ما را بکشید، زنده‌تر می‌گردیم
نیلوفر حاج‌قاضی
همیشه عبارت «از سویدای دل» برایم عجیب و ثقیل بود. گاهی که روضه میرفتیم نوحهخوان میگفت: از سویدای دل بگویید: یا زهرا، یا حسین، یا زینب.
دوشنبه 13 دی تاریخی است که روی قلب ما داغ شده است. مثل یک مُهر خون نگار تاریخی. روزی است که من مفهوم سویدای دل را درک کردم. از سویدای دل سوختم و آه کشیدم، مردم هم.
می دانی! خوب بودن سخت است. این جمله همانقدر ساده است که دل و نگاه سردارمان.
به‌خصوص در بحبوحه این روزگار عجیب. به خصوص‌تر، برای آنهایی که دستشان در قدرت بازِ باز است. خوب بودن و خوب ماندن سخت است، خیلی سخت.
در سریال امام علی علیه‌السلام وقتی خبر شهادت مالک را می‌آورند، یکی می‌گوید : «با مرگ مالک، تازه باورم شد که مرگ هم وجود دارد.» من و خیلیهای دیگر هم، دوشنبه 13 دی، وقتی آن نوار مشکی بدشگون را گوشه قاب تلویزیون دیدیم و تصاویر بزرگ سردار محبوبمان را، و هرچه خواستیم پروازش را انکار کنیم نشد، هم معنی مرگ را دانستیم هم معنی سویدای دل را. همه از اعماق وجودمان سوختیم و آتش گرفتیم.
حالا سردار به مقصد رسیده است؛ به کرمان، به مسجد صاحب‌الزمان و کوه‌های سر به فلک کشیدهای که شاید سردار میانشان می‌رفته و نام رفقای شهیدش را فریاد می‌زده، به «تنگ ملک» و قبری کوچک و معمولی که قرار است محبوب قلبهای ما را در آغوش بگیرد.
ما هم قرار است اقرار کنیم. که اگر او را به خوبی می‌شناسیم تکرار کنیم و شهادت بدهیم.
ما از ته دل اقرار می‌کنیم؛ سردارمان خوب بود، به همین سادگی و بیآلایشی این سه کلمه، ظلم را برنتابید، هیچ‌کس هیچ‌وقت او را در اتاقی دنج یا پشت میز ندید. دائم می‌رفت و می‌آمد و میان مردم مشغول بود.
سردار دل‌ها! می‌گویند: وقتی یکی میان مردم محبوب است و مردم در فراغش سینه چاک می‌کنند و نمی‌خواهند با او خداحافظی کنند، یعنی انقدر خوب بوده که امام زمان عجل الله هم اشک‌هایشان برای شهادتش جاری شده.
می‌گویند: حتما گره در زلف یار داشته که بر دل‌ها نشسته.
سردارم! تو در آغوش زمین آرام گرفتی از این‌همه تکاپو و دل‌مشغولی. اما ما، دلمان برای چشم‌ها و نگاه مهربان و مقتدرت تنگ می‌شود. برای دست‌های قوی و گرمت که حائلی برای حریم و حرمت مرزهای وطن بود. همان چشم‌ها و دست‌هایی که به خون غلطید؛ «دو رکعت عشق که وضویش درست نباشد الا به خون.»
سردارم! اگر خورشید را در دست راستمان و ماه را در دست چپمان بگذارند فراموشت نخواهیم کرد و طوفنده و غران منتقمت خواهیم بود.
این روزها انگار خواب می‌بینیم. دلمان میخواهد یکی بیاید و ما را از این کابوس بیدار کند. اما تنها خدا می‌داند در پس این همه درد، چه بشارت‌های بزرگی در راه است. انقدر که باز هم فکر می‌کنیم خواب می‌بینیم و دلمان نمیخواهد از آن خواب شیرین بیدار شویم.