فرار از آزادی

فاطمه‌ابراهیمی

عقب‌عقب می‌روم و پشت سرم را نگاه می‌کنم. کسی نیست. سریع می‌چرخم که شانه‌ام به در آهنی می‌خورد. صدای گوش خراش کوبیده‌شدن در به دیوار، در سالن منعکس می‌شود. میخکوب می‌مانم. جواب‌هایی برای آدم‌های احتمالی که امکان دارند سربرسند، آماده می‌کنم. خبری نمی‌شود؛ مگر سرباز شیفت شبی که با نگاهی سرخ به صورتم زل زده‌است. سرو ته‌اش را با یک عذرخواهی سرسری هم می‌آورم و با قدم های بلند به طرف تختم می‌روم. مضطرب نگاهی به مجید که بالای تخت مقابل خوابیده می‌اندازم. دستم را جلوی صورتش تکان می‌دهم، پلک هم نمی‌جنباند. آب دهانش که روی ته ریش زبرش خشک شده‌است، مطمئنم می‌کندبه خواب بودنش.

زیپ نیمه‌باز ساک ورزشی‌ام را بی‌صدا می‌کشم. دستم می‌رود روی دکمه‌های لباس سربازی‌ام. باید همین امشب از این‌جا می‌رفتم. فرق نمی‌کرد کجا، اما باید از دست بچه‌های پادگان فرار می‌کردم. حتم داشتم فردا که خبر مثل بمب منفجر شود دیگر امان نخواهم داشت. سربازها مثل ببرهای زخم خورده دو‌ره‌ام می‌کردند. از تصورش پشتم تیر می‌کشد. چنگ می‌زنم به موهایم. انگشتانم بین موهای فرم گیرمی‌کند. چند تاری که کشیده می‌شود، نفسم را می‌برد. ذهنم می‌پرد روی میز تیمسار. چشمانم هنوز نتوانسته نامه‌ای که چند دقیقه پیش روی میزش دیده را باور کند.

رفته بودم مثل همیشه قهوه تلخ تیمسار امینی را برایش ببرم. تقه‌های در زدنم که بی‌جواب ماند، ناچار دستگیره را کشیدم. تیمسار نبود. سرم خودکار چرخید روی ساعت دیواری کنار عکس علاحضرت. هشت و نیم بود به روال تیمسار وقت قهوه بعد از پیپش. قدم عقب گذاشتم که نگاهم نشست روی برگه‌های تلنبار شده روی میز. تیمسار از بی نظمی متنفر بود و اگر میزش را به این شکل می‌دید سیاه و سفید را باهم می‌سوزاند. خاطره آخرین تنبیهش هنوز کتفم را درد می‌آورد. مشغول دسته‌بندی اوراق بودم که چشمم خورد به همان نامه‌. تاریخ امروز بود و مهرقرمز سلطنتی بالایش، بیشتر کنجکاوم کرد که بدانم. کلمات نامه مثل پتک روی سرم فرومی‌آمدند. ذهنم هنوز در حال کلنجار رفتن با معنی کلمات بود که غرش تیمسار نامه را از دستم انداخت. چنگ انداخت به یقه‌ام. نگاه نافذش را میخ چشمانم کرد و از ببن دندان‌های یک‌دست چفت شده‌اش غرید:

اگر کسی از متن نامه بو ببره تو هم می‌ری بغل دست اصغری.

باید حرف‌های اصغری را باور می‌کردم. همان روز که مستانه می‌خندید و بشکن می‌زد. با اصغری آب‌مان در یک جوب نمی‌رفت، بیشتر هم من. از شوخی‌های آبکی‌اش متنفر بودم. صدای کل کشیدنش توی گوشم پخش می‌شود. وسط سالن معرکه گرفته‌بود. مرا که دید نیشش بازتر شد . بشکن‌زنان آمده‌بود توی صورت عبوسم و با عشوه گفته‌بود:

ـ زار بزن که کارت ساخته‌اس، دوره شما سر اومده.

چرا باید حرف‌هایش را باور می‌کردم وقتی دوستانش هم گذاشته‌بودند پای لودگی‌های همیشگی‌اش. خودش اما آن‌قدر به شنیده‌هایش از امریکایی‌های پادگان اعتماد داشت که همان شب بساطش را بست و قصد فرار کرد. اصغری نتوانسته‌بود در برود، خودم گزارشش را دادم. ساک بستنش را و وقتی که داشت ساکش را از زیر سیم خاردارها بیرون می‌کشید، گلوله تیمسار نشسته‌بود روی ساق پایش.

شناسنامه‌ام را می‌چپانم در جیب پیراهنم و فرمم را از رو می‌پوشم. صدای خروپف مجید بلند شده‌است. به شکم بزرگش که از لبه تخت آویزان شده، نگاهی می‌اندازم. نمی‌توانم مثل اصغری اشتباه کنم. مجید به تنهایی برای این‌که دخلم را بیاورد، کافی‌ست.

کلافه از صداهای ذهنم روی تخت وا می‌روم. نقشه های فرارم همه به بن‌بست رسیده‌اند، مگر فرار همراه تیمسار که مثل موریانه مغزم را می‌جود. سرم را محکم فشار می‌دهم. صداها کم نمی‌شوند. سربازی که بالای سرم حاضر می‌شود از جا می‌پراندم.

ـ گروهبان بخشی ایگف بری بایگانی، بعدم بیو پشت ساختمون خوابگاه.

ساک را شوت می‌کنم زیر تخت. زیر دلم خالی می‌شود. می‌پرسم:

ـ چرا اونجا؟

ـ مو چی ایفهمم، تش روشن کرده اونجا.

ترس به جانم رسوخ می‌کند؛ اگر مثل اصغری سربه نیستم کنند، کسی به دادم می‌رسد؟

لکنت می‌افتد روی زبانم:

ـ ت ت تو هم اون نجا میری؟

کله‌اش را پرت می‌کند:

ـ نچ مو ایرم ماشینش روشن ایکنم.

نقشه جدید راهش را باز می‌کند. فکرهای منفی حواله می‌شوند به گوشه‌ای و لبخندی روی لبم می‌نشیند.

***

کریمی زومکن را می‌دهد دستم. یک دستی می‌زنم:

ـ بی‌چاره گروهبان چطور می‌خواد این همه رو بخونه؟

کریمی بینی گوشتی‌اش را چین می‌دهد و عینک گردش را می‌فرستد بالا:

ـ اطلاعات خودشه چرا باید بخونه؟

حدسم درست از آب در می‌آید. بخشی هم داشت می‌رفت. روز بازجویی اصغری، گروهبان هم همراه تیمسار بود؛ فقط من بیرون منتظر مانده ‌بودم.

می‌پیچم پشت ساختمان خوابگاه، بخشی کنار حلبی آتش ایستاده‌است. زومکن را با اشاره‌اش پرت می‌کنم توی آتش. آتش جان می‌گیرد. قیافه ماتم زده‌اش مثل زمانی‌ست که مادرش را از دست داد. بعد از آن‌که اصغری را برای توهین به مادرش انداخت انفرادی، همه فهمیده‌بودند روی مادرش حساس است. دست می‌گذارم روی نقطه ضعفش:

ـ گروهبان، چند روزه تلفن می‌کنم خونه کسی جواب نمی‌ده، مادرم تنهاس، می‌ترسم پیرزن چیزیش شده باشه.

دو انگشتش را به علامت دو ساعت بالا می‌گیرد. سروکله همان سربازی که آمده بود دنبالم، پیدا می‌شود:

ـ ماشین آماده.

دلم را می‌زنم به دریا:

ـ گروهبان می‌تونم با شما بیام؟

با کراهت می‌گوید:

ـ راه بیفت.

هیکل تیمسار که کنار جیپش ایستاده رعشه به جانم می‌اندازد. می‌خواهم پشت بخشی پنهان شوم که احترام نظامی‌اش ناچار دست‌های ما را هم بالا می‌برد. قلبم محکم توی قفسه می‌کوبد. از همه حرف‌هایی که بین‌شان رد وبدل می‌شود، فقط صدای خشک تیمسار را می‌شنوم که به بخشی می‌گوید:

ـ مواظب‌شون باش.

نگاه تیمسار ذوبم می‌کند. با احترام نظامی بخشی خودم را روی صندلی جلوی جیپ رها می‌کنم.

***

گرمای بی‌جان آفتاب صبح‌گاهی استخوان‌های سرما زده‌ام را گرم می‌کند. دیشب را توی کوچه‌ها سرکردم. دسته ساک سبکم را فشار می‌دهم؛ فقط همین‌ها را توانستم از خانه بردارم و به مادرم خبر دهم که برای مدتی می‌روم؛ کجایش را خودم هم نمی‌دانستم. فقط باید می‌رفتم جایی که آشنایی نباشد. ترمینال شلوغ است و پر از سروصدا. می‌روم سراغ راننده‌ای که دنبال مسافر برای شهرکرد است. به گروهی اشاره می‌کند:

ـ برو کنار اونا تا در باز کنم.

قاروقور شکمم راه افتاده است. راه کج می‌کنم سمت پیرمرد دست‌فروشی که بساط صبحانه دارد. فریادهای مردی که در حیاط ترمینال می‌دود، نان را از دستم می‌اندازد:

ـ رفت، شاه فرار کرد، ممدرضا رفت، آزاد شدیم.

بدنم سرد می‌شود. با آخرین توانم قدم تند می‌کنم سمت در باز شده اتوبوس. روی پله اول، پیراهنم از پشت کشیده می‌شود. جوان کچلی با چشمانی ریز شده نگاهم می‌کند. قیافه‌اش آشناست. پوزخندی می‌زند:

ـ خون سربازا رو کردی تو شیشه، حال میخوای قسر در بری؟

سرهایی که به طرفم چرخیده، فرصت فرار نمی‌دهند و هجوم می‌آورند.