پرونده سی و چهارم
سمانه خاکبازان
در را باز کرد. خط‌‌های موازی نور از میان کرکره چوبی، روی قاب‌‌های دیوار افتاده بودند و فضای اتاق را روشن و مطبوع کرده بودند. کاکتوس جدیدش را کنار گلدان‌‌های به صف شده زیر پنجره گذاشت. حالا یک زندگی سبز دیگر به اتاقش اضافه شده بود. لبخندی زد و به طرف آشپزخانه رفت. فنجان قهوه را پر کرد که صدای پیامک لب تاپش بلند شد. فنجان را رها کرد و به طرف میز ماهگونی بزرگش رفت. صفحه‌ایمیلش را باز کرد. ده‌ایمیل داشت. همه هم از سارا. روی‌ایمیل اول کیلیک کرد. «باید حتما شما را ببینم. ساعت دو مطب هستم.» ایمیل دوم را باز کرد. «حال خوبی ندارم. شاید زودتر بیام.» مضمون بقیه ایمیل‌ها هم فرق چندانی با دو‌ایمیل اول نداشت. به ساعت نگاه کرد. چیزی به ساعت دو بعدازظهر نمانده بود. برگه‌ای از کشو در آورد و متن ایمیل‌ها را رویش نوشت و درون پرونده سی و چهارم گذاشت.
از پشت میزش بلند شد و سمت پنجره رفت. از لابه‌لای کرکره چوبی، نگاهی به خیابان انداخت. گربه‌‌ای به جان کیسه زباله رها شده افتاده بود و تکه‌های زباله روی پیاده‌رو پخش شده بودند. زنگ مطب به صدا درآمد. کرکره را رها کرد و به طرف در رفت. تا در را باز کرد، دختر با عجله داخل شد و گفت:: «وای خانوم دکتر نمیدونم چی شد که انقدر براتون‌ایمیل زدم.» دکتر روی کاناپه چرمی جلوی میز بزرگش نشست و به دختر نگاه کرد. دختر شلوار جین با مانتو آبی آسمانی تنش بود و شالی سرمه‌ای سرش. از زیر شال موهایش معلوم بود. تازه موهایش را رنگ کرده بود. آن هم خرمایی.
دکتر به پشتی کاناپه تکیه داد و به دختر که طول و عرض اتاق را راه می‌‌رفت، نگاه کرد و گفت:: «نگرانت شدم.» دختر روبروی کتابخانه ایستاد و به ردیف کتاب‌‌های کنار هم نگاهی کرد و گفت: «خوندن این همه کتاب خیلی وقت می‌‌بره ها. نزدیک پونصد تا کتابه نه؟» بعد سمت دکتر چرخید و گفت: «وقتی این همه کتاب بخونم سنم مثل تو میشه؟» دکتر لبخندی زد و گفت: «نمیخوای بگی چی شده؟» دختر نگاهی به مدرک‌‌های قاب شده روی دیوار انداخت و گفت: «ببخشید که نگرانتون کردم. موقع امتحانای ترم که میشه حسابی به هم می‌ریزم.» بعد نگاهی به دکتر کرد و گفت: «فضای این اتاق رو دوست دارم. دور تا دورش پر گلدونه. همشونم سبز و سر حال. اما چرا هیچ گلدونی گل نداره؟»
دکتر گفت: «نمیخوای بگی چی شده بود که می‌خواستی منو ببینی؟» دختر پشت کاناپه چرمی مقابل دکتر رفت و دستهایش را تکیه داد به کاناپه. لبخندی زد و گفت: «میخواستم براتون ایمیل بزنم و بگم که موضوع خاصی نیست. اما گفتم اگر نیام بد میشه. اگر ببینیدم بهتره.» دکتر خیره شد به چشمان میشی دختر. برعکس لبان کوچکش که می‌‌خندید، چشمانش جدی بود. گفت: «خوشحالم که به فکرم بودی. اما من هنوزم منتظرم.» دختر سری تکان داد و گفت: «امان از دست تو دکتر. گفت:م که چیزی نیست. همش تقصیر این دلشوره است.»
دکترگفت: «ده تا ایمیل تنها برای دلشوره امتحان؟» دختر کنار میز بزرگ ماهگونی رفت گفت: «عجیبه؟» دکتر سمت دختر چرخید و گفت: «خب تو شاگرد اول دانشکده‌‌ای. نباید این‌قدر نگران بشی.»
دختر ابرویی بالا داد و گفت: «خب شاگرد اولام نگران میشن.» نگاه دختر به چند کتابی که روی میز بود افتاد. دکتر خیره شد به دختر و گفت: «از چی نگران میشن؟» دختر کتاب‌ها را مرتب روی هم چید و با لحنی جدی و آرام گفت: «از اینکه دیگه اول نباشن.» بعد لبخندی زد و سمت در ورودی رفت. مکثی کرد و گفت: «ببخشید که نگرانتون کردم. بیشتر از‌این وقتتون رو نمی‌گیرم.»
دکتر از روی صندلی بلند شد و گفت: «الان نرو. می‌خوام قهوه درست کنم. به اندازه یه قهوه خوردن که می‌تونی بمونی؟» دختر در را باز کرد و گفت: «وقت امتحاناست. اما هفته بعد می‌‌آم. درست رأس ساعت.» دختر با عجله بیرون رفت. دکتر در را بست و سمت پنجره رفت و قسمتی از کرکره را با دست پایین کشید. دختر با احتیاط از کنار زباله‌ها رد شد و به سمت دیگر خیابان رفت.
دکتر کرکره را رها کرد. اخم کرد و دستش را روی پیشانی پر چروکش کشید. بعد از چند دقیقه پشت میز ماهگونی‌اش نشست و کشو را جلو کشید و پرونده سی و چهارم را از میان پرونده‌ها بیرون کشید.
***
در را باز کرد و‌ایستاد. تار مویی که بالای در گذاشته بود، آرام روی زمین افتاد. لبخندی زد و داخل شد. خط نور بی‌‌رمقی از میان پرده‌‌های ضخیم کشیده شده روی کف پوش چوبی اتاق افتاده بود. آباژور را روشن کرد و نگاهی به اتاق انداخت. در کمد باز بود و لباس‌‌ها روی زمین پخش. تخت نامرتب و ملافه‌‌اش مچاله. میز آیینه هم دست کمی از کمد و تخت نداشت. رژ و مداد و سایه روی هم تلنبار شده بودند.
مانتو‌اش را درآورد و به چوب لباسی زد و داخل کمد گذاشت. جلوی میز آیینه رفت و روی صندلیاش نشست. شال را از روی سرش برداشت و دستی به موهایش کشید. خیره شد به آیینه. گفت: «کجایی سارا خانوم؟ نمیخوای بدونی چی شد؟ رفتم پیش دکتر. وایسادم جلوش. صاف زل زدم تو چشماش. پیرزن نفهمید من، تو نیستم. گفت: «نگرانته.» درس رو بهونه کردم. گفته بودی دَرست خوبه. اما نگفته بودی شاگرد اولی. چرا هیچی نمی‌‌گی؟ نکنه نگرانشی؟ خیالت راحت. اگر کاری به کارم نداشته باشه، منم کاری به کارش ندارم. اما هر چی پیش بیاد تقصیر خودته. بهت گفت:ه بودم ایمیل نزن. گفتم کارا رو خراب نکن. حالا تا وقتی که کارا رو درست کنم باید همین جا بمونی. هر چقدر دلت میخواد اینجا رو به هم بریز. آخر سر خودت مجبور میشی جمع و جورشون کنی. میدونی که من از ریخت و پاش خوشم نمی‌آد. سعی کن رفتار خوبی داشته باشی و اعصابم رو به هم نریزی. چند روز دیگه بیشتر نمونده. اگه ساکت باشی، همه چیز درست میشه.»
***
رأس ساعت دو بعدازظهر زنگ مطب به صدا درآمد. در را باز کرد. دختر جوان لبخندی زد و داخل شد. گفت: «سلام خانم دکتر.» دکتر لبخندی زد و گفت: «سلام.» نگاه دکتر به چشمان میشی دختر بود. دختر روی کاناپه چرمی نشست و نگاهی به اطرافش کرد. لبخندی زد و گفت: «امروز جای گلدون‌ها رو عوض کردین؟» دکتر لبخندی زد و گفت: «خوب فهمیدی.» دختر در حالی‌که خیره شده بود به گلدان‌ها گفت: «چرا جاشون رو عوض کردین؟» دکتر نگاهش را دوخت به دختر. گفت: «اینم یه جور تنوعه.» دختر لبخندی زد و گفت: «چیدمان دفعه پیش بهتر بود.»
دکتر روی کاناپه روبروی دختر نشست و گفت: «تو کی هستی؟» دختر قهقهه‌ای زد و گفت: «وای خانوم دکتر چی می‌‌گین؟ درسته سنتون زیاده و چین و چروکای صورتتون اینو داد می‌‌زنه، اما دیگه فراموشی که ندارین؟» دکتر به کاناپه تکیه داد و گفت: «دوست دارم بدونم تو کی هستی؟» دختر گفت: «من سارام.» دکتر تکیه داد به کاناپه و گفت: «تو سارا نیستی.» دختر گفت: «یعنی چی من سارا نیستم. برای چی اینو میگی؟» دکتر گفت: «چون سارا وسواس نداره. عاشق تغییره و شلخته است.» دختر گفت: «من سارام.» دکتر با لحن جدی اما آرام گفت: «اما من فکر می‌کنم تو مهشیدی.» دختر لبخندی زد و گفت: «من سارام. یه نگاه به من بکن. هیچ‌وقت مهشید مثل من لباس نمی‌‌پوشه. شلوار گشاد سفید و مانتو گل گلی و یه شال سبز. مهشید خوش لباسه و هارمونی براش مهمه.» دکتر سری تکان داد و گفت: «دوست دارم حرفت رو باور کنم اما...» دختر میان حرفش پرید و گفت: «اما و اگر نداره. من سارام. با این همه وسواس روان پزشکانت اذیتم می‌‌کنی.» دکتر نگاهی به ریشه موهای دختر کرد. ریشه‌ها باز رنگ شده بودند. لبخندی زد و گفت: «ببخشید سارا اما کارم ایجاب می‌کنه که به چالش بکشونمت. ایمیلای دفعه پیش ذهنم رو به هم ریخت. فکر کردم مهشیدی. میدونی که مهشید خطرناکه و نباید به روشنایی بیاد.» دختر لبخندی زد و گفت: «من سهم روشناییم رو به هیچ کس نمیدم. حتی مهشید.» بعد بلند شد و گفت: «خب خانم دکتر وقت‌ا مروز تموم شد. تا دفعه بعد.»
دکتر در را بست و به طرف پنجره رفت. از میان کرکره به پیاده‌رو نگاه کرد. دختر شال سفیدی درآورد و روی سرش انداخت و شال سبز را داخل کیفش گذاشت. سمت میزش رفت. پرونده را بیرون کشید و در آخرین برگه نوشت: «شخصیت مهشید برگشته. نمیدونم دقیقا از کی. فکر کنم قبل از جلسه هفته پیش تا امروز. حتما اتفاق خاصی افتاده که شخصیت مهشید به بقیه شخصیت‌‌ها غلبه پیدا کرده. امروز مهشید بی پروا و در عین حال خونسرد بود.» نفسش را بیرون داد و گفت: «نمیدونم چی تو سرشه.»
***
نامه را تا کرد و آتش رقصان کبریت را زیرش گرفت. شعله آرام در کاغذ تاب خورد و به یکباره کاغذ را در خود بلعید. کاغذ را رها کرد و به حجم نازک سیاهی که روی سینک ظرفشویی می‌‌نشست، نگاه کرد. تلخندی زد و گفت: «دیگه چیزی نمونده. همه چیز درست میشه. روزای خوب، خاطره‌های شیرین، خواب‌‌های راحت دوباره سهم زندگی من هستن.»
جلوی آینه رفت. روی صندلی نشست و خیره شد به آینه و گفت: «وقتی از سر راه برش دارم دیگه کاری ندارم. اونوقت می‌تونی بیای به روشنایی. باز بری پیش خانوم دکتر جونت و در مورد من باهاش حرف بزنی. دیگه برام مهم نیست در موردم چی بهش میگی. من که دیگه احساس آرامش می‌کنم. مطمئنم که تمام کابوسام تموم میشه. شاید هم تمام کابوسای مشترکمون. الان به من احتیاج داری. همتون به من احتیاج دارین. هر چهار تا‌تون. اگه من نباشم، کی از شماها مراقبت کنه؟ اونم حالا. حالا که داره می‌آد.
چهره‌‌اش درهم شد. با صدایی که کمی نازک‌تر از صدای خودش بود، گفت: «بسه دیگه. تمومش کن. کی گفته ما به تو احتیاج داریم. خودمون از پس خودمون بر می‌آییم.» به پشتی صندلی تکیه داد و تلخندی زد و با صدای خودش گفت: «بالآخره الیکا خانوم هم پیداشون شد. سارا که دل و جرأت بیشتری داره حرفی نمیزنه. چون نمی‌خواد بازم کتک بخوره و تا سر حد مرگ شکنجه بشه. دیگه نمی‌خواد از سایه زیر در اتاق خوابش بترسه. تو چی؟ توی نازک نارنجی. فکر کردی با لوس بازی‌‌هات می‌تونی جلوش بایستی؟» چهره دختر باز درهم شد و با صدایی نازک گفت: «تو، تو... » نگاه دختر سرد و بی روح شد. به آینه نگاه کرد و گفت: «من چی؟ بهت برخورد؟ تو حتی نمی‌تونی حرفت رو تموم کنی. بازم به لیلی. با اینکه بچه است از تو عاقل‌تره. می‌دونه کی باید کار رو تموم کنه. برای خاطر مبارکتون، باید بگم مونا اونقدر ترسیده که حتی حرف هم نمیزنه. پس بهتره تو هم ساکت بشی. فقط خودم از پسش بر میام. هر کسی هم که بخواد جلوم رو بگیره خودم ساکتش می‌کنم. شیرفهم شد؟»
از صندلی بلند شد و سمت کمد رفت. مانتویش را پوشید و از در بیرون زد.
*
ساعت از نیمه شب گذشته بود. دو دستش را کنار شقیقه‌هایش گذاشت و به برگه‌های پخش شده جلوی رویش نگاه کرد. روی هر برگه اسم یک دختر نوشته شده بود. لیلی، مونا، سارا، الیکا و مهشید. برگه مهشید را برداشت. از تمام شخصیت‌هایی که در وجود سمیه رشد کرده بود، مهشید پیچیده‌ترین شخصیت بود. شخصیتی صبور، مطمئن، ثابت‌قدم، جسور و از همه مهم‌تر حمایت‌‌گر. هر زمان که خطری سمیه موحد را تهدید میکرد، شخصیت مهشید پیدا می‌شد. اما این بار مهشید با بقیه جلساتی که در روشنایی ظاهر شده بود، فرق زیادی کرده بود. از سارا تقلید میکرد و دوست داشت پنهان بماند.
به اولین برگه پرونده نگاه کرد. یاد 10 سال پیش افتاد. اولین باری که سمیه را در بیمارستان دید. دخترک گوشه اتاق خزیده بود و با ناخنش روی دیوار خط می‌‌انداخت. مدام خودش را تکان می‌داد و چشمهایش آرام و قرار نداشت. به شدت از صدای در می‌ترسید. وقتی کنارش نشست و اسمش را پرسید، آنقدر صدایش میلرزید که به زحمت فهمید نامش سمیه است.
جلسه بعدی که برای ویزیتش رفت، دختر آرام روی تخت نشسته بود و لبخندی ملیح روی لبش بود. نه صدایش میلرزید نه از تکان‌‌های مداومش خبری بود. کنارش نشست. خودش را معرفی کرد و اسمش را پرسید. این بار گفت: من سارا هستم. علاقه شدید به نقاشی داشت و عاشق سفال بود. اما جلسه بعد از آن دختر آرام خبری نبود. پرخاشگر شده بود و به طرز باور نکردنی قدرتمند. از یک دختر بچه یازده ساله انداختن تخت سنگین فلزی روی زمین بعید بود. بعد از دو سه ساعت حرف زدن و جلب اعتماد، فهمید اسمش مهشید است. وقتی از پرستار پرسیده بود: «چه موقع پرخاشگر شد؟» پرستار با ترس جواب داده بود: «خانم دکتر من دیگه به سمیه دارو نمیدم. امروز تزریق داشت. نمیدونم چی شد. یه دفعه زد زیر سینی دارو و پرید روی من. افتادم روی زمین. می‌خواست خفه‌‌ام کنه. خدا رو شکر که بقیه به دادم رسیدن و گرنه معلوم نبود چه بلایی سرم می‌آورد.»
نفسش را به آرامی بیرون داد. نگاهی به برگه‌های پخش شده روی میز انداخت. دور آخرین تاریخی که مهشید به روشنایی آمده بود را با خودکار قرمز خط کشید. از آخرین تاریخ 5 سال می‌گذشت. بقیه برگهها را نگاه کرد. به جز سارا، تاریخ آخرین مشاهده آن‌ها هم به همان 5 سال پیش برمی‌گشت. زیر برگهها نوشته بود: «جلسه‌‌های درمانی جواب داده. شخصیت خاموش است.» تنها برگه سارا مانده بود. زیر برگه نوشته بود «این شخصیت بسیار نزدیک به سمیه است. همان قدر آرام و صمیمی و عاشق هنر. اما به دور از ترس شدید و افسردگی.»
چشمهایش را ریز کرد و دوباره جمله آخر را خواند. «به دور از ترس شدید.» به صندلی تکیه داد. با خودش گفت: «ترس شدید. همینه ترس.» با عجله برگهها را زیر و رو کرد. برگه لیلی را برداشت. دنبال جواب یک سؤال بود. دستش را روی خطی کشید و کنارش علامتی زد. برگه مونا و الیکا را هم برداشت و به دنبال همان سؤال گشت. جواب همه یک چیز بود و عکس العمل بعدشان هم مثل هم. در جواب به این سؤال «از چی می‌‌ترسی؟» هر چهار شخصیت گفته بودند: «از شب‌ها. از نور زیر در. از سایه.» و بعد شخصیت پنجم ظاهر می‌شد. مهشید. با خودش گفت: «سارا هم ترسیده. ترسش کمتر از همه بود. اما حالا اونم به شدت ترسیده.»
برگه مهشید را برداشت و شروع کرد به خواندن. مهشید در جواب این سؤال گفته بود: «میدونم همه از سایه می‌‌ترسن. اما من نه. اون برای من سایه نیست و هیچ وقت نمیتونه به من آسیب بزنه. تمام تنش پر زخم شده. بهتون نگفته چرا گوشه چشمش یه خط افتاده. میخواستم کورش کنم. با همین ناخونام.» نفسش در سینه حبس شد. برگه را روی میز انداخت و به ساعت نگاه کرد. چیزی به ساعت 6 صبح نمانده بود. با عجله بلند شد. مانتویش را پوشید و شالی روی سرش انداخت و از مطب خارج شد.
**
نم باران روی شالش نشست. لبخندی زد و دستهایش را داخل جیب مانتویش فرو برد. چیزی به خانه نمانده بود. حالا دیگر می‌توانست با خیال راحت جلوی آئینه بنشیند و داد بزند: «آزادیم.» کلید را داخل قفل چرخاند و در را با مانتویش هل داد. گرمای مطبوع داخل اتاق صورتش را نوازش کرد. در را با پا بست. جلوی آئینه رفت. دستهایش را روبروی صورتش گرفت و گفت: «آهای سارا خانوم دیگه وقتشه بیرون بیای. کار من تموم شد. دستام رو ببین. این مدرک آزادی. دیگه هیچ چیزی برای ترسیدن نمونده. تو نامه نوشته بود میخواد بیاد برای عذرخواهی. خنده‌دار نیست؟ عذرخواهی. عذرخواهی از کدوم کارش؟ وقتی عکس بابا رو پاره کرد و گفت: دیگه باید به من بگی بابا. شاید هم برای اینکه مامان رو با قرص کشت و گفت: خودکشی کرده؟ شایدم برای بعدش. برای تمام کثافت کاری‌هایی که کرد. کتک‌‌هایی که زد. نمیدونم کجا در رفت که دست پلیس هم بهش نرسید. اما خوب میدونم که حقش مرگ بود. مرگ. شاید اگه دانشگاه نمی‌رفتی، هیچ وقت پیدامون نمی‌کرد. اما اشکالی نداره. بالآخره خودم پیداش می‌کردم و حقش رو کف دستش می‌گذاشتم. مثل امروز. نگران نباش. باهاش کاری کردم که لیاقتش رو داشت. درست همون کاری رو کردم که با ما کرد. هر تیکه‌‌اش رو یه جا انداختم و سوزوندم. بعدم تیکه‌های سوخته رو خاک کردم.»
قهقهه‌ای زد و به طرف دستشوئی رفت. شیر آب را باز کرد و به رد سرخی که از روی دستهایش جاری می‌شد نگاه کرد. از دیدن خونابه‌‌ها به ذوق آمده بود که زنگ در به صدا درآمد.
ابروهایش را درهم کشید و با عجله دستهایش را شست و حوله را برداشت. دستهایش را خشک کرد و به طرف آیفن تصویری رفت. تلخندی زد. سمت دستشوئی رفت. روشوئی را با حوله خشک کرد و حوله را داخل ماشین لباسشوئی انداخت. لباس‌‌هایش را هم داخل ماشین انداخت و روشنش کرد. زنگ در دوباره به صدا درآمد. دستش را لای موهایش برد و موهایش را به هم ریخت. آیفون را زد و کفش‌هایش را از جلوی در برداشت و داخل کیسه‌ای گذاشت و میان لباس‌های کمد مخفی کرد. لباس راحتی پوشید و به آئینه زل زد و گفت: «خوبه طبقه چهارمیم سارا خانوم و آسانسوری هم در کار نیست. وگرنه چی کار باید می‌کردم؟ راستی گفته بودم اگه خانوم دکترت بیاد و بخواد فضولی کنه چی میشه؟ نه؟»
**
پشت در ایستاد. نفسی تازه کرد و در زد. در به آرامی باز شد. اما کسی به استقبالش نیامد. داخل شد. نور صبح تمام اتاق را روشن کرده بود. صدای بسته شدن در به خودش آورد. به پشت سرش نگاه کرد. دختر بهت زده کنار در ایستاده بود. لبخندی زد و گفت: «از دیروز که به دیدنم اومدی، فکرت ولم نکرد. باید می‌‌دیدمت.»
دخترخمیازه‌ای کشید و با گله گفت: «خانوم دکتر این وقت صبح اومدی که چی؟ از خواب بیدارم کنی؟» بعد سمت میز آینه رفت و صندلیاش را بیرون کشید و ادامه داد: «چه میدونم حتما کارت خیلی مهم بوده. حالا بیا بشین. معلومه پله‌ها اذیتت کرده. نفست هنوز سرجاش نیومده.» دکتر سمت صندلی رفت. دختر روی تخت نشست و گفت: «بد هم نشد اومدی. میخواستم یه بار خونم رو بهت نشون بدم. قشنگه نه؟ راز بزرگ زندگیم. وقتی سه سال پیش مرخصم کردی عموم آوردم اینجا. بهم گفت: «این آپارتمان و واحد پائین مال تو. بابات قبل فوتش یه معامله کرد. عمرش به سود دهی معامله‌اش قد نداد. اما من سهم سود بابات رو برات دو تا آپارتمان کردم. تو یکی زندگی کن و با یکی زندگیت رو بچرخون. یه کارت بانکی هم داد دستم. گفت: «این چند سال یه واحد رو دادم اجاره. پول اجاره‌‌ها همشون تو این کارت ریخته شده.» می‌‌بینی خانوم دکتر هنوزم آدمای خوب پیدا میشن.»
دکتر نگاهی به دور و بر کرد و گفت: «خونه قشنگیه مهشید.» دختر لبخندی زد و گفت: «بازم میگی مهشید؟ دست بردار خانوم دکتر.» دکتر با لحنی جدی گفت: «میدونم مهشیدی و خواب نبودی. بازی رو تموم کن.» دختر با لحنی جدی گفت: «از کی فهمیدی؟» دکتر به صندلی تکیه داد و گفت: «هفته پیش شک کردم. اما دیروز مطمئن شدم.» دختر نگاهی به ناخن‌‌های دستش کرد و با لحنی آرام گفت: «کجای بازی‌‌ام بد بود؟» دکتر خیره شد به دختر و گفت: «کتاب‌‌های روی میز یادته؟ خیلی دقیق روی هم چیدی‌شون. کاری که سارای شلخته هیچ وقت نمی‌کرد. وقتی از مطب رفتی، از کنار آشغالا با احتیاط گذشتی. اما اگه سارا بود، از روشون می‌پرید.»
دختر به دکتر نگاه کرد. ابرویی بالا داد و گفت: «فقط همین؟» دکتر لبخندی زد و گفت: «نه. من اون موقع کارهات رو به حساب تغییر رفتارت گذاشتم.» دختر اخمی‌کرد و گفت: «پس از چی فهمیدی؟» دکتر گفت: «موهات. سارا عاشق رنگ مشکیه. می‌گه صورت و چشمای میشی‌‌ام با یه قاب مشکی جذاب‌تر میشن. اما همش این نبود. بعضی از خلصت‌ها رو نمی‌شه پنهان کرد. شاید بتونی مثل یک آدم شلخته رفتار کنی اما وسواست رو نمی‌تونی پنهان کنی. به فاصله یک هفته تو دوباره ریشه موهات رو رنگ کردی. این کارت باعث شد علت رفتارهای قبلی‌ات رو هم وسواست بدونم.»
دختر از روی تخت بلند شد و سمت میز آینه رفت. از سبد حصیری روی میز سوهان کوچکی برداشت و به میز آینه تکیه داد و گفت: «خب من مهشیدم، که چی؟» دکتر به طرف دختر برگشت و گفت: «ناپدری‌‌ات برگشته؟ نه؟ برای همین به روشنایی اومدی.» دختر شروع کرد به سوهان زدن ناخنهایش. دکتر ادامه داد: «اما نیازی به خشونت نیست. کافیه تا بگی کی می‌آد تا پلیس رو بفرستم سر وقتش. جرم‌هاش کم نیست. دیگه نمیتونه به شماها آسیبی بزنه.» دختر مکث کرد. لبخندی زد و دوباره مشغول سوهان زدن ناخنهایش شد. دکتر گفت: «امروز کجا بودی؟ رد کفشای گِلی‌‌ات روی پله‌ها افتاده. نمیخوای جواب بدی؟» دختر در حالی‌که به ناخنهایش سوهان می‌زد، گفت: «این که کجا بودم مهم نیست. تنها چیزی که می‌‌تونم بگم اینه که سایه دیگه مهم نیست.»
دکتر اخمی‌کرد و از روی صندلی بلند شد و گفت: «من باید یه تماس بگیرم.» دختر نگاهی به دکتر کرد. سوهان را روی میز انداخت و به طرف دکتر رفت. شانه‌‌اش را محکم گرفت و روی صندلی نشاند و گفت: «کجا خانوم دکتر؟ می‌خوای زنگ بزنی تیمارستان؟ نه دیگه. من اجازه نمیدم کسی به ما آسیب بزنه. حتی تو. تو میدونی کاری که میخواستم رو انجام دادم. سعی کردم ردی ازم باقی نمونه. ممنون که از رد کفشام گفتی. بعد از رسیدن به یه کار کوچولو، پاکشون می‌کنم. به افتخارت ناخن‌هام رو حسابی تیز کردم. نترس قول می‌دم زیاد درد نکشی.»