اوقات انسان را با ذکر عمران و آباد قرار بده، اين معنايش اين نيست که استراحت نمي‌کند بلکه خوابش هم در وادي ذکر و حضور است. اکل و شرب و زندگي عاديش هم در وادي ذکر و حضور حضرت حق است و دائما در خدمت خداست.
عقوبت اعمال
از اميرالمومنين‌عليه‌السلام علي‌بن‌ابراهيم در تفسير نقل کردند که «إِنِّي أُحَدِّثُكُمْ بِحَدِيثٍ يَنْبَغِي لِكُلِّ مُسْلِمٍ أَنْ يَعِيَهُ ثُمَّ أَقْبَلَ عَلَيْنَا» فرمود يک حديثي مي‌گويم که هر مؤمني بايد اين را حفظ بکند و داشته باشد. بعد به ما رو آوردند و فرمودند: «مَا عَاقَبَ اللَّهُ عَبْداً مُؤْمِناً فِي هَذِهِ الدُّنْيَا»، خداي متعال هيچ عبد مؤمني را در اين دنيا معاقبه نمي‌کند و عقوبت عملش را به او نمي‌چشاند «وَ عَفَا عَنْهُ»، الا اينکه اين عقوبت براي بخشش است و او را با اين عقوبت مي‌بخشد.
بنابراين خداي متعال گاهي مؤمن را با عقوبت عمل مورد عفو قرار مي‌دهد، اگر خداوند اين گونه عفوش کرد «إِلَّا كَانَ اللَّهُ أجَلَ وَ أَمْجَدَ وَ أَجْوَدَ مِنْ أَنْ يَعُودَ فِي عِقَوبِتهِ يَوْمَ الْقِيَامَةِ»، پس او جليل‌تر و بخشنده‌تر از اين است که دوباره در قيامت عقوبتش کند، او يک‌بار بنده را در مقابل گناه عقوبت کرد و بنده‌اش را دوباره عقوبت نمي‌کند.