کودک من
فرزانه نیک‌اختر
جلوی در فروشگاه می‌رسم. دلم نمی‌خواهد وارد فروشگاه شوم و خرید کنم. اولین بار است در عمرم که حوصله خرید کردن ندارم. محمد گفت وقت نمی‌کنم خرید کنم اگر می‌شود تو برو خرید. خانه خالی شده و چیزی در کابینت‌ها و یخچال دیگر پیدا نمی‌شود. سابقه نداشته تو این ۳ سال زندگی مشترک که اجازه دهم این‌طور خانه خالی از مواد غذایی شود. همیشه حواسم به همه چیز بوده و هنوز مثلا یک سوم نبات یا حبوبات مانده به محمد می‌گفتم بخرد. همه چیز را کنترل می‌کردم و روزانه چند مورد را می‌گفتم محمد بخرد. آخر کاسب است و حقوق سر برج ندارد که بخواهیم یک باره برویم خرید. خودش هم با این وضع موافق است و من هم با شرایطش کنار آمدم اما توی این یکی دوماه اخیر اصلا حوصله نداشتم ببینم چی داریم و چی نداریم. خودش اگر آمده چیزی بخورد یا درست کند و دیده است تمام شده یا نداریم موقع برگشتن به خانه خریده و هی به من تأکید کرده که:
« زهرا جان باید تقویت شوی. باید یک چیزی بخوری. این طور نکن با خودت و زندگی‌مان.»
دیشب هم کارت را داد به من و گفت برو خرید برای خانه. چون همیشه حال من با خرید کردن خوب می‌شد فکر کنم خواسته حال من بهتر شود. ولی نمی‌داند که اصلا حال خرید کردن ندارم. چه برسد به اینکه خرید کردن حالم را خوب کند.
مستأصل جلوی در شیشه‌ای فروشگاه ایستادم که بچه دو سه ساله نازی می‌دود سمت در و می‌گوید:
«در فروشگاه لطفا باز شو.»
مادرش هم پشت سرش می‌رسد. در فروشگاه باز می‌شود و هر دو داخل می‌روند. باز شدن اتوماتیک در فروشگاه مثل جادوست برای کوک بلند نازی که وارد فروشگاه شد. کاش یک جادو یا معجزه هم در زندگی من اتفاق می‌افتاد. می‌گفتم بیا در آغوشم بچه ناز و عزیزم و یک بچه ناز و دوست‌داشتنی می‌پرید توی بغلم. بعد من غرق خوشبختی می‌شدم از معجزه.
دلم می‌خواد دنبال بچه بروم. وارد فروشگاه می‌شم. مثل اینکه آن بچه آهنرباست و من هم آهن. دنبالش کشیده می‌شوم، ناخوآگاه و بی‌اختیار. دلم می‌خواهد صدایش را بشنوم وقتی برای مادرش شیرین زبانی می‌کند و مادرش را مجاب می‌کند تا چیزی را که می خواهد برایش بخرد.
بی‌اختیار هر چه که بچه برمی‌دارد من هم برمی‌دارم و تو سبدم می‌گذارم. خرید مادر و بچه تمام می‌شود. خرید من هم تمام می‌شود. به خانه می‌آیم. خریدها را روی میز می‌گذارم و دراز می‌کشم جلوی تلویزیون و چشم می‌دوزم به تلویزیون خاموش. متوجه آمدن محمد نمی‌شوم. وقتی می‌رود عکس سونوگرافی را از روی شیشه تلویزیون می‌کند و آن را روشن می‌کند تازه می‌بینمش. می‌گویم: «سلام. اومدی؟»
می‌گوید: «آره گفتم شاید تنهایی حوصلها‌ت نشه بری خرید با هم بریم.»
می‌گویم: «رفتم.»
نگاه می‌کند به کیسه‌های روی میز و با تعجب می‌گوید: «حبوبات و مواد شوینده و چیزهایی تو خونه لازم داشتیم...»
حرفش را قطع می‌کند، می‌آید سمتم و ادامه می‌دهد: «حتما سخت بود برات بخواهی تنها بیاوری. اشکال نداره به جاش کلی خوراکی خوشمزه داریم. خودم فردا خرید می‌کنم.»
اشک از گوشه چشمم سرازیر می‌شود: «محمد چرا نمی‌شه؟»
ـ چی چرا نمی‌شه؟
ـ چرا بچه‌های ما قلب ندارند.
می‌خندد که من را آرام کند: «اووووه بچه‌های ما کجا بود؟ دیدی که دکتر گفت یه رویان شیش هفت هفته‌ای بودن که قلبشان تشکیل نشده بوده. »
ـ خب اگر تشکیل می‌شد بچه ما می‌شد دیگه.
ـ خدا رو شکر که نشد. تو مثل اینکه اصلا گوش ندادی دکتر چی گفت. گفت یا مشکل ژنتیکی داشته یا اینکه... در هر حال بچه سالمی نمی‌شده. خدا رو شکر کن. از این زاویه نگاه کن به قضیه.»
ـ چرا برای بقیه نمی‌شه. این چه حکمتیه. من بچه‌ام رو می‌خوام. هر دو دفعه هم من احساسشون می‌کردم. اصلا نباید سقطشون می‌کردم شاید قلبشون دیرتر تشکیل می‌شد.
محمد دستم را در دست می‌گیرد: «از تو تعجب می‌کنم. تا جایی که می‌شد نگه داشتی. متخصص بهتر می‌دونه عزیزم.»
بعد می‌رود و کیسه‌های خوراکی را می‌آورد و می‌ریزد جلوی من و می‌گوید: «بیا حالا به جای شام یه خورده چیپس و پفک بخوریم. اصلا بهتر که بچه نداریم. الان اگه بچه داشتیم را نمی‌داد به ما اسمارتیز بخوریم که. عجب پاستیل‌ها قشنگی. راستی این آبنبات چوبی‌ها رو اگه یک هفته مک بزنی آخرش یه دونه آدامس بهت جایزه می‌ده‌ها... یادته بچگی‌مون.»
بعد می‌زند زیر خنده. من هم می‌خندم و آرزو می‌کنم کاش بچه‌ای تو این خانه باشد و همه خوراکی‌ها را بخورد. دکتر گفته این بار شش ماه صبر کنید و بعد برای بارداری اقدام کنید. دفعه پیش باید سه ماه صبر می‌کردیم که کردیم ولی باز قبل جنینم تشکیل نشد. باز سونوگرافی‌هاز پشت سر هم. باز بستری شدن در بیمارستان و باز جدا شدن تکه‌ای از وجودت. برای محمد و شاید دیگران باورکردنی نباشد، ولی از همان روز اول برای مادر احساس عجیبی پیش می‌آید و باور می‌کند کودکش روز به روز در وجودش رشد می‌کند و نمی‌تواند قبول کند راهی را که با جنینش آعاز کرده نیمه‌کاره رها کند. زنی که از لحظه‌ای که آزمایشش مثبت می‌شود خودش را مادر می‌داند نمی‌تواند حس مادر شدنش را نیمه‌کاره رها کند و راه نه ماهه را وسط را قطع کند و برگردد. کاش محمد حال مرا بفهمد.
می‌خندم یکی از چوب شورها را باز می‌کنم و به شکل نیزه‌های پشت سر هم پرت می‌کنم سمت محمد و او هم دست‌هایش را می‌گیرد بالا :
ـ تسلیم خانم، تسلیم.
بلند می‌شوم و می‌روم ظرف ماست را از یخچال می‌آورم و با هم چیپس می‌خوریم. فکر می‌کنم حتی وقتی به انتخاب یک بچه خرید کردم خانه‌مان پر از شور و شادی و خنده شد، آرام با خودم می‌گویم:«ببین اگر خودش باشد چه شور و حالی به زندگی می‌دهد.»
محمد می‌گوید:
ـ خودش هم می‌آید، به وقتش. فردا مغازه نمی‌روم. دلم هوای حرم عبدالعظیم رو کرده. آن‌قدر فکر و خیال نکن. خدا مصلحت بنده‌هاش رو بهتر از خودشون می‌دونه.