عطر ملایم پرتقال
مریم جهانگیری زرگانی
پیرمرد، پرحوصله و سلانه‌سلانه از لای سنگ‌قبرها رد می‌شد. توی یک دستش بطری دو لیتری پلاستیکی‌ای پر از آب بود و توی دست دیگرش یک صندلی تاشوی کوچک. پایین یکی از قبرها ایستاد. بطری را زمین گذاشت. چهارپایه را باز کرد و نشست.
ـ سلام فاطمه! منم عباس.
دکمه بالایی پالتوی پشمی‌اش را باز کرد.
ـ خوبی قربونت برم؟ خوشی؟
خم شد در بطری آب را باز کرد. نگاهش به عکس برش‌های پرتقال روی برچسب بطری افتاد. گردنش را خاراند.
ـ تعجب نکردی چرا شنبه اومدم سر خاکت؟ نه... نگران نشو! بچهها خوبن. اتفاقا دیشب همه‌شون اومده بودن خونه‌مون. فریده و مهدیه غذا پختن. رضا و حسین هم میوه و اینا خریدن. خونه رو هم تمیز کردن، همه‌جا شده عین دسته‌گل. این فریده... پدرصلواتی دست‌پختش مث خودته. مرغ رو یه جوری می‌پزه انگار پشمک! توی دهن آب می‌شه. دست‌پخت مهدیه هم خوبه. کلی شیرینی پخته بود واسه دیشب. اما نذاشتن که من درست و حسابی بخورم. هی بابا نخور قند داری، بابا نخور چربی داری.
ساکت شد. زیرچشمی بطری آب را نگاه کرد. پرتقال‌های روی برچسب بطری برق می‌زدند و دلبری می‌کردند.
ـ فاطی یادته وقتی این صابون مایع رو خریدم چقدر دعوام کردی؟! گفتی از صابون میوه‌ای بدت می‌آید. همش گل دوست داشتی.
خندید.
ـ خب آخه خودم پرتقال خیلی دوست دارم! حالا سه ساله که همون بطری رو هر هفته آب می‌کنم میام سر قبرت! اما توی آبش گلاب می‌ریزم که خوشت بیاد.
زل زد به سنگ قبر که زیر لایه‌ای گرد و غبار پنهان شده بود. نه نوشته‌های روی قبر پیدا بود، نه تصویر فاطمه.
ـ بچه‌هات خیلی خوب شدن فاطی! یادته همیشه غصه می‌خوردی که رضا با زنش نمی‌سازه؟
دستش را در هوا بلند کرد.
ـ اوووه... حالا بیا و ببین چه با هم خوب شدن. رفتن پیش یکی از این دکترایی که با آدم حرف می‌زنن که اخلاقش خوب بشه. دیشب توی مهمونی واسه زنش نارنگی پوست می‌کند. تازه این بیلبیلکای سفیدشم می‌کند، تمیز می‌داد دست زنش. شاید اگه از بقیه خجالت نمی‌کشید صاف می‌ذاشت توی دهنش!
این را گفت و بلند خندید.
ـ شوهر فریده هم از خر شیطون اومده پایین، دیگه نمی‌گه بریم خارج زندگی کنیم. 2، 3 هفته پیش پول‌شون رو دادن همین‌جا خونه خریدن. مهدیه هم دوباره حامله‌س. دیروز توی آشپزخونه داشت به فریده می‌گفت این‌دفعه مامان نیست، دست‌تنهام. دلم سوخت براش. فریده دلداریش می‌داد. می‌گفت خودم میام پیشت، نمی‌ذارم آب توی دلت تکون بخوره. البته کتایون...
پیرمرد یک‌دفعه ساکت شد. فوری حرف را عوض کرد:
ـ خلاصه که غصه‌شونو نخور. قشنگ توی بهشت واسه خودت زندگی کن. موز بخور، کباب بخور. راستی گوشت چه گرون شده!
خندید.
ـ الان شماهایی که مردین باید کباب بخورین با پیاز، واسه ما زنده‌ها فاتحه بخونین!
خم شد و سعی کرد گرد و غبار روی تصویر زنش را کنار بزند.
ـ یه چند هفته‌ای بود سینه‌ام همش می‌سوخت. یه جوری که هیچکی نفهمه رفتم دکتر قلب. نوار گرفت، اکو کرد. گفت چیزی نیست، عصبیه، تنها نمون، برو بیرون، برو سفر؛ و از این حرفا. اون یارو گروهبان بازنشستهه بود که بعضی وقتا توی پارک می‌دیدیمش، که تو ازش بدت می‌اومد، توی یه گروهی عضوه، اسمش سالمندان شادمانه!
مکث کرد. خندید.
ـ واقعا اسمش همینه ها! کارتم برات صادر می‌کنن. بزرگ روش نوشته گروه فرهنگی سالمندان شادمان. بیشتر به درد اسم مهد کودک می‌خوره! یه عده پیرزن و پیرمرد تنها هستن که باهم می‌رن گردش، موزه، سفر. با همینا راه افتادم رفتیم گردش، سفر. جات خالی...
ساکت شد. لحظه‌ای برگشت پشت‌سرش را نگاه کرد.
ـ یه خانمی هست توی همین گروه، به از تو نباشه خانم خوبیه. هیچ‌وقت شوهر نکرده. چون قدش یه خرده کوتاه بوده خیلی خواستگار نداشته. زن خوبیه. مهربون، خنده‌رو.
مکث کرد و ابرو بالا داد.
ـ جوون نیستا! شصت و سه، چهار سالشه. بچهها می‌گفتن لااقل یه زن جوون‌تر...
باز حرفش را خورد. لب‌هایش را به هم فشار داد. نگاهش را از سنگ قبر دزدید. دست‌هایش را بالا آورد و گفت:
ـ خلاصت کنم فاطی، زن گرفتم! همین زنی که الان تعریفش رو برات کردم. اسمش کتایونه.
صورتش گل انداخت.
ـ دیروز رفتیم محضر عقد کردیم. بعدم اومدیم خونه، بچهها برامون جشن گرفتن.
به جلو خم شد و صدایش را پایین آورد.
ـ به خوشگلی تو نیستا، تو خیلی سرتری. خیالت راحت عزیز دلم! ولی زن مهربونیه. عاشق صابون و عطر پرتقالیه، همیشه بوی پرتقال می‌ده!
چرخید به عقب و با دست به کسی اشاره کرد. رو به سنگ قبر گفت:
ـ با هم اومدیم. اما بهش گفتم اول باید تنهایی با فاطی حرف بزنم. می‌دونی! دلم نمی‌خواد روحت ازم دلخور بشه. الهی فدات بشم.
یک‌دفعه بوی پرتقال به مشامش رسید. باقی حرفش را خورد. زنی با اندامی باریک و قدی به کوتاهی یک دختربچه با چهارپایه‌ای تاشو در دست جلو آمد. قدش یک متر و نیم هم نبود. زل زد به سنگ‌قبر و آرام گفت:
ـ سلام فاطمه خانوم!
دور زد و خودش را به بالای قبر رساند. خواست صندلی تاشو‌اش را باز کند. پایش خورد به بطری و آب‌های داخلش پخش شد روی سنگ قبر. گرد و غبار روی سنگ کنار رفت و چهره زنی مسن با لبخندی مهربان پیدا شد. پیرمرد نرم خندید. عطر ملایم پرتقال با بوی دلنشین گلاب قاطی شده بود.