دلتنگی

دلتنگی

مرضیه ولی حصاری

ﺧﻼﺻﻪ داﺳﺘﺎن: در اوﻟﯿﻦ ﻗﺴﻤﺖ داﺳﺘﺎن دﻟﺘﻨﮕﻰ ﺧﻮاﻧﺪﯾﻢ ﮐﻪ ﻣﺄﻣﻮران ﺳﺎواك ﻟﯿﻼ را دﺳﺘﮕﯿﺮ ﮐﺮده و او را ﺗﻬﺪﯾﺪ ﮐﺮدﻧﺪ ﮐﻪ اﮔﺮ ﺑﺎ آ نﻫﺎ ﻫﻤﮑﺎرى ﻧﮑﻨﺪ ﻫﻢ ﺑﺮادر دﺳﺘﮕﯿﺮ ﺷﺪ هاش و ﻫﻢ ﺧﻮد او ﺑﻪ دردﺳﺮ ﺧﻮاﻫﻨﺪ اﻓﺘﺎد... آ نﻫﺎ از ﻟﯿﻼ ﺧﻮاﺳﺘ ﻪاﻧﺪ ﺑﻪ ﯾﮏ ﮔﺮوه ﺳﯿﺎﺳﻰ ﮐﻪ ﺑﺮادرش در آن ﻓﻌﺎﻟﯿﺖ ﻣ ﻰﮐﺮده ﻧﻔﻮذ ﮐﺮده و اﻃﻼﻋﺎﺗﺸﺎن را در اﺧﺘﯿﺎر ﺳﺎواك ﻗﺮار دﻫﺪ... ﺣﺎﻻ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺒﯿﻨﯿﻢ ﻟﯿﻼ ﭼﻪ ﺗﺼﻤﯿﻤﻰ ﻣ ﻰﮔﯿﺮد... و

اﯾﻨﮏ اداﻣﻪ داﺳﺘﺎن...

قسمت دوم

همه بچه‎ها دور استاد جمع شدند و سؤال پیچش می‌کنند اما من دل و دماغش را ندارم. کتاب‌ها را داخل کیفم می‌گذارم. مهتاب که متوجه شده است حوصله ندارم نزدیکم می‌آید و روی نیمکت مقابل می‌نشیند.

ـ چته لیلا؟ چرا چند روز کشی‌هات غرق شدن؟ نمی‌خوای بری موضوع تحقیقت رو به استاد بگی؟

نگاهی سرسری به چشمان نگرانش می‌کنم. ولی دلم نمی‌خواهد جوابش را بدهم تا شاید زوتر شرش را کم کند.

ـ با توام لیلا؟ نکنه کر هم شدی؟

ـ پاشو برو حوصله‌ات ندارم. می‌خوام برم خونه. موضوع تحقیق رو هم یک روز دیگه به استاد میگم.

کیفم را روی دوشم می‌اندازم. می‌خواهم ازکنارش رد شوم که مچ دستم را می‌گیرد.

ـ از علی خبری شده؟

ـ نه نشده، هر موقع خبری شد خودم بهت میگم. دستم ول کن می‌خوام برم خونه.

ـ مگه کلاس نداری که می‌خوای بری؟

ـ دارم، ولی امروز کار دارم. حالا ول کن می‌خوام برم.

دستم را از دستش بیرون می‌کشم به سرعت از پله‌ها پایین می‌آیم. وارد حیاط دانشگاه که می‌شوم سوز سرما تا عمق استخوانم نفوذ می‌کند. ژاکتم را محکم‌تر به دور خودم می‌پیچم تا شاید گرم شوم. قدم زنان راه میوفتم صدای خش‌خش برگ‌های پاییزی مثل نوایی دل‌انگیز در گوشم می‌نشیند. کاش همه چیز به چند ماه قبل برمی‌گشت، کاش علی دستگیر نشده بود. کاش...

از در دانشگاه بیرون می‌زنم. ایستگاه اتوبوس حسابی شلوع است. حوصله شلوغی را ندارم. دلم می‌خواهد پیاده‌روی همین برگ‌های راه بروم. کمی که از دانشگاه دور می‌شوم صدای بوق ماشینی توجه‌ام را جلب می‌کند. نگاهش نمی‌کنم حتما مزاحم است. چند قدم که جلوتر می‌روم با شنید اسمم همان جا میخکوب می‌شوم.

ـ با شما هستم خانم اسدی!

برمی‌گردم. مردی با یک عینک دودی پشت فرمان یک پیکان سفید نشسته و با دست اشاره می‌کند که به سمتش برم. نزدیک‌تر می‌روم.

ـ بیا بالا باید ببرمت به جایی!

ترس تا عمق وجودم می‌نشیند. کمی این پا و آن پا میکنم.

ـ شما کی هستید که من بخوام باهاتون بیام؟

مرد کمی صدایش را پایین می‌آورد و بعد همان‌طور که به صندلی عقب اشاره می‌کند می‌گوید:

ـ اگه می‌خوای به برادت کمک کنی سوار شو.

بدون هیچ حرفی روی صندلی عقب می‌نشینم. ماشین حرکت می‌کند و ده دقیقه بعد روبروی یک کافه نگه می‌دارد.

ـ برو داخل و پشت میز شماره سیزه بشین تا بیان سراغت.

پیاده می‌شوم. نمی‌دانم از سرماست که دندان‌هایم به هم می‌خورند و یا از ترس. وارد کافه می‌شوم. هیچ کسی در کافه نیست. مرد پیشخدمت با دست میز شماره سیزده را نشانم می‌دهد. روی صندلی می‌نشینم. کمی به اطراف نگاه می‌کنم. پیشخدمت فنجان چایی را جلویم می‌گذارد و غیب می‌شود. دستان لرزرانم را دور فنجان حلقه می‌کنم تا شاید کمی گرم شوم. سرم پایین است که احساس می کنم کسی روبرویم می‌نشیند. سرم را بالا می‌آورم. خودش است با همان نگاه‌های هرزه‌اش. خودم را جمع جور می‌کنم.

ـ جا به جا شدید؟ خبرش دارم. حالا تو بگو چه خبری برای من داری؟

آب دهانم را به زحمت قورت می‌دهم. سعی می‌کنم به چشمانش نگاه نکنم. همان‌طور که خودم را به فنجان چای سرگرم کرده‌ام، می‌گویم:

ـ خبری که شما نداشته باشید، ندارم.

با کوبیده شدن مشتش روی میز از جا می‌پرم. فکر می‌کنم عصبانیش کرده‌ام.

ـ سرت بگیر بالا، مثل آدم جواب من بده. مثل که فکر کردی ما علاف و مسخره تو هستیم.

می‌ترسم، دوباره لرزش دست‌هایم شروع می‌شود. دستانم را دورهم گره می‌کنم تا شاید جلوی لرزیدنشان را بگیرم.

ـ ما هنوز دو ماه نیست رفتیم تو اون خونه توقع ندارید که تو این مدت به گروهشون نفوذ کرده باشم.

مرد به پشتی صندلیش تکیه می‌دهد، لبخندی مشمئزه کننده تحویلم می‌دهد.

ـ تو همین مدت چی فهمیدی از سلمان؟ هر چی که دیدی بگو.

به روزهایی که گذشته فکر می‌کنم و به سلمان. چشمان را می‌بندم تا فکر کنم. دراین روزها چند بار سلمان را دیده بودم و هر بار از خودم بدم آمده بود.

ـ 24 سالشه با پدر و مادرش زندگی می‌کنه. یه خواهر داره که تو بند عباس زندگی می‌کنه. یه برادر کوچک‌تر از خودش هم داشته که چند سال پیش تصادف و فوت کرده. دانشجوی مهندسی برق. پدرش زمین گیره از حقوق بازنشسگیش زندگیشون می‌گذرونه. خودش هم توی یه کتابخونه کار می‌کنه که نمی‌دونم کجاست. به نظر معتقد و مذهبی میاد. چند باری از مادرش شنیدم که برای نماز رفته مسجد ولی نمی‌دونم کدوم مسجد. تو اون محل مسجد زیاد هست. وقتی که خونه است بیشتر تو زیر زمینه. مادرش میگه اونجا درس می‌خونه. چند بار کوتاه باهاش هم صحبت شدم ولی چیزی غیر از سلام و احوالپرسی نبوده.

سکوت می‌کنم تا اثر حرف‌هایم را در چهره مرد ببینم. مرد کمی صندلیش را جلوتر می‌کشد. انگار دارد فکر می‌کند.

ـ بد نیست. ولی می‌تونست بهتر از این‌ها باشه. چیزایی که گفتی خودمون می‌دونستیم، خیلی بیشترش رو می‌دونیم. گرفتن سلمان برای ما کاری نداره. ولی ما دنبال سلمان نیستیم ما کل گروهشون رو می‌خوایم. برادرت از طریق همین سلمان به اون گروه وصل بود. ولی چیز بیشتری نمی‌دونست. حالا اگر می‌خوای جونش نجات بده باید تا تهش بری. من همه چیر می‌خوام بدونم. چند نفرن؟ چیکار می‌کنن؟ کجا قرار می‌ذارن؟ برنامه هاشون چیه؟ اسلحه‌هاشون کجاست؟ از کی پول می‌گیرن؟

بلند می‌شود و بالای سرم می‌ایستد خم می‌شود و زل می‌زند به چشمانم:

ـ فهمیدی چی گفتم؟ همه چیز.

راه می‌افتد به سمت در. تمام توانم را در صدایم جمع می‌کنم و بلند می‌گویم:

ـ نمیشه. به این راحتی نیست. چرا باید به من اطمینان کنه؟

سر جایش می‌ایستد. برنمی‌گردد تا نگاهم کند.

ـ این مشکل تو! براش نقشه بکش، دام پهن کن... از این به بعد هم همین ماشین هر وقت اومد دنبالت سرت و می‌ندازی پایین و باهاش میای.

جلوتر می‌رود در را باز می‌کند تا خارج شود، در آخرین لحظه می‌گوید:

حواست باشه وقت زیادی نداری. پیشخدمت یه شماره تلفن بهت می‌ده هر موقع کاری پیش اومد به اون شماره زنگ بزن و بگو با ساسان کار داری.

در را محکم پشت سرش می‌کوبد و می‌رود. حس می‌کنم زیر آوار مانده ام. همه بدنم درد می‌کند. سرم را روی میز می‌گذارم تا شاید کمی آرام شوم.

***

وارد حیاط خانه که می‌شوم، بی بی خانم لبخند پر‌مهری تحویلم می‌دهد. سلام می‌کنم. به گرمی جواب سلامم را می‌دهد. خجالت می‌کشم به چشمان مهربانش نگاه کنم. می‌خواهم به اتاقمان برم که صدایم می‌کند.

ـ لیلا جان صبر کن مادر، یه کم آش پختم یه کاسه براتون بیارم.

روی پله‌ها می‌ایستم. تا بی بی خانم برگردد. چند دقیقه نمی‌گذرد که با کاسه آش برمی‌گردد. ظرف را تعارفم می‌کند. و معصومانه می‌گوید:

ـ بچم سلمان خیلی آش دوست داره، اگر هفت روز هفته ام آش بخوره صداش در نمیاد.

عطر آش که در سرم می‌پیچد یادم می‌افتد که از صبح چیزی نخورده‌ام. ظرف را بر‌می‌دارم و تشکر می‌کنم.

ـ لیلا جان مادر، حالت خوبه؟ چرا رنگت پریده؟

ـ نه خوبم بی بی خانم

مادرت خونه نیست یه ‌سر رفته تا سر بازارچه، می‌خوای بیای پیش ما. سلمان هم خونه نیست.

ـ نه ممنون میرم خونه الان عزیز می‌رسه، باید به درس‌هام برسم.

دیگر منتظر نمی‌مانم و به‌سرعت به اتاق خودمان پناه می‌برم. دلم می‌خواهد تا عزیز نیست یک دل سیر گریه کنم.

*

عزیز ظرف آش را بر می‌دارد تا برای بی بی خانم ببرد. ناگهان فکری به ذهنم می‌رسد. باید جلوی عزیز را بگیرم.

عزیز میشه ظرف نبرید من خودم فردا از دانشگاه اومدم می‌برم.

ـ واا، واسه چی خودم دارم می‌برم. زشت مادر.

بلند می‌شوم و ظرف را از دست عزیز می‌گیرم. لبخندی مصنوعی می‌زنم تا شاید بتونم قانعش کنم.

ـ واسه پاتون خوب نیست پله‌ها رو بالا و پایین کنید.

عزیز همان‌طور هاج و واج نگاهم می‌کند. ظرف را روی یخچال می‌گذارم و به سمت جا‌لباسی می‌روم.

ـ می‌خوای جایی بری این موقع شب؟

روسری ام را سر می‌کنم و همان‌طور که به سمت جاکفشی می‌روم، می‌گویم:

- برم تا سر کوچه یه زنگ بزنم، یادم نبود خیلی واجبه.

- خوب برو خونه بی بی خانم زنگ بزن.

- نه دیر وقته شاید خواب، باشن الان بر‌می‌گردم.

به مادر فرصت چون و چرا نمی‌دهم. باید زنگ بزنم باید کمکم کنند. نیاز به اسلحه و چند اعلامیه دارم.

*

صدای در می‌اید. بی بی از آشپزخانه صدا می‌زند. سلمان مادر پاشو در باز کن دست من بنده. کتاب را می‌بندم و بلند می‌شوم. و جوری که بی بی بشنود می‌گویم:

ـ آخه بی بی جان این موقع شب که با من کار ندارن حتما عزیز خانم با شما کار داره.

ـ برو مادر، گفتم دستم بنده.

در را باز می‌کنم. حدسم درست بود لیلا است که سربه زیر و محجوب پشت در ایستاده است. نمی‌دانم چرا ضربان قلبم بالا می‌رود. سلام می‌کند و ظرف گل سرخی را به‌سمتم می‌گیرد.

ـ بفرمایید. ببخشید دیر شد، از عزیز خانم هم عذر‌خواهی کنید.

چشمم یه نرگس‌های داخل ظرف میفتد. عطرش مشامم را نوازش می‌کند. کمی‌این پا و آن پا می‌کند، انگار می‌خواهد چیزی بگوید.

ـ لیلا خانم چیزی شده؟

ـ راستش می‌خواستم بگم.

حرف نصفه در دهانش می‌ماند سرش را بلند می‌کند و به چشمانم نگاه می‌کند. دلم می‌لرزد و سرم را پایین می‌اندازم.

ـ هیچی ولش کنید، به بی بی خانم سلام برسونید.

انگار ایستادن آن‌جا برایش سخت شده، می‌خواهد برود که صدایش می‌کنم.

ـ لیلا خانم خواهش می‌کنم صبر کنید. اگر مشکلی هست که می‌تونم کمکتون کنم خوشحال می‌شم.

انگار میان دو راهی مانده باشد. جلوتر می‌آید و تن صدایش راپایین می‌آورد.

ـ من نمی‌خوام شما رو گرفتار کنم ولی از وقتی علی رو گرفتن، من هیچ‌کسی نمی‌شناسم که بتونم بهش اعتماد کنم. الانم اگر دارم با شما صحبت می‌کنم چون علی با هر‌کسی طرح دوستی نمیریزه. راستش من باید برگردم خونه قبلیمون یه بسته اونجا هست که باید برش دارم اگر دست کسی بیوفته...

دست و پایم یخ می‌کند. کاملا بیرون می‌روم و در را می‌بندم.

ـ چه بسته ای؟ مگه اون خونه هنوز خالیه؟

ـ چی بگم، اعلامیه و اسلحه است. خونه هم هنوز خالیه

باورش سخت است دختر معصوم سربه زیری مثل لیلا و اسلحه!

ـ دارید شوخی می‌کنید؟

ـ نه خیلی هم جدی می‌گم. بچه ها لو رفتن، همه خودشون گم و گور کردن. ما هم برای همین خونه رو عوض کردیم ولی من ترسیدم اون بسته رو با خودم بیارم. حالا هم باید برم برش دارم. اگر شما نمی‌خواید کمک کنید. هیچ مشکلی نیست خودم یه کاریش می‌کنم.

دلخوری در صدایش موج می‌زند. فکر می‌کند نمی‌خواهم کمکش کنم.

میخواهد برود که باز صدایش می‌کنم.

ـ صبر کنید هر موقع که شما بگید میریم و برش می‌داریم.

لبخندی می‌زند. انگار جان تازه ای گرفته باشد. صدایش را پایین‌تر می‌آرود.

فردا ساعت یازده وقتی همه خوابیدن بیاید سر کوچه من دم کیوسک تلفن منتظرتونم.

*

روزنامه را به غیظ در دستم میفشارم. آقای احمدی نگران نگاهم می‌کند. بلند می‌خوانم:

«پس از بلوای شوم 15 خرداد که به‌منظور متوقف ساختن و ناکام ماندن انقلاب درخشان شاه و ملت پایه‌ریزی شده بود ابتدا کسانی که واقعه را مطالعه می‌کردند دچار یک نوع سرگیچی عجیبی شده بودند زیرا در یک جا ردپای استعمار سیاه و در جای دیگر اثر انگشت استعمار سرخ در این غائله به وضوح دیده می‌شد. از یکسو عوامل توده ای که با اجرای برنامه اصلاحات ارضی همه امید‌های خود را برای فریفتن دهقانان وساختن انجمن‌های دهقانی نقش بر آب می‌دیدند در برابر انقلاب دست به آشوب زدند و از سوی دیگر مالکان بزرگ که سالیان دراز میلیون‌ها دهقان ایرانی را غارت کرده بودند و به امید شکستن این برنامه و رجعت به وضع سابق پول در دست عوامل توده ای و ورشکستگان دیگر سیاسی گذارده بودند و جالب این که این دسته که باور داشتند می‌توانند چرخ انقلاب را از حرکت بازدارند و اراضی واگذار شده به دهقانان را از دست آنها خارج سازند دست به دامن عالم روحانیت زدند زیرا می‌پنداشتند که‌ مخالفت عالم روحانیت که در جامعه ایران از احترام خاصی برخوردار است می‌تواند نه‌تنها برنامه انقلاب را دچار مشکل سازد بلکه همان‌طور که یکی از خمالکان بزرگ تصور کرده بود دهقانان زمین‌ها را به عنوان زمین غصبی پس بدهند ولی عالم روحانیت هوشیار‌تر از آن بود که علیه انقلاب شاه و ملت که منطبق با اصول و تعالیم اسلامی و به‌منظور اجرای عدالت و موقوف شدن استثمار فرد از فرد توسط رهبر انقلاب ایران طراحی شد برخیزند. مالکان که برای ادامه تسلط خود همراه از ژاندارم تا وزیر ،از روضه خوان تاچاقوکش را در اختیار داشتند وقتی با عدم توجه عالم روحانیت و در نتیجه مشکل ایجاد هرج و مرج علیه انقلاب روبرو شدند و روحانیون برجسته حاضر به همکاری با آن‌ها نشدند درصدد یافتن یک روحانی برآمدند که مردی ماجراجو بی‌اعتقاد و وابسته و سرسپرده به مراکز استعماری و به‌خصوص جاه طلب باشد و بتواند مقصود آنها را تامین نماید و چنین مردی را آسان یافتند. مردی که سابقه‌اش مجهول بود و به قشری‌ترین ومرتجع ترین عوامل استعمار وابسته بود و چون درمیان روحانیون عالی مقام کشور با همه حمایت‌های خاص موقعیتی بدست نیاورده بود در پی فرصت می‌گشت که به‌هر قیمتی هست خود را وارد ماجراهای سیاسی کند و شهرتی پیدا کند.

روح الله خمینی عامل مناسبی برای این منظور بود و ارتجاع سرخ و سیاه او را مناسب‌ترین فرد برای مقابله با انقلاب ایران یافتند و او کسی بود که عامل واقعه ننگین روز 15 خرداد شناخته شد...»

حس می‌کنم دیگر نمی‌توانم ادامه بدهم روزنامه را پرت می‌کنم. و شروع می‌کنم به قدم‌ زدن. آقای احمدی روزنامه را بر‌می‌دارد و خودش ادامه مطلب روزنامه اطلاعات را می‌خواند. دلم می‌خواهد خودم با دستان خودم نویسنده این مطلب را خفه کنم. آقای احمدی روزنامه را کنار می‌گذارد و با دست به صندلی اشاره می‌کند.

ـ بشین آقا سلمان، داری سکته می‌کنی

با مشت به کفم ستم می‌کوبم و همان‌طور طول و عرض مغازه را طی می‌کنم.

ـ نمی‌تونم آقا، اینا وقاحت دیگه از حد گذروندن.

ـ من دلم روشن سلمان، گور خودشون کندن.

صدایم از خشم می‌لرزد. رو‌به‌روی آقای احمدی می‌ایستم.

ـ کی جلسه داریم؟ باید یه کاری کرد. حاج آقا مطلبی حتما به برنامه‌ای برای این مورد دارن.

آقای احمدی دستان سردم را در دست می‌گیرد.

ـ بیا بشین بابا جان حتما تو این هفته یه جلسه داریم مطمئن باش مردم ساکت نمی‌شینن.

روی صندلی می‌نشینم سعی می‌کنم فکرم را متمرکز کنم. اما خشم بدجوری عنانم را در دست گرفته...

ادامه دارد