در راه خدا

حسنی احمدی

سلمان آرام و قرار نداشت باید هر طور که می‌توانست دستور پیامبر را اجرا می‌کرد. محمد از او خواسته بود تا برای اعرابی تازه مسلمان غذا تهیه کند. سلمان به در خانه علی و فاطمه رسید. جلو رفت و در را کوبید. فاطمه بعد از شنیدن درخواست سلمان برای غذا سرش را پایین انداخت و گفت: سوگند به خدا که حسن و حسین مضطربند و با شکم گرسته خوابیده‌اند. ولی من خیّری را رد نمی‌کنم بخصوص اینکه در خانه من آمده باشد. فاطمه به سلمان گفت: اندکی منتظر بماند و بعد داخل خانه شد و با پیراهنی بازگشت. پیراهن را به دست سلمان داد و گفت: ای سلمان اینک این پیراهن مرا نزد شمعون یهودی ببر و یک صاع خرما و یک صاع جو بگیر و بیاور. سلمان پیراهن را گرفت و به نزد شمعون رفت و ماجرا را برای شمعون تعریف کرد.

شمعون با شنیدن ماجرا اشک از چشمانش سرازیر شد و رو به سلمان کرد و گفت: زهد در دنیا، و این است آنچه موسی علیه‌السلام در تورات خبر داده بود. پس من هم می‌گویم: اشهد ان لا اله الا الله و ان محمد رسول الله. سپس صاعی از خرما و جو به سلمان داد. سلمان خرما و جو را برداشت و نزد فاطمه برگشت. فاطمه خود مشغول به کار شد و جو را به آرد تبدیل کرد و نان پخت. بعد از این که کار تمام شد فاطمه نان‌ها را به دست سلمان داد و به او گفت: این‌ها را به اعرابی تازه مسلمان برسان. سلمان کمی این پا آن پا کرد و گفت: ای دختر پیامبر مقداری از این‌ها را برای حسن و حسین بردار. فاطمه بدون لحظه‌ای درنگ پاسخ داد: چیزی را که برای خدا داه‌ام در آن تصرف نمی‌کنم.

سلمان نان و خرما را برداشت و به راه افتاد و با خود اندیشید از دختر پیامبری چون محمد، همین توقع می‌رفت.

منبع: ریاحین الشریعه، ج1، ص 130.