فراق ابدی

حسنی احمدی

علی بهت‌زده به آوردنده پیام نگاه می‌کند. غم خبر شهادت مالک در دلش غوغایی به پا کرده است. توان ایستادن را از دست داده، بی یار و یاور شده بود. دست بر روی دستش مالید و در حالی که حزن و اندوه فراوان از صدایش مشخص بود گفت: «مالک، مالک چه بود! به خدا سوگند اگر کوه بود کوهی بلند و بی‌همتا بود و اگر صخره بود صخره‌های سخت بود که هیچ ستوری بر آن نمی‌ماند و هیچ مرغی به اوج آن نمی رسید...» اشک از چشمان علی سرازیر شد شانه‌هایش لرزید سپس ادامه داد: «فراق ابدی او پاره‌ای از وجودم را قطع کرد.»

علی مدتی را در فراق مالک گریست. سپس برخواست و بر منبر رفت و بر بالای آن ایستاد. به مردمی که آن‌جا ایستاده بودند نگاه کرد و بعد با صدایی گرفته گفت: «ما از خدا هستیم و بسوى او باز مى گردیم، و ستایش خداوندى را سزاست که پروردگار جهانیان است، بار خدایا من مصیبت اشتر را نزد تو به شمار مى‌آورم، زیرا مرگ او از سوگ‌هاى روزگار است. خدا مالک را رحمت فرماید که به عهد خود وفا نمود، و مدتش را بپایان رسانید و پروردگارش را ملاقات کرد. با این‌که ما تعهد نموده‌ایم که پس از مصیبت رسول خدا صلی‌الله‌علیه‌و‌آله بر هر مصیبتى شکیبا باشیم، زیرا آن بزرگ‌ترین مصیبت‌ها بود. خدا مالک را جزاى خیر دهد و چگونه مالک که اگر کوه بود کوهى عظیم و بزرگ بود، و اگر سنگ بود سنگى سخت بود، آگاه باشید به‌خدا سوگند مرگ تو اى مالک، جهانى را ویران و جهانى را شاد مى‌سازد. یعنى اهل شام را خشنود و عراق را خراب مى‌گرداند. بر مردى مانند مالک باید گریه‌کنندگان بگریند. آیا یاورى مانند مالک دیده می‌شود؟ آیا مانند مالک کسى هست؟ آیا زنان از نزد طفلى بر مى‌خیزند که مانند مالک شود.»

علی پس از این سخنان از منبر پایین آمد و سوگوار و تنها به سمت خانه حرکت کرد.

منبع: نهج البلاغه، حکمت 443

امروز اگر حاج قاسم و ابوالمهدی به آرزوی خود رسیده‌اند اما جبهه مقاومت را به جایی رسانده‌اند که بتواند نبرد را با نیروهای تازه نفس ادامه دهد.