در آن سوی دنیا چه می گذرد؟
خبرهای فرنگی
گردآوری و تنظیم: مریم سیادت
معمولا آواز دهل شنيدن از دور خوش است. خيلي از ما مشتاق زندگي در آن‌سوي مرزهاي جغرافيايي سرزمين مادري هستيم بدون اين‌که از ريز و درشت‌هاي قوانين آن‌جا اطلاع داشته باشيم و تصورمان بر اين است که تمام آرزوها و آمال ما در آن‌جا به سر منزل مقصود مي‌رسد. غافل از آن‌که آن‌ها هم براي خودشان قوانين سختگيرانه‌تري نسبت به مملکت ما دارند و همين پاي‌بندي‌هاي سختگيرانه سبب شده نظام آن‌جا کاملا منظم و مرتب به نظر ما برسد. در اين مجال به خوب و بدهاي ينگه دنيا مي‌پردازيم که حاصل تجربيات دوستاني است که روزگاري در غرب زندگي کرده‌اند.
واکنش آمریکایی
بعد از اعلام خبر مجروح شدن ۱۱ آمریکایی در عین‌الاسد بعد از ۹ روز، جو سنگینی علیه ترامپ به راه افتاده است.
خبرگزاری آمریکایی MSNBC در صفحه توییتر خود سؤالی پرسیده: آیا پرزیدنت ترامپ در بیان حقائق مجروح شدن نظامیان آمریکا بعد از ضربات ایران؛ اشتباه بزرگی کرد؟
چند نمونه جواب کامنت گذاران خارجی زیر پست این شبکه خبری و سایر خبرگزای‌ها:
* اشتباه در حقائق نکرد. در زمان ارزیابی آسیب‌های جنگی و پزشکی مدرن، غیر ممکن است نیرو‌های مسلح ندانند آن‌ها مجروح بودند. باز هم سرپوش بر حقائق توسط یک دولت کثیف.
* یا عیسی! یک بار، فقط یک بار آیا رسانه‌ها می‌توانند به اسمش صدا بزنند؟ [یعنی راست بگویند] اشتباه نکرد، یادش نرفت، خطا در نقل قول نکرد، یا هر عبارت بی‌اعتبار دیگر. او دروغ گفت که مردم را فریب دهد و جلوی اعتراضات مردم را به خاطر این قمار خطرناک و مرگبارش بگیرد و حواس مردم را از استیضاحش پرت کند.
*ترامپ دوباره دروغ گفت.
*باید بفهمید، ترامپ نمی‌تواند حقیقت را بگوید، درباره هیچی!
*می‌دانستم این هم یک دروغ دیگراست. این حرام‌زاده و دم ودستگاهش را نمی‌توانم تحمل کنم.
فرهنگ خدمتکاری
یه شاگردی دارم به اسم توشینوری. توشی، شصت و خورده‌ای سالشه و مسئول پذیرش یه مهمانخانه بین‌المللیه. برعکس اکثر ژاپنی‌ها بسیار پرشور و خوش صحبت و پرانرژیه. هر روز که توشی میاد، همه خوشحالند چون کلی داستان و ماجرا از مهمانخانه داره که با آب و تاب برامون تعریف کنه.
چند وقت قبل توشی برای یه سفر کوتاه رفت هند و مسلما همه منتظر بودن با یه دنیا حرف برگرده. وقتی اومد، چیزهای زیادی از خوبی‌ها و بدی‌ها تعریف کرد از جمله کثیفی و وضعیت فاجعه بهداشت هند. حالا به قول خودش بالا شهر و جای تمیز رفته بود. می‌گفت: شب رسیدم هتل کنار اقیانوس، صبح به مسئول رستوران گفتم وای دیشب چه لذتی بردم از صدای امواج!
اون آقا خندید و گفت: اون صدای امواج نبود، صدای میلیون‌ها بطری پلاستیکی بود که آب با خودش میاره و می‌بره! اما چیزی که براش بیشتر از همه عجیب بود، این بود که چرا مردم به فکر جای زندگی خودشون نبودند و همه جا آشغال می‌ریختند. از پنجره ماشین زباله می‌ریختند بیرون و دور سطل‌های آشغال پر و داخلشون خالی بود!
بهش گفتم هند رو نمی‌دونم اما توی کشور ما و کلا منطقه خاورمیانه، یه فرهنگ «خدمتکاری» وجود داره. مدرسه، کوچه، اداره، همه این فضاها را خدمتکار و مستخدم و آبدارچی تمیز می‌کنند. اگر هم تو مدرسه به بچه‌ها بگویند که باید مدرسه را تمیز کنید، حتما والدین اعتراض می‌کنند!
بقیه با تعجب من را نگاه کردند و گفتند: اینجا حتی بچه‌های خاندان امپراطوری هم باید در شستن توالت مدرسه با بقیه مشارکت کنن! بچه‌های شما بزرگ بشوند چطور یاد می‌گیرند کارهاشون رو انجام بدهند؟احساس مسئولیت که تئوری نیست، باید عملی یاد بگیرند.
اینجا، در ژاپن، نه مدارس مستخدم دارند، نه ادارات آبدارچی، نه خیابون‌ها رفتگر. بچه‌ها کلاس‌ها و حیاط و توالت رومی‌شورند، همسایه‌ها محل خودشون و پارک‌های اطراف رو تمیز می‌کنند و کارمندها به نوبت تمیزکاری می‌کنند و کارکنان و مدیر، خودشون برای خودشون چای و قهوه درست می‌کنند! و این کشور درنهایتِ تمیزیه.
تجربیات جالب و مفید ساکنان خارج از کشور
@Farang_nevesht
سنت شهدنگاری
آقای میانسال داخل دکه ایستاده بود و با لبخند شهدنگاری می‌کرد. تعجب نکنید. این یک هنر سنتی چینی است، یک هنر سنتی با قدمت حدودا ششصد سال است که با شکر کاراملی و داغ روی یک سطح مرمری یا فلزی، نقاشی حیوانات رو می‌کشند و بعد یک تکه چوب بامبو به آن وصل می‌کنند. نتیجه کار یه آب‌نبات خوشمزه و هنری هست! در اوایل این کار را خانواده‌های ثروتمند انجام می‌دادند و این آب‌نبات چوبی‌ها را برای مراسم مذهبی آماده می‌کردند. کم کم بین مردم عادی رواج پیدا کرده و از آن حالت مقدس و مذهبی بودن خارج شده است. هنرمندها و استادکارها این هنر را با بقیه هنرهای قدیمی چینی مثل خطاطی و برش اشکال چند وجهی ترکیب کردند. و موجب توسعه و گسترش این هنر شدند. یک روایت دیگر هم هست که در مورد یک نویسنده مشهور بوده که خیلی شکر و شیرینی دوست داشته و به این نتیجه می‌رسد تا کمی خلاقیت روی تکه‌های شکر پیاده کند. شروع می‌کند به آب کردن شکر و بعد از آن شکر آب شده را در قالب‌های مورد سلیقه خودش می‌ریزد. یک شاهزاده این طرح رو می‌بینه و خیلی خوشحال می‌شه. بنابراین به اطلاع امپراطور می‌رساند. امپراطور هم خوشش میاد و این کار رو تشویق می‌کنه.