صورت خیس

معصومه تاوان

بهارک آمده بود خانه مادر بزرگش. مدرسه که تعطیل شد راهش را کشید به آن سمت و چشم که باز کرد جلوی خانه مادربزرگ بود. حالا حتما مادر داشت در به در دنبالش می‌گشت.حتما می‌رفت مدرسه و با آقای سلطانی سرایدار مدرسه که هیچ ربطی به گم شدن او نداشت دعوا راه می‌انداخت. مادر همیشه چیزهای بی‌ربط را به هم ربط می‌داد. بعد لابد زنگ می‌زد به این طرف و آن طرف و دست آخر وقتی که نا امید می‌شد می رفت سراغ بابا و به جای اینکه مشکل گم شدن بهارک را حل کنند دعوایشان می‌شد و آنقدر جلو می‌رفت که اصلا گم شدن بهارک آن وسط از یاد می‌رفت. بهارک تمام این‌ها را از حفظ بود، درست مثل شعرهای کودکی و جدول ضرب سوم دبستان.

خانه مادربزرگ امن‌ترین جای دنیا بود، آن جا نه دعوا بود و نه بگو مگو. یک پیرزن مهربان بود که یا در حال بافتنی کردن بود یا نماز خواندن. سرش به کار خودش گرم بود. خانه‌اش مدام بوی اسپند می‌داد و کندر و چایی‌اش همیشه به راه بود. آن جا که بود از غصه‌های دنیا خبری نبود، رادیو آوازهای محلی می‌خواند و تلویزیون تصاویر گل و بلبل پخش می‌کرد و آدم‌هایی که سرشان به کار خودشان بود. شعله‌های بخاری زبانه می‌کشیدند و طعم هل توی چایی تک تک سلول‌های بدنت را به هیجان درمی‌آورد. بچه‌تر که بود خانه مادر بزرگ شلوغ بود، پر از سر و صدا. سر و صداهای خوب، نه از آن سر و صداهای خانه خودشان. سر و صداهای خانه مادربزرگ آدم را سر ذوق می‌آورد و وادارت می‌کرد که احساس خوشبختی کنی. درست برعکس خانه خودشان که یا شکستن وسیله‌ای بود یا جیغ دردآلودی و یا صدای خفه گریه ای.

نمی‌دانست چرا پدر و مادرش نمی‌توانند مثل خیلی های دیگر همدیگر را دوست داشته باشند. مادرش همیشه آرزوی نبودن پدرش را می‌کرد و پدرش هم آرزوی نبودن مادرش را. چهارده سالش بود و چهارده سالگی برای درک این چیزها خیلی زود بود.

مادر بزرگ دوباره داشت بافتنی می‌بافت. یک کت و کلاه برای دختر خاله یگانه. دست های پیر و چروکیده مادر بزرگ دل بهارک را لرزاند. اگر مادر بزرگ از این دنیا می‌رفت دیگر کجا می‌توانست احساس آرامش داشته باشد. چند روز قبل وقتی مادر با چشم‌های اشک‌آلود گفت:

ـ طلاق می‌گیرم و تو رو هم با خودم می‌برم خوشگل من، غصه نخور.

دل بهارک لرزید. طلاق یک کلمه بود ولی یک دنیا حرف در خودش داشت. لااقل برای بهارک این‌طور بود. نمی‌دانست چرا ولی اسم طلاق خیلی بیشتر از دعواهای پدر و مادرش او را می‌ترساند. شب‌ها ساعت‌ها توی تختش بیدار می‌ماند و به این کلمه بد ترکیب و زشت فکر می‌کرد و بعد اشک از چشم‌هایش راه باز می‌کرد و روی صورتش به راه می‌افتاد و از یقه لباسش داخل می‌شد و پوست نازک و دخترانه تنش را آتش می زد.

مادربزرگ نشسته بود کنار بخاری و گردو می‌شکست. دانه دانه آرام و بی‌صدا گردوها را می‌شکست و داخل ظرف درداری می‌ریخت. بهارک حواسش به او نبود به خودش هم نبود خیره شده بود به گل‌های قالی. مادرش گفته بود که بچه‌تر که بود با مادربزرگ قالی می‌بافت داشت دنبال رد دست‌های مادرش میان تار و پود قالی می‌گشت. بافت گل‌ها حتما کار دست مادر بود مادرش عاشق گل و گیاه بود و بابا هیچ‌وقت برایش گل نخریده بود. کتاب‌هایش را از کیفش بیرون آورد و جلویش پهن کرد خیلی وقت بود که دیگر حال و حوصله جمع و تفریق، اعشار و حفظ کردن سلسله‌ها و یادداشت برداشتن از فرمول‌های شیمی نداشت به هر کجای کتاب‌هایش که سرک می‌کشید یک جور وحشت ناآشنا پیدایش می‌شد و خرخره‌اش را فشار می‌داد. چشم‌هایش را بست و سفر کرد به بچگی به آب تنی‌های تابستان به طعم گس خرمالوهای باغ بزرگ آقا. کاش همیشه بچه می‌ماند. بچه که بود خوشبخت بود، دردسرهایش این اندازه بزرگ نبودند، به اندازه قد و قامت خودش بودند. راحت می‌توانست تحملشان کند و زیر سنگینی‌شان نفس بکشد.

ـ درست میشه مادر غصه نخور.

سرش را بلند کرد و به صورتش نگاه کرد. «درست میشه» مادربزرگ بیشتر ترساندش. یاد حرف مادرش افتاد؛«طلاق». نفسش به شماره افتاد. از این کلمه بیزار بود. از این کلمه که باعث می‌شد او با دوستانش فرق داشته باشد، بدش می‌آمد. فکر اینکه بخواهد بین پدر و مادرش یکی را انتخاب کند یا این‌که یکی تنها بماند و دیگری نه، می ترساندش. این کلمه حس دردناک و رازآلودی را با خودش میان قلب بهارک می‌ریخت که خودش هم از آن سر در نمی‌آورد. حسی ناآشنا و غریب مثل تنها ماندن در دنیای بزرگ. نمی‌دانست چرا شاید جدایی راه‌حل آزادی از این همه سرو صدا و شلوغی بود ولی حاضر بود همه را تحمل کند ولی طلاق را نه. پدر و مادرش را با هم می‌خواست حتی با وجود تمام دعواها و جیغ و دادها. دلش یکباره برای مادرش تنگ شد. نخواست بیشتر از این نگرانش کند. رفت سمت تلفن و شماره خانه‌شان را گرفت.