چای با طعم خنجر!

زهره معراجی

خسته‌ام. استکان چای عزیز در دست، روی مبل ولو می‌شوم وتلویزیون را روشن می‌کنم. این چای همدم لحظه‌های خوشی و ناکامی میلیون‌ها نفر است. همدم خوبی است، حرف نمی‌زند، سؤال وجواب هم نمی‌کند. فقط جرعه جرعه آرامت می‌کند.

کانال‌ها را یکی یکی بالا وپایین می‌روم، اما انگار رسانه ملی هم خسته است. همه جا خبر کلاهبرداری یک هموطن دیگر از اخبار و برنامه‌های ویژه پخش می‌شود. ظاهرا عزیزمان کاری کرده کارستان؛ و همه را در بهت و حیرت زایدالوصفی فرو برده!

با عصبانیت و دلخوری آخرین جرعه چای را سر می‌کشم. دهانم حسابی گس شده، با آن‌که بوی خوش و رنگ سرخ زیبایی داشت خیلی تلخ و زننده بود. مثل همان هموطن .

آدم‌ها هم یک‌جوری شبیه چای توی فنجانند .

بعضی‌ها مثل چای مادر بزرگند که روی سماور نفتی با صبر دم کشیده‌اند و توی استکان کمر باریک لب طلایی نشسته‌اند روی دامن نعلبکی، ظاهر و باطنشان همانی است که می‌بینی؛ کم‌رنگ، بی‌ادعا، بدون برند جهانی، اما خوش طعم. یک جرعه‌اش با یک حبه قند کوچولو می‌تواند خستگی و فکر و خیال تمام روز را از تنت دربیاورد و پرت کند پشت در،.طوری که تا فردا هم جرأت نکنند سراغت بیایند.
این‌ها مثل چای مادربزرگند، کنارشان که می‌نشینی آرام آرام شارژ می‌شوی، انگار سیمت را بزنند به برق. کنارشان چه بخندی، چه گریه کنی، سبک می‌شوی‌، راحت می‌شوی، دوباره سر پا می‌شوی تا باز هم زندگی را بجنگی؛ این روزها فعل «کردن» برای زندگی خیلی فانتزیست. این روزها زندگی را می‌جنگیم.

بعضی‌ها اما مثل چای خارجی‌اند. پر از عطر و رنگند. پر از نام و نشان، اتیکت جهانی دارند، اصلا چای برترند، مقصودم همان برتر کذاست نه آن چای برتری که در فروشگاه شهروند با تخفیف منتظر مشتری مانده؛ سه سوته هم دم می‌کشند، اصلا صبوری در کارشان نیست. مثل چای کیسه‌ای. نرسیده چنان عطر و رنگشان فضا را پر می‌کند که باید زود دُمشان را بگیری و از استکان زندگیت درشان بیاوری وگرنه زندگیت را تلخ و مثل قیر سیاه می‌کنند.
بعضی‌ها مثل چای خارجی، با نیم کیلو شیرینی تر باید خورده شوند بس که تلخند، تازه تمام که می‌شوند ترش می‌کنی و ته گلویت را می‌سوزانند. مثل همان بعضی‌ها که ظاهرشان متشرع و آدم حسابیست، اتیکت دارند، خاصند، حرف‌هاشان دلسوزانه است، اما باطنشان دل یک ملت را می‌سوزاند. مثل چای کیسه‌ای باید دُمشان را بگیری و بیندازیشان دور.

بعضی‌ها هم مثل چای کهنه‌اند که خوردنش پشیمانت می‌کند. بس که بد طعم و بی‌خاصیت است. آدم‌هایی که مثل چای کهنه هستند فقط حال آدم را بد می‌کنند. همیشه از همه چیز شاکی‌اند. همیشه ناراحتند که کسی قدرشان را نمی‌داند، همیشه قربانی تصمیمات بقیه‌ای هستند که نمی‌گذارند این‌ها تصمیمی بگیرند، بس که مظلومند، حیف شده‌اند. این‌ها همیشه دنبال کسی هستند تا با هم بدحالی کنند.

چقدر آدم‌ها شبیه چای توی فنجانند!