صبر کنید من جا مانده‌ام!
فرزانه مصیبی
روز اولی که بابا ماشین خریده بود خوب یادم هست. بابا چند ماهی بود دنبال یک اتومبیل سالم و خوب با قیمت مناسب می‌گشت. یک مقدار وام از محل کارش گرفته بود و گردنبند مامان را هم فروخته بود و با آن پول‌ها دنبال ماشین می‌گشت. مامان به نحوی متواضعانه و فداکارانه طور که به بابا بر نخورد، گردنبندی را که خانواده بابا سر عقد به او هدیه داده بودند از گردن باز کرد و گفت:
«هیچ وقت این خاطره رو (منظورش گردنبند بود) از گردنم باز نکردم، تا حالا که می‌خواهم موجب خاطره‌ساز شدن یک ماشین برای تمام اعضای خانواده بشوم.»
این را گفت، نفس عمیقی کشید و گردنبند را گذاشت کف دست بابا. خانه را سکوت عجیبی پر کرد. داداش مصطفی با دهان باز یک لحظه به بابا نگاه کرد و یک لحظه به مامان. داداش نادر هم چشم‌های درشت و قشنگش ـ به قول عمه‌ـ را جمع کرده و ابروهایش را توی هم کشیده بود و به شکل یک علامت سؤال نشسته بود کنار اتاق. همه ساکت بودند. مامان انگار به خود آمده باشد بعد از این‌که یکی یکی ما را نگاه کرد، سرخ شد و رفت توی آشپزخانه داد زد: «خب ماشین که بخریم همه سوار می‌شویم. مسافرت می‌رویم. این طرف و آن طرف می‌رویم، یه پارکی، گردشی چیزی. اصلا جاده چالوس می‌رویم. آخ که دلم لک زده برای جاده چالوس. بریم اونجا زیر درخت‌ها کنار رودخونه، رو آتیش جوجه‌کباب بخوریم. چای آتیشی بخوریم. پنج ساله کتری و قوری نو خریدم این قدیمی‌ها رو گذاشتم یه مسافرتی جایی رفتیم ببریم رو آتیش چای درست کنیم ولی هیچ جا نرفتیم. دریغ از این‌که سیزده به در هم حتی بریم پارک سرکوچه. خب این خیلی بهتر از اونه که گردنبند همین‌طوری بی‌فایده به گردن من آویزون باشه.»
بعد سینی چای را گذاشت جلوی بابا و با مهارت عجیبی، که در حرف زدن داشت، ادامه داد:. «بله دیگه، بله خب اگه گردنبند رو ندهم ناچاری بروی و ماشین قراضه بخری. خیلی بد است مردم بگویند بعد از یک عمر، ببین چی خریده.»
بابا آه کشید و ما به همدیگر نگاه کردیم. داداش مصطفی خندید و گفت: «بابا! کاش یه ده بیست صد زن این فرمی دلسوز داشتی؛ اون وقت حتمی بنز می‌خریدی.»
مامان خندید و بدون این‌که رو برگرداند سمت داداش گفت: «بچه نیست که! والا مار جعفری از تو بهتره پسر!»
خلاصه با این فداکاری مامان، بابا یک ماشین خرید. البته نه چندان حسابی و نه چندان غیر حسابی. می‌شد سوار شد و شب‌هایی که از خانه خاله و دایی برمی‌گشتیم، برای آژانس منتظر نمانیم. آن هم ما که یا باید دو تا آژانس می‌گرفتیم یا دو سه نفرمان میهمانی نمی‌رفتیم یا آن‌قدر این پا و آن پا می‌کردیم تا صاحبخانه سوئیچش را بردارد و نصف خانواده هفت نفری ما را برساند. البته حالا هم جا کم بود، یا باید روی سر و کله هم می‌نشستیم یا همیشه یکی از برادرها خانه می‌ماند، یا یک نفر از سمت در راننده کنار بابا می‌نشست.
شبی که بابا ماشین را آورد، کوچه را گذاشت روی سرش، آن‌قدر بوق بوق کرد که زودتر از ما تمام همسایه‌ها ریختند توی کوچه. شوهر کوکب خانم اسپند آورد و دور ماشین چرخاند. مامان زودی از ترس این‌که چشم زخم زندگی‌مان را به هم نریزد چهار تا تخم‌مرغ بی‌زبان آورد و گذاشت زیر چهار چرخ ماشین و به بابا گفت: «حرکت کن.»
اما بابا هر چه استارت زد، ماشین روشن نشد. برادرهایم دویدند و ماشین را هل دادند. شوهر کوکب خانم و بقیه همسایه‌ها هم کمک کردند تا بالأخره سر کوچه ماشین روشن شد. مامان هم دنبالشان دوید. من پرده جلوی در را کشیده بودم روی سرم و لای در ایستاده بودم. خواهرم چادر نماز روی سرش انداخته و پا برهنه دویده بود و اول از همه نشسته بود روی صندلی جلو ماشین. سر کوچه که ماشین روشن شد بابا داد زد: «سوار شوید.»
سه تا برادرم نشستند روی صندلی عقب و مامان هم نشست جلو کنار خواهرم. من اخم کردم و داد زدم: «صبر کنید منم بیایم.»
دویدم توی خانه و مانتو و روسری پوشیدم و بدو بدو رفتم سمت سر کوچه که دیدم بابا از همسایه‌ها تشکر کرد، سوار ماشین شد و راه افتاد. داد زدم و دنبال ماشین دویدم، اما فایده‌ای نداشت. بابا گاز داد و رفت. همسایه‌ها هم که مرا دیدند دست بلند کردند و داد زدند: «صبر کن... صبر کن... آقا رسول یکی جا مونده.»
ولی فایده‌ای نداشت. خانواده‌ام دست‌زنان و شادی‌کنان دور شدند. شوهر کوکب خانم گفت: «تو کدوم یکی هستی دختر جان؟ عیب نداره الان برمی‌گردند.»
کوکب خانم هم دست مرا گرفت و گفت: «اخم کردی چرا؟ حالا چی شده مگه؟ الان میان. بیا بریم پیش مریم.»
یکی دیگر از همسایه‌ها گفت: «اگه می‌رسیدی هم جات نمی‌شد دختر!»
من زدم زیر گریه. کوکب خانم مرا گرفت تو بغلش و گفت: «چرا جا نمی‌شد؟ خوبم می‌شد عقب می‌شست پیش داداش‌هاش. بیا بیا بریم خونه ما الان زودی برمی‌گردند.»
یکی دیگر از همسایه‌ها گفت: «این آقا رسول و تهمینه خانم این‌قدر ذوق‌زده بودند که بچه‌شون رو جا گذاشتند.»
نشان به آن نشان که ساعت هفت غروب رفتند و ساعت یک و نیم نصف شب آمدند. صدای ماشین که آمد من خواستم بروم سمت در، شوهر کوکب خانم گفت: «بشین دخترم یه دقیقه. صبر کن یک خرده دنبالت بگردند بعد برو.»
می‌خواست به شوخی بابا را اذیت کند. صدایشان را از پشت در می‌شنیدم. می‌خندیدند و داد می‌زدند و با هم شوخی می‌کردند و از ماشین و شام و گشت و گذارشان تعریف می‌کردند. بابا گفت: «عجب ماشینی است. رخش رستم رو عشق است.»
مامان گفت: «امیدوارم برات رکاب داشته باشه.»
رفتند توی خانه و در را بستند. من خواستم بروم بیرون ولی کوکب خانم نگذاشت. نگاه کرد توی چشم‌هایم و گفت: «صبر کن و...»
سر تکان دادم و رفتم یک گوشه نشستم. کوکب خانم برای من کنار دخترش توی اتاق تشک پهن کرد و گفت: «برو با مریم توی اتاق بخواب. مهمون ما باش یک شب.»
زدم زیر گریه دوباره و گفتم: «مامان بابام منو نمی‌خواهند. یادشون رفته منو.»
کوکب خانم و شوهرش خندیدند و کوکب خانم گفت: «اصلا دختر ما می‌شوی؟ ناراحت نباش دیگه. مریم هم خواهر نداره.»
مریم که تا آن ساعت به خاطر من بیدار مانده بود دست مرا گرفت مرا برد تو اتاق. کوکب خانم هم آمد مرا خواباند و پتو را کشید رویم.
اشک‌هایم همین‌طور می‌ریخت و فکر می‌کردم یعنی حتی مبینا هم به فکر من نیست. یعنی حتی مامانم متوجه نشده که من نیستم. داداش نادر که همیشه حواسش به من هست چی؟ آخ آخ داداش مصطفی چرا من را فراموش کرد؟ اصلا خوب شد دختره به او جواب رد داد. چقدر دعا کردم که داماد شود. آخ آخ آن داداش میثم را بگو که هر روز برایش چای دارچین درست می‌کنم. اصلا دیگر چای دارچین بهش نمی‌دهم. بابا هم که ماشینش را از من بیشتر دوست دارد. یعنی من را توی آینه ندید؟ پس آن آینه به چه درد می‌خورد؟
یک دفعه زنگ در به صدا درآمد. کوکب خانم در را باز کرد. مامانم بود گفت: «ببخش دیر وقت مزاحم شدما. قربون دستت ماشین رو زیر پنجره شما پارک کردیم تو رو خدا هوادار باشین. دزد زیاد شده. هی به رسول می‌گم دیر وقته نرم مزاحم بشم میگه غریبه نیستن که.»
کوکب خانم گفت: «نه بابا بیدار بودیم. خوب کاری کردی شوهر من تا صبح بیداره.»
مامان گفت: «آره دیدم برق تون روشنه اومدم و الا...»
من دویدم جلوی در، سرم را گذاشتم توی بغل مامان و حالا گریه نکن کی گریه کن. مامان شوکه شده بود انگار. با تعجب مرا نگاه گرد. بغلم کرد و بوسیدم. گفت:«تو اینجا چیکار می‌کنی؟»
گریه نگذاشت جواب بدهم. رو به کوکب خانم گفت: «این اینجا چیکار می‌کنه؟»
کوکب خانم گفت: «تهمینه جان! کلید نداشت، تو کوچه که نمی‌شد بمونه. کار بدی کردم آوردم تو خونه. والا به خدا. آوردم با مریم بودن تا شما بیایین. طفلک چقدر گریه کرد. انگار راست می‌گفت اصلا یادتون رفته بود همچین بچه‌ای دارین.»
مامان دستپاچه گفت: «نه نه منظورم این نبود. آخه من زنگ زده بودم عمه‌ش بیاد ببرش. زنگ زدم خونه دیدم جواب نداد گفتم عمه‌ش بردش دیگه.»
کوکب خانم گفت: «خب زنگ می‌زدی به عمه‌اش ببینی بردش یا نه.»
مامان گفت: «زنگ زدم والا به خدا دوباره. اونم جواب نداد گفتم حتما اومده دنبال تینا تو راه هستن دیگه.»
با همان گریه و زاری گفتم: «یعنی شما منو دوست دارین؟ یعنی یادتون نرفته بود؟ یعنی بابا ماشینش رو بیشتر از من دوست نداره؟»
مامان گفت: «این حرف‌ها چیه می‌زنی؟ مادر همه ذوق‌زده ماشین بودن، تعداد زیاد بود اون وسطا نفهمدیم تو سوار نشدی، وقتی رسیدیم تازه فهمیدم یکی‌تون نیست، دیگه نمی‌شد برگشت که... من حالا با اون مرضیه کار دارم.»
بعد کلی از کوکب خانم تشکر کرد و روی مریم را که آمده بود جلوی در بوسید و به کوکب خانم گفت از شوهرش تشکر کند. کوکب خانم هم رفت و بشقاب غذای مرا آورد و داد به مامان و گفت:«ناراحت بود چیزی نخورد. ببرید شاید گرسنه‌ش شده باشه.»
مامان گفت: «می‌خواستم براش غذا بیارما بچه‌ها گفتن سرد می‌شه نمی‌شه خورد. نمی‌دونستم که عمه‌اش نیومده. به عمه‌اش گفته بودم از بیرون براش غذا بگیره»
رفتیم خانه. همه خواب بودند. آن‌قدر خسته بودند که بدون رختخواب هر کسی یک گوشه خوابش برده بود. فردا هیچ کس به روی خودش نیاورد که شب پیش چه اتفاقی افتاده، حتی خواهر دوقلویم. بعد هم عمه گفت زنگ زده خانه ما که من حاضر شوم بیاید دنبالم دیده من جواب ندادم فکر کرده مامان و بابام آمدند دنبالم و مرا بردند و او هم رفته خانه دوستش.