حسود
مریم جهانگیری‌زرگانی
ساعت تازه چهار عصر بود اما آسمان ابری و نم‌نم باران کاری کرده بود که هوا شبیه دم غروب به نظر می‌رسید. نهال و فرشته زیر یک چتر بزرگ چهارخانه زرشکی و سیاه پناه گرفته بودند و وسط پیاده راهی که دو طرفش درختان چنار و سرو بود قدم می‌زدند. فرشته گفت:
ـ هوا دو نفره‌س! بری کافی‌شاپ با عشقت بشینی، تارت خرمالو بخوری با کاپوچینو.
نهال خندید.
ـ نه اتفاقا، به نظر من هوا ده نفره‌س! خونه مامان‌بزرگت باشی با کل خانواده، بساط آش رشته و شلغم پخته و چایی هم به راه باشه.
فرشته لب‌هایش را جمع کرد.
ـ اَه... با این سلیقه مامان بزرگیت! البته گناهی نداری‌ها... باید عاشق باشی که این چیزا رو بفهمی.
نهال به خنده افتاد. خم شد و برگ زرد چناری را از روی زمین برداشت. پرسید:
ـ راستی اون پسره که خاطرخواهت بود چی شد؟ اسمش چی بود؟... امید؟ اشکان؟ خیلی تو مخ بود!
فرشته زد روی بازوی نهال.
ـ بی‌ادب! خیلی هم پسر خوبیه. اشکان، دو سه هفته پیش با مامانش اومدن خواستگاری. ولی...
مکث کرد. نفسش را تند بیرون داد.
ـ بابام خیلی خوشش نیومد. گفت این مرد زندگی نیست. مامانم که گیر داده به قیافه‌اش. میگه اون خرمن فرفری روی کله‌شو کوتاه کنه، دوباره بیاد خواستگاری.
نهال ساقه برگ را بین دو انگشتش گرفته بود و تاب می‌داد.
ـ به نظر من راست میگن! چیه با اون طرز حرف زدنش.
با صدایی لوس ادامه داد:
ـ استاد لطفا منو جاج نکنین! من خیلی ساری شدم به خاطر اتفاقی که برای شما افتاد! مثلا می‌خواد بگه خیلی انگلیسی بلده؟! مرد که این‌قدر ناناز حرف نمی‌زنه.
فرشته لب‌هایش را جمع کرد و سر تکان داد.
ـ تو اصلا هیچی از عشق حالیت نیست. باز خوبه من همین اشکان به قول خودت تو مخ رو دارم. تو چی؟! حتی یه مرد کور هم حاضر نیست نگات کنه!
نهال شانه بالا انداخت.
ـ خب... لازم شد یه خبر غافلگیرکننده بهت بدم.
ـ خیره ایشالا... پسرعموی کچلت بالأخره از خر شیطون اومد پایین، می‌خواد بیاد خواستگاری‌ات؟!
نهال نیشخند زد.
ـ قشنگ معلومه زورت گرفته‌ها! یه کم جنبه انتقاد داشته باش عزیزم! محض اطلاعت پسرعموم قبل از محرم و صفر با یکی از همکاراش نامزد کرد. منم اساسا هیچ‌وقت دلم نمی‌خواست باهاش ازدواج کنم. فقط یه قول و قرار الکی بین مامان و زن عموم بود که شکر خدا به خیر گذشت.
ـ خب حالا خبر غافلگیرکننده‌ات چیه؟
ـ نمیگم تا توی خماری بمونی!
ـ وای نهال... ازت متنفرم!
نهال فوری گفت:
ـ منم همین‌طور!
دخترها لحظه‌ای ساکت ماندند و بعد به خنده افتادند. نهال تک‌سرفه‌ای کرد و گفت:
ـ دیشب مامان استاد فلاحی زنگ زد خونه‌مون. اجازه خواست یه روز بیان واسه آشنایی دو خانواده.
چشم‌های فرشته گرد شد.
ـ استاد فلاحی؟! فلاحی خودمان؟ استاد جامعه‌شناسی؟
ـ اوهوم!
فرشته ایستاد. توی صورت نهال خیره شد.
ـ برو بابا، خالی نبند.
لبخند پهنی روی صورت نهال نشست. چینی به پیشانی فرشته افتاد.
ـ عهههه... یادته اون دفعه بهت گفتم استاد فلاحی سر کلاس همش حواسش به توئه؟! پس بگو... اما سنش واسه تو زیاده، نیست؟
ـ هشت سال بزرگ‌تره.
ـ می‌خوای قبول کنی؟
نهال شانه بالا انداخت.
ـ نمی‌دونم! درست نمی‌شناسمش.
ـ آدم خوبیه.
ـ استاد خوبیه. باید دید مرد خوبی هم هست یا نه.
فرشته چیزی نگفت. معلوم بود رفته توی فکر. اتوبوس از کنارشان رد شد و توی ایستگاه توقف کرد. دخترها پا تند کردند. توی اتوبوس فرشته بالاخره زبان باز کرد.
ـ ولی خیلی حواست رو جمع کن‌ها... فلاحی با این سن و سالش ممکنِ زن داشته باشه. یا طلاق داده باشه، یا حتی بچه از زن اولش. بپا گولش رو نخوری. اشکان هر بدی‌ای که داشته باشه سابقه‌اش پاکِ.
نهال سر تکان داد.
ـ باشه!
ـ گول اون شاسی‌بلندش رو هم نخور. از این ماشین چینی قراضه‌هاس. فکر نکنی ماشین دومیلیاردی سوار میشه. صد میلیونم نمی‌ارزه! اشکان گفته باباش بعد از عروسی پژو پارس خودش رو میده به اون. خوبی ماشین ایرانی اینه که قطعاتش راحت گیر میاد.
نهال لبخند زد.
ـ خوب شد گفتی! من فکر می‌کردم اون پراید قرمزِ مال استاد فلاحی هستش.
ـ نه بابا، اون که مال همون خانومه، مسئول امور مالی دانشگاه‌س.
ـ چه خوب آمار همه رو داری!
ـ راستی یه چیز دیگه... این مردای سن بالا حتما یه عیب و ایرادی داشتن که زود ازدواج نکردن. مشکل جسمی یا حتی روانی. ممکنه بدبین باشه، دست بزن داشته باشه یا خدایی نکرده بچه‌دار نشه. خیلی مراقب باش. خوبی اشکان می‌دونی چیه؟
نهال نفسش را تند بیرون داد.
ـ آره! هم سن و سال خودتِ و هیچ بیماری روحی و روانی هم نداره. بچه‌دار هم میشه! تنها عیبش اینه که یه خرده رمانتیک و شُل‌مغزِ!
ـ عه... خوبه منم به فلاحی بگم عصاقورت‌داده؟ خداییش با اون کت‌وشلوارهای بدریختی که می‌پوشه تیپش خیلی ضایع‌س! ماشاالله اشکان تیپش جوون‌پسند و امروزی...
نهال پرید میان حرف فرشته.
ـ وای بسه فرشته. اصلا خواستگار من به‌دردنخور، آقا اشکان شما یه پارچه آقا. گردن منم از مو باریک‌تر!
فرشته لب‌هایش را به پایین چین داد.
ـ وا... چرا ناراحت میشی؟ بده دارم خطرات احتمالی ازدواج با یه پیرمرد رو گوشزد می‌کنم بهت؟
ـ پیرمرد؟! بیچاره فقط 33 سالشه!
فرشته رو برگرداند.
ـ اییشش... هنوز هیچی نشده چه ازش دفاع هم می‌کنه. کاش یه مو بودیم روی کله آقای فلاحی!
نهال یک‌دفعه به خنده افتاد.
ـ اگه مو بودی روی کله آقای فلاحی که خیلی وقت بود ریخته بودی!
فرشته پوزخند زد.
ـ بفرما... تازه کچلم هست! این رو دیگه نمی‌خواستم بگم، خودت اشاره کردی. اصلا تو کچل‌پسندی، نه؟
نهال خندید و تکرار کرد:
ـ کچل‌پسند!
بعد از جا بلند شد.
ـ خب دیگه... ایستگاه منه، باید پیاده شم. مواظب باش یه وقت از حسودی منفجر نشی!
فرشته سعی کرد بخندد.
ـ باشه، حتما! چقدرم این که استاد فلاحی خواستگار آدم باشه، حسادت برانگیزه. یه تار موی اشکان منم نمیشه.
نهال سرِ ضرب گفت:
ـ بر منکرش صلوات!
فرشته هم فوری جواب داد:
ـ صدبار!
نهال خندید و خداحافظی کرد. فرشته تازه وقتی درها بسته شد و اتوبوس راه افتاد متوجه معنی حرف نهال شد. همان‌طور که لب پایینش را می‌جوید زیر لب گفت:
ـ دختره حسود!