زمان تقسیم بر سه
باران زعیمی
تصمیم گرفت هر وقت کارهایش تمام شد بچه‌ها را ببرد پارک. یک هفته گذشت اما کارهایش تمام نشد. آن یکی تصمیم گرفت هروقت کارهایش تمام شد برود ورزش؛ از بس پشت کامپیوتر نشسته بود 10 کیلویی اضافه وزن پیدا کرده بود! یک ماه گذشت اما کارهایش تمام نشد. یک «ستاره سهیل» هم داشتیم که بی‌خبری‌اش از فامیل طولانی شده بود. پس تصمیم گرفت هروقت کارهایش تمام شد، مهمانی بگیرد و همه را دعوت کند تا دیدارها تازه شود اما کارهایش تمام نشد!
فارغ از بیکارهای سرخوش یا سرخورده که کاری جز علافی و تلف کردن اوقات خود ندارند یا بی‌مسئولیت‌هایی که صرفا به خودشان می‌اندیشند، باید گفت آن‌ها که اهل مسئولیت و کار هستند هیچ‌وقت کارشان تمام نمی‌شود. منظور از کار هم صرفا شغل درآمدزا نیست. از جمله کارهایی که گویا هیچ‌وقت تمامی ندارد کار خانه است. بانوی خانواده چه شاغل باشد چه نباشد همیشه کار دارد. اگر بخواهد منتظر بماند که وقتی تمیز کردن خانه و پختن غذا و شستن که نه، گذاشتن ظرف‌ها و لباس‌ها در ماشین مربوطه یا چسب زدن به دست و پای زخمی بچه‌ها و مانند آن، تمام شود تا مثلا یک کتاب بخواند، مطمئنا نمی‌شود.
حالا اگر این بانو شاغل هم باشد که قوز بالا قوز است و طبق آمارهای موجود، سال تا سال رنگ کتاب و پارک و حرم و ... را هم نمی‌بیند. بعضی مواقع آن‌قدر در این وضع غرق می‌شود که خودش را هم فراموش می‌کند. یک‌دفعه چشم باز می‌کند و می‌بیند از او چیزی به جز یک ربات فرسوده باقی نمانده است.
چه فایده که شب هنگام، در و دیوار خانه مثل روز اول برق بزند اما جناب مادر آن‌قدر خسته باشد که حوصله نگاه کردن به اهل خانه را هم نداشته باشد چه برسد به گفتگوی گرم و بانشاط و خندیدن به جوک‌های دست چندم همسر و بچه‌ها؟ چه فایده دارد که ماهانه چند میلیون درآمد جنابش باشد اما فرصت و توان یک گعده خانوادگی را هم نداشته باشد؟ این که شد زنده ماندن برای کار، نه کار برای زندگی.
همه این کارها خوب است و ارزشمند و لازم اما به قول قدیمی‌ها «هرچیز به جای خویش نیکوست.» غذا را پختی و ظرف‌ها را شستی اما گردگیری ماند؟ فدای سرت! فردا هم روز خداست. کمی هم برای خودت وقت بگذار؛ برای جسمت و برای روحت. مولایمان علی‌علیه‌السلام فرمود ساعات شبانه روزت را سه قسمت کن؛ یک قسمت برای مناجات با پروردگار، قسمتی برای معاش و کار و قسمت دیگر برای بهره‌گیری از لذات حلال که جز این برای انسان عاقل سزاوار نیست.
باید به خودمان بقبولانیم که کار هیچ‌وقت تمام نمی‌شود، پس باید برای انجام دادنش مرزبندی زمانی داشت. زمانی برای آسودن و غنی کردن درون، وقتی برای لذت بردن از آنچه در ساعات گذشته برایش زحمت کشیده‌ایم و جان و تن فرسوده‌ایم. گاهی هم غیر از انجام واجبات نیازمند خلوتی با خدای خود هستیم؛ همه حرف‌ها را که نمی‌شود به بندگانش گفت! دویدن در طول زندگی انرژی می‌خواهد، بنابراین چه بهتر که عرض انرژی‌بخش زندگی‌مان را بیشتر کنیم.