جای خالی لاله عباسی
فاطمه الیاسی
نگاهم که به رنگ لجنی حال به هم زنش میافتد، بیاختیار داد میزنم. زیر پاهایم زانو میزند، جوری که زانویش درست میچسبد به چرخ ویلچر زهوار در رفتهام. گردنش را کج میکند و با صدایی که سعی دارد مثل بچه دو ساله به نظر بیاید، میگوید:
ـ بابایی فقط اینقد، جون آتی ...
و نوک انگشت شست و سبابهاش را به هم میچسباند. نمیتوانم به مردمک سیاه چشمانش خیره شوم. نگاهم را از او میگیرم و با کلافگی میگویم:
ـ آخه تو چرا از صب گیر دادی به من؟ تو مگه کار و زندگی نداری دختر؟
چتری موهایش را با تکانی آرام از روی پیشانیاش کنار میزند. کاسه لعابی را روی پایم میگذارد، آستینهایش را بالا میزند و در حالی که دستش را توی کاسه فرو کرده، میگوید:
ـ چه کاری مهمتر از این باباجون؟
ابروهای پیوندیاش را درهم میکشد و جوری که انگار با من قهر باشد، میگوید:
ـ گوش به حرف نمیدی که پدر من! صب تا شب تو باغچه با خاک و خل ور میری دستاتو به این روز می‌ندازی.
چشم میچرخانم و به باغچه خشکیده خیره میشوم. جای خالی گلهای لاله عباسی تو ذوق میزند. امسال بیستمین سالی بود که باغچه پژمرده من جان نگرفت. آتی مثل مادری که کودک بیمارش را تیمار کند، با دلسوزی میگوید:
ـ یه شب تا صب این حنا رو دستاتون بمونه همه ترکاش خوب میشه!
انگشتهای نازک ظریفش که روی پوست زبرم میلغزد، بغضی سمج به دیواره گلویم چنگ میاندازد و خودش را بالا میکشد. ابروهای در هم تنیدهاش از بالا چقدر شبیه لیلاست. او هم درست بیست سالش بود. طنین صدای درماندهاش هنوز توی گوشم میپیچد.
ـ تو ... رو ... خدا ... ولم کن ...
ضجه میزد و بریده بریده میان هق‌هق گریههایش التماس میکرد دست از سرش بردارم، اما من در آن شرایط بچه میخواستم چکار؟ اصلا خیلی هم دلم بچه میخواست، کی میخواست خرجیاش را بدهد؟ در پاکت حنا را باز کردم. مادر گفته بود یک قاشق از آن را به خوردش بدهم، کار تمام است و بچه سقط میشود. بسته را کوبیدم روی لبهای رنگ پریدهاش و داد زدم:
ـ لم دادی تو خونه خیال میکنی خرجی درآوردن اینقد راحته که هر روز یه بچه برا من به‌دنیا میاری؟
نبض شقیقههایم به تندی میزند و احساس میکنم الان سرم منفجر میشود. بوی نم و حنا و بوی گند استفراغ توی دماغم میپیچد. دستهای لرزانم را از لابهلای انگشتهای باریکش که بیشتر شبیه چوب کبریت است، بیرون میکشم و با پشت دست میکوبم به کاسه حنا. کاسه پرت میشود روی زمین و صدای جیرینگ شکستنش روی سرم آوار میشود.
آتی مثل اینکه جن دیده باشد، به من زل میزند. نی‌نی چشمهایش میلرزد و من در ظلمات براق چشمانش خودم را میبینم که حنا به دست بالای سر لیلا ایستادهام. چهارزانو روی زمین چمبر زده و محتویات معده خالیاش را توی باغچه میریخت. پایم را بالا بردم تا بکوبم توی پهلویش، تا نصفه راه هم پیش رفتم، اما ناخودآگاه مسیر پایم منحرف شد و محکم کوبیدم به دیواره کوتاه باغچه.
درد توی پایم میپیچد و تا زانو بالا میآید. دستم را روی قوزک زانویم میگذارم و دَوَرانی جوری که انگار بخواهم کاسه زانو را از جا دربیاورم، شروع میکنم به ماساژ دادن. آتی دستم را میگیرد و با صدای لرزانی میگوید:
ـ چی شد باباجون؟ حالت خوبه؟
دلم میخواهد قربان صدقهاش بروم، اما شرم میکنم. همیشه همینطور بودم. تا میآمدم دهان باز کنم که از دخترک شیرین زبانم تعریف کنم، تصویر لعنتی آن روز مثل پرده نازکی جلوی دیدم را میگرفت و مُهر بر لبهایم میزد. به هزار جان کندن سرم را تکان میدهم و میگویم:
ـ بهتر میشم!
سرش را پایین میاندازد و خودش را مشغول جمع کردن تکههای لعابی کاسه نشان میدهد اما من درخشش قطره ریزی را روی مژههای بلندش به وضوح میبینم. میدانم از رفتارم تعجب کرده و دلخور شده. چشمم را میبندم تا نگاهم به معصومیت رفتار کودکانهاش نخورد. پشت پلکهای بستهام تصور میکنم که دارم موهایش را نوازش میکنم. موهایش زیر نور برق میزند و تصویر چهره بیروح لیلا میان انبوه موها جان میگیرد. چشمهایش سرد و ثابت اما نگاهش داغ داغ است. انگار با نگاهش میخواهد سرزنشم کند. صورتم زیر نگاه سنگینش داغ میشود و گر میگیرد. سرم را به چپ و راست تکان میدهم و چشم باز میکنم تا از نگاههای سرزنشگرش فرار کنم. چشمم میچرخد و روی لکه قهوهای وسط زانوی سفید شلوارم ثابت میماند. از خیسی حنا چندشم میشود، تمام بدنم مور مور میشود و حالم به هم میخورد. انگار آلت قتالهای که با آن عزیزم را کشتهاند، به دستم دادهاند و دنیایم را به خون کشیدهاند. بغض سر به مهری که سالها اجازه فرو ریختن به آن نداده بودم، سر باز میکند و شوری اشک، چشمهای خستهام را میسوزاند. عق میزنم، جوری که احساس میکنم معدهام پیچ میخورد اما چیزی بیرون نمیآید. آتی میترسد و سراسیمه به سمتم هجوم میآورد. صورت پرتحرکش رنگ باخته و زرد شده. دهانش کش میآید و با وحشت میپرسد:
ـ چرا اینجوری شدی یه دفعه؟
گلویم میسوزد و خس‌خس میکند. سرم را بالا میآورم تا راه نفسم باز شود. بریده میگویم:
ـ دستامو ... پاک ... کن!
و انگار که کوه کنده باشم، به نفس نفس میافتم. چشمهایم را میبندم و سرم را به صندلی ویلچر تکیه میدهم. حرکت آب سرد را که روی دستهای گر گرفتهام احساس میکنم، جگرم خنک میشود. آتی دستم را میشوید و با پارچه نخی سفید، خشک میکند. زبانم که مثل یک تخته چوب خشک شده را به زحمت تکان میدهم. میگویم:
ـ دیگه هیچ‌وقت این کار رو تکرار نکن.
حرف که میزنم احساس میکنم روی حنجرهام تیغ میکشند. آب دهانم را قورت میدهم و دستهای یخ کردهاش را آرام فشار میدهم. دستش را از لای انگشتهایم بیرون میکشد، روی زمین می‌نشیند و در حالی که با همان پارچه سفید، شلوارم را تمیز میکند، میگوید:
ـ من فقط خواستم ترک دستت خوب بشه!
صورتم کش میآید و لبخندی بیرمق لابهلای چین و چروکهای گونهام گم میشود. «چیزی که قصد داشتم روزی با آن جان جگر گوشهام را بگیرم، چطور میتواند مرهمی برای جراحتهایم باشد؟» توی دلم میگویم و آرزو میکنم هیچ‌وقت این جمله را از من نشنود.