جا مانده در زمان

معصومه کرمی‌

لحظه‌ها دنبال هم کرده‌اند، عقربه‌های ساعت در پی هم می‌دوند. امید و آرزو انسان را وادار به گذاشتن از این لحظه‌ها می‌کنند. لحظه‌هایی که گاه به کندی در زمان اندوه و گاه به تندی در زمان شادی سپری می‌شوند. در این گذر زمان و بازی عقربه‌ها، هر روز سلول‌هایمان پیرتر و چروک پوستمان بیشتر می‌شود. همه‌چیز با نظم و دقیق پیش می‌رود، به موقع صبح می‌شود و به موقع شب، زمان برای کسی که جا مانده نمی‌ایستد. روبروی آینه اتاقم ایستاده‌ام، در آن به خودم زل زده‌ام. تصویر ساعت که در آینه عقربه‌هایش برعکس، و به عقب می‌چرخند باید مونای داخل آینه جوان‌تر شود، اما نه. هیچ‌چیز تغییر نمی‌کند. مونا همان موناست. خط بین دو ابروی کمانی‌ام تو ذوقم می‌زند. با انگشت دو طرف پوستم را می‌گیرم می‌کشم. صاف می‌شود، مونای داخل آینه جوان‌تر می‌شود. اما این جوانی طولی نمی‌کشد. خسته می‌شوم و ابروهایم را رها می‌کنم. دوباره سر و کله خط پیدا می‌شود. چرا مادر هیچ‌وقت به چروک‌های روی صورتش توجه نمی‌کند؟

کرم پودر را برمی‌دارم، صورتم را کرم می‌زنم، باز کمی ‌از خط پیداست. پنکیک را از روی میز برمی‌دارم و با پودر غلیظی صورتم را می‌پوشانم. حالا بهتر شد. اما مثل روح سفید شده‌ام. نه این ماسک خیلی پیداست با رژ قرمزم لبخندی روی صورتم نقاشی می‌کنم. زل می‌زنم به تصویرم. اگه نوک دماغم و لپ‌هایم را سرخ کنم شبیه دلقک‌ها می‌شوم. رژلب را روی میز پرتاب می‌کنم به شیشه عطر عزیزم می‌خورد. شیشه عطر را برمی‌دارم نوازشش می‌کنم، در آن را برمی‌دارم و با خساست بو می‌کشم و کمی ‌از آن را به سرانگشتم می‌زنم. در آینه به خودم دهن‌کجی می‌کنم. دستمال مرطوب را برمی‌دارم روی پوستم می‌کشم. بعد از چند دقیقه مونای قبلی از داخل آینه به من دهن‌کجی می‌کند و اثری از پودر و رژ نیست.

مادر راست می‌گفت اگر کمتر اخم کرده بودم الان این خط لعنتی نبود. اصلا پاییز که می‌شد من مالیخولیایی می‌شدم و هزار جور فکر جفنگ به سراغم می‌آمد. از بازی با آینه خسته شده‌ام. به سراغ موبایل در حال شارژم می‌روم. از اتاق بیرون می‌آیم. چندبار به مادر گفتم این مبل‌های قدیمی ‌را عوض کند ولی مگر پول دارو و درمان می‌گذارد. روی مبل می‌نشینم. صفحه گوشی روی عسلی کنار دستم را می‌زنم، 9 درصد شارژ شده. نگاهی به کنترل کنار گوشی می‌کنم اما حوصله دیدن تلویزیون را ندارم. چشمم به کتابخانه پر از کتاب پدرجان می‌افتد. هیچ‌چیز برایش در دنیا ارزشمندتر از کتاب‌هایش نبود. سال‌ها با دقت و حوصله آن‌ها را از کنار حقوق اندکش خریده بود و همه جلد شده و یک رنگ مرتب در کتابخانه بودند. کتابخانه هم کهنه و قدیمی ‌شده بود. بلند می‌شوم. روبروی کتاب‌های ردیف می‌ایستم. کتاب حافظ را از لابلای کتاب‌ها بیرون می‌کشم. روی صندلی کنار کتابخانه می‌نشینم. چشمانم را می‌بندم نیت می‌کنم. ای خواجه حافظ شیرازی تو کاشف هر رازی تو را به شاخ نبات قسم و قرآنی که در سینه داری آیا من با او ازدواج می‌کنم؟ فاتحه‌ای می‌خوانم و با صلوات کتاب را باز می‌کنم:

ای که از کوچه معشوقه‌ ما می‌گذری برحذر باش که سر می‌شکند دیوارش

سریع کتاب را می‌بندم، نه! درست نگرفتم تمرکز نداشتم. دوباره با دقت سوره حمد را می‌خوانم نیت می‌کنم. کتاب را باز می‌کنم:

میر من خوش می‌روی کاندر سر و پا می‌رمت خوش خرامان شو که پیش قد رعنا می‌رمت

به معنای شعر نگاه کوتاهی می‌کنم. گرچه بیشتر شعرها و معانی آن را حفظم. یار محبوب و سرو، خوش می‌خرامی ‌قربان آن فکرت بشوم چرا عجله می‌کنی؟ زیرا این کار با عجله خراب می‌شود. در این باره حوصله داشته باش تا به موفقیت نزدیک شوی. کتاب را می‌بندم صبر می‌کنم، باز هم صبر می‌کنم.

کتاب را با حوصله سر جایش می‌گذارم به اتاقم بر می‌گردم. به شیشه عطرم نگاه می‌کنم، بو می‌کشم اما بوی عطر نمی‌آید. از جلوی آینه رد می‌شوم اما نگاهش نمی‌کنم. پرده اتاقم را کنار می‌کشم. شیشه را بخار گرفته. قلبی روی بخار پنجره می‌کشم و F وسط آن می‌نویسم. تیری در وسط قلب عبور می‌دهم. بیرون پنجره تاریک است چیزی نمی‌بینم. روی تختم می‌نشینم دوباره چشمم به آینه می‌افتد. مونای داخل آینه باز دهن‌کجی می‌کند. می‌گوید: «آخه با این قیافه‌ات کی میاد تو رو بگیره؟!» زبان‌درازی می‌کنم و به شیشه عطر نگاه می‌کنم. می‌گویم خودش این شیشه عطر را به من داد. زمانی که پول کتاب‌ها را دادم نگاهم به کیسه افتاد. شیشه عطر را دیدم، درش آوردم ببخشید این شیشه عطر را اشتباهی داخل کیسه گذاشتید؟ نگاهم می‌کند قابل شما را ندارد. بدنم داغ شده، از مغازه بیرون می‌زنم. دست روی صورت تب دارم می‌گذارم. بوی عطر از سرانگشتانم می‌پیچد توی دماغم. با صدای زنگ تلفن به طرف هال می‌دوم. گوشی را برمی‌دارم؛ بله.

صدای گرم مادر می‌پیچد در گوشم، چشم مادر یادم هست. گوشی را قطع می‌کنم. پوفی می‌کنم. فراموش کرده بودم شام درست کنم. به آشپزخانه می‌روم بسته‌ای گوشت چرخ‌کرده از فریزر بر می‌دارم، روی میز ناهارخوری آشپزخانه می‌گذارم. چشمم به گل رز خشک‌شده داخل گلدان وسط میز می‌افتد. برش می‌دارم، گلبرگ اول را می‌کنم؛ دوستم داره گلبرگ دوم؛ دوستم نداره، به گلبرگ آخر که می‌رسم دستم را به هم می‌زنم دوستم داره دوستم داره.

پدر عادت داشت هر روز برای مادر یک شاخه گل رز بخرد. همیشه آشپزخانه بوی گل رز مادر را می‌داد. اما حالا چند وقتی بود که پدر هر روزصبح همراه مادر به مطب دکتر می‌رفت و شب بر می‌گشت. روزی که مادر بعد از عمل به هوش آمد، به پدر، مهربان نگاه کرد گفت: خیلی وقته این‌جایی درسته؟ پدر لبخندی زد و عینکش را جا‌به‌جا کرد. تو که بیهوش بودی از کجا فهمیدی؟ مادر دست پدر را گرفت و گفت: از عطر تنت. من گیج به آن‌ها نگاه کردم. نزدیک پدر شدم، بو کشیدم اما پدر بویی نمی‌داد. حتی امروز عطر هم نزده بود. مادر هنوز منگ است، چشمش به من می‌افتد کار پیدا کردی مونا؟

بی‌خیال می‌گویم کو کار؟ ای کاش بیشتر گشته بودم حالا می‌توانستم گوشه‌ای از مخارج را بگیرم و برای خودم جهیزیه تهیه کنم. چرا مادر هیچ‌وقت توقعی نداشت. من گفته بودم که بهترین‌ها را می‌خواهم. مادر هم همیشه نگاه مهربانی می‌کرد می‌گفت: نابرده رنج گنج میسر نمی‌شود. حالا که من جهاز ندارم فرشاد میاد من رو بگیره؟ با صدای آژیر آمبولانس که عبور می‌کند به خود می‌آیم. برمی‌گردم گوشی را از شارژ می‌کشم. روی صفحه فال می‌زنم، فال فنجان، فال تاروت، فال احساس، هرکدام یک جواب می‌دهند. اما ته دلم کمی‌ شور می‌زند. به آشپزخانه می‌روم. گوشت آب‌شده را در ظرف پیاز رنده شده‌ام می‌اندازم. چنگ می‌زنم به آن. انگار کسی دلم را چنگ می‌زند. اگر سرکار رفته بودم الان مجبور نبودم در خانه غذای بی‌نمک بپزم و فال بگیرم که آیا میاد خواستگاری یا نه؟ کاش بیشتر دنبال کار گشته بودم. کمی ‌از گوشت را بر‌می‌دارم و برای خودم نمک می‌زنم. کباب تابه‌ای‌ها را داخل روغن داغ می‌اندازم. قطره‌ای روغن روی دستم می‌پرد. جیغ خفه‌ای می‌کشم و به عقب می‌پرم، حالا زمان می‌برد تا این گوشت‌ها سرخ شود.

به اتاقم بر می‌گردم، قلبی که روی پنجره اتاق کشیده‌ام، تقریبا محو شده. مونای داخل آینه می‌گوید: چطوری تنبل خانم؟ باز راحت‌ترین غذا رو برای آماده کردن انتخاب کردی؟ به او زبان درازی می‌کنم. شیشه عطرم را برمی‌دارم. در آن را باز می‌کنم، بو می‌کشم، بوی سوختگی می‌آید. شیشه عطر به دست، به‌طرف آشپزخانه می‌دوم. یادم رفته زیر گاز را کم کنم. دود آشپزخانه را برداشته. پنجره آشپزخانه را باز می‌کنم. در شیشه عطر را بر می‌دارم و چندبار به اطراف آشپزخانه اسپری می‌کنم. صدای زنگ آیفون مانند قاشقی که ته ظرف را بتراشد اعصابم را می‌خراشد. می‌دوم پایم به پایه میز گیر می‌کند و زمین می‌خورم. شیشه عطر در دستم می‌شکند. به خراش کف دستم نگاه می‌کنم، آهی می‌کشم، بلند می‌شوم و آیفون را برمی‌دارم. بله پدر الان می‌یام پایین. شال و مانتوام را می‌پوشم، پله‌ها را دوتا یکی پایین می‌روم. پدر زیربغل مادر را گرفته و آرام او را به حیاط هدایت می‌کند. سوییچ را به دستم می‌دهد، درهای ماشینو قفل کن. از کنارشان عبور می‌کنم، درهای ماشین را می‌بندم.

کوچه چراغانی شده را نگاه می‌کنم و ردیف ماشین‌های کنار خیابان را. به خانه بر می‌گردم در حیاط می‌ایستم. بابا چه خبره محله رو چراغونی کردن؟ بدون این‌که به من نگاه کند می‌گوید: عروسیه، عروسی اون پسره فرشاد که تو کتابخونه می‌نشست. پایم به پای دیگرم می‌گیرد، زمین می‌خورم. دستم می‌سوزد از محل خراش شیشه عطر خون راه افتاده. موزاییک کف حیاط سرخ شده.