حسنی احمدی
مردی در حالی که چهره‌اش از شرم برافروخته بود خود را به نزدیک علی رساند . علی نگاهی به چهره مرد کرد و هیچ نگفت. مرد لحظه‌ای تامل کرد و گفت: یا امیر‌المؤمنین من حاجتی دارم. علی رو به مرد گفت: حاجتت را روی زمین بنویس که من گرفتاری تو را در چهره تو می‌بینم و لازم نیست بیانش کنی.
مرد دست به کار شد و روی زمین نوشت: من فقیری محتاج هستم. علی قنبر را فراخواند و به او گفت: قنبر این مرد را با دو جامه ارزشمند بپوشان. مرد فقیر بسیار شادمان شد و شروع کرد به خواندن چند بیت شعر تا به این وسیله از علی تشکر کرده باشد. شعر‌خوانی مرد که پایان گرفت. علی رو به قنبر کرد و گفت: یکصد دینار نیز به او بده.
چندی از دوستان دارن علی که آن‌جا نشسته بودند به علی گفتند: یا امیر‌المؤمنین این مرد را ثروتمند کردی!
لبخندی روی لبان علی نقش بست یاد حبیبم محمد در دلش زنده شد، بعد رو به دوستان خود گفت: من از پیامبر خدا شنیدم که فرمود: مردم را در جایگاه خود قرار دهید و به شخصیتشان احترام بگذارید.
علی چند لحظه سکوت کرد و سپس ادامه داد: من به‌راستی تعجب می‌کنم از بعضی از مردم که بردگان را با پول می‌خرند ولی آزادگان را با نیکی‌های خود نمی‌خرند.
مرد فقیر باز هم تشکر کرد و از محضر علی مرخص شد. علی در دلش شادمان بود که توانسته است مومنی را از غم و اندوه برهاند.
منبع
بحارالانوار، ج 41، ص 34.