قافله عشق

فاطمه قهرمانی

عجیب است چرا نانوایی مثل همیشه غلغله نیست؟ فکر کنم خدا به بی‌حوصلگی‌ام نگاه کرده. حسین عاشق بربری خشخاشی و عطرش هست وگرنه من کجا و حوصله صف طولانی کجا؟ می‌ایستم در صف. چند نفر در قسمت آقایان گرم گفتگو هستند انگار دارند درباره یک موضوع ناراحت کننده صحبت می‌کنند. ناخودآگاه گوش‌هایم تیز می‌شود: «نامردا ساعت یک و خورده‌ای شب تو بغداد ترورش کردن. انگار معاون حشد‌الشعبی هم همراهشون بوده»

نگرانی به دلم چنگ می‌زند چه کسی را ترور کردند؟! با اضطراب می‌پرسم: «کی ترور کردن؟» پیرمردی با بغضی همراه با نفرت جواب می‌دهد: «آمریکایی‌ها سردار سلیمانی رو» ته دلم خالی می‌شود. چشمانم سیاهی می‌رود. روی جدول کنار خیابان می‌نشینم بی‌توجه به خانمی که احوالم را جویا می‌شود زیر لب زمزمه می‌کنم:«دروغه!» با دستانی لرزان گوشی را از جیبم بیرون می‌آورم. تمام کانال‌ها و گروه‌ها پر شده است از خبر شهادت سردار حتی فیلم لحظه برخورد موشک با ماشین سردار هم هست. بغض دارد خفه‌ام می‌کند. یاد حسین که میفتم ناگهان مثل برق از جا می‌پرم و به سمت خانه می‌دوم. اگر بفهمد واویلا می‌شود بیچاره می‌شوم بیچاره! اگر فیلم لحظه شهادت سردار را ببیند که دیگر هیچ! حتما باز هم یاد تکه تکه شدن رفیقش جلوی چشمانش می‌افتد و دچار حمله می‌شود و شروع می‌کند به آسیب زدن به خودش. خصوصا که حالا بحث سردار در میان است.

به خانه که می‌رسم هول کرده‌ام و نمی‌دانم دقیقا چه باید بکنم. فقط می‌دانم که حسین نباید بفهمد حداقل تا وقتی که آقا مصطفی برادرش از مشهد نیامده نباید بفهمد. او رگ خوابش را بلد است. حتی اگر زبانم لال باز هم حالش بد شود به تنهایی از پس حسین برنمی‌آیم.

پاورچین پاورچین به داخل خانه می‌روم. خدا را شکر هنوز خواب است. سراغ گوشی‌اش می‌روم، اینترنتش را از دسترس خارج می‌کنم و گوشی را می‌گذارم در حالت پرواز. خوبی شوهر بیزار از تکنولوژی همین است که حالا هرچقدر هم با گوشی ور برود نمی‌تواند درستش کند. حالا با تلویزیون چه می‌کردم؟ حسین جانش بند بود به همین جعبه جادویی و تنها سرگرمی‌اش همین بود. کمی سیم‌های پشت تلویزیون را دستکاری می‌کنم وقتی می‌بینم که روشن نمی‌شود، نفسی از سر آسودگی می‌کشم. آخرین مرحله کشیدن تلفن از برق است. یک پیامک هم به آقا مصطفی می‌دهم و از او خواهش می‌کنم که زودتر برگردد تا بلکه با هم چاره‌ای بیندیشیم.

همه کار‌ها را که انجام می‌دهم، لبخند محزونی بر لبانم می‌نشیند. خودم را روی مبل رها می‌کنم. قلبم هنوز هم از اضطراب تند می‌زند. بغض از صبح دارد خفه‌ام می‌کند. عکس دست سردار را با آن انگشتر عقیق که می‌بینم به هق‌هق می‌افتم. دستم را جلوی دهانم می‌گیرم تا مبادا حسین از خواب بیدار شود. خدایا این دیگر چه داغی بود؟

با چشمانی گریان سفره صبحانه را پهن می‌کنم. آبی به دست و صورتم می‌زنم و حسین را از خواب بیدار می‌کنم تا صبحانه بخوریم. لیوان چای پررنگ را که مقابلش می‌گذارم مشکوک نگاهم می‌کند:

ـ چشمات چرا پف کرده؟ گریه کردی؟

ـ نه گریه چرا؟

ـ چیزی شده؟

ـ نه به خدا چیزی نشده

صدایی درونم تشر می‌زند: «قسم دروغ چرا می‌خوری؟! چی بالاتر از شهادت سردار؟!» سعی می‌کنم لبخند بزنم. بغضم را به همراه لقمه‌ای به زورِ چای قورت می‌دهم. حسین می‌پرسد: «زهرا چرا این گوشی باز این شکلی شده؟ نه آنتن داره نه اینترنت»

ـ لابد بازم به خاطر اغتشاشات قطعش کردن...

ـ عجب!

کمک می‌کند تا سفره را جمع کنم. به سراغ تلویزیون که می‌رود، استرس می‌گیرم. الان حتما از این همه خرابی مشکوک می‌شود. چند باری کنترل بینوا را روی مبل می‌کوبد اما فایده‌ای ندارد غرغر کنان می‌گوید: «ای بابا چرا امروز همه چیز این شکلیه؟» کمی با تلویزیون ور می‌رود می‌گوید: «باید زنگ بزنم احمد آقا بیاد درستش کنه» در حالی که لپ‌تاپم را روشن می‌کنم جواب می‌دهم: «ولش کن اونو، یه فیلم جدید دانلود کردم قشنگه بیا با هم ببینیمش» با اکراه کنارم می‌نشیند و به صفحه لپ‌تاپ خیره می‌شود. وسط‌های فیلم است که با صدای زنگ در مثل فنر از جا می‌پرم. سارا است دختر پانزده ساله همسایه کناری. در را باز می‌کنم به جای این که دعوتش کنم بیاید داخل خودم بیرون می‌روم و در را کیپ می‌کنم.

ـ سلام خاله میاین بریم راهپیمایی؟ قرار شده بعد از نماز جمعه همه مردم تو اعتراض به شهادت رسوندن سردار راهپیمایی کنن.

ناخودآگاه دستش را فشار می‌دهم. صدایش چقدر بلند است! نکند حسین چیزی بفهمد برایش توضیح می‌دهم که نمی‌توانم بیایم. خدایا خودت رحم کن. به خانه که برمی‌گردم، حسین می‌پرسد:

ـ چی می‌گفت؟

ـ هیچی می‌گفت میای نماز جمعه گفتم نه نمیام.

ـ چرا؟ اتفاقا منم می‌خوام برم بیا با هم بریم.

ضربان قلبم اوج می‌گیرد. می‌گویم:

ـ یه امروز نرو می‌خوام یه نهار خوشمزه درست کنم با هم بخوریم.

نهار را زودتر آماده می‌کنم. حسین عادت دارد بعد از نهار بخوابد. اگر در خواب باشد خطر کمتر تهدیدش می‌کند. او که می‌خوابد من هم روی کاناپه دراز می‌کشم. از صبح آنقدر استرس کشیده بودم که انگار کوهی جا به جا کرده‌ام. ناخودآگاه تمام روزهایی که حالش بد می‌شد و شروع می‌کرد به زدن خودش و وقتی مانعش می‌شدم من را هم می‌زد، جلوی چشمانم جان می‌گیرد. سخت‌تر از آن گریه‌هایش بعد از دیدن بدن کبود من بود. کاش هیچ‌‍‌‌وقت دوباره تکرار نشوند هیچ‌وقت! چشمانم گرم می‌شود. نمی‌فهمم کی خوابم می‌برد. چشمم را که باز می‌کنم هوا تاریک شده و یک پتو رویم است. این یعنی حسین بیدار شده. دلم به شور می‌افتد. خانه غرق تاریکی است. حسین را صدا می‌زنم اما جوابی نمی‌شنوم. از اتاق صدای گریه می‌آید. حسین است؟! خودش است روی سجاده‌اش نشسته و شانه‌هایش از زور گریه تکان می‌خورد می‌نالد:«خدایا جیگرم داره آتیش می‌گیره، خدایا سردار رفت، حاج قاسم رفت رفت! خدایا دیگه این زندگی ارزش ادامه دادن نداره... جا ماندم! منم به قافله عشق برسون» قطره‌ای اشک از چشمانم پایین می‌چکد. مرد پر دردِ من دوباره داغدار شده بود.