پیشکشی برای حرم

فاطمه ابراهیمی

نور سرخ آفتاب آخرین توانش را برای زنده ماندن به کار گرفته ‌بود. کبوتر نامه‌رسان خسته، بال می‌زد. بیراهه رفتنش سفرش را طولانی کرده ‌‎‌بود. شوق به پایان رساندن مأموریتش باعث شده‌ بود بدون‌توقف تمام روز را پرواز کند. نا‌رمه‌رسانی را خیلی سال پیش رها کرده ‌بود. از همان ‌ساعتی که زخمی از آوار جنگ خودش را به کنار در بزرگ خانه رسانده‌ و روی زمین افتاده ‌بود. در آخرین نفس‌هایش دست‌های گرمی که به دورش حلقه شده‌ بودند، کورسوی امید را در دلش زنده کرده‌بود. رفیقش بالش را به آرامی بسته و با هم رفته‌ بودند پیش صاحب‌خانه. مرد گفته ‌بود از صاحب‌خانه‌ای که دختر علی بود و کبوتر خیره به اتاقک پنجره‌ای گوش سپرده‌ بود.

شغل جدیدش را بیشتر دوست داشت. هر سپیده می‌رفت درون خانه. به رسم رفیقش برای بانویش سر خم می‌کرد و بال سفیدش را می‌کشید روی پنجره‌های اتاقک و گردشان را می‌گرفت.

بعد از مدت‌ها برگشته‌بود به شغل قدیمی‌اش اما بدون آن‌که از جایی دستور گرفته ‌باشد. برای اولین‌بار، کبوتر پستچی دل خودش شده ‌بود و بدون کاغذی بسته به پا پرواز می‌کرد. پیامش خلاصه می‌شد در چند بغ‌بغو. گیرنده برادر صاحب‌خانه‌اش بود، حسین بن علی. از حرف‌های رفیقش فهمیده ‌بود که زبانش را می‌فهمد، شبیه صاحب‌خانه‌اش، شبیه سلیمان نبی. ولی اضطراب دیدار اول آن هم با دست‌های خالی بدون پیشکش، رهایش نمی‌کرد. بر بالای هر آبادی به دنبال یافتن هدیه‌ای پرواز کرده‌ بود اما دریغ از چیز دندان گیری که عائدش بشود.

بال‌هایش دیگر توان پرواز نداشتند که دیوار بزرگی در قاب نگاهش نشست. با احتیاط روی سیم‌خاردارهای بالای دیوار بتونی حیاط جا خوش کرد. حیاط بزرگ به خانه‌ها نمی‌ماند. شلوغ بود و مردانی در هول‌ولا از یک سو به سمت دیگرش می‌رفتند. اضطراب ریخته ‌بود به جانش. کام تشنه‌اش پرش داد به چاله پر آبی کنار دیوار. نوکش به آب نرسیده‌ بود که صدایی قلبش را ‌لرزاند. خاطرات کوچش دادند به غروبی که از سوز سرما، پناه برده‌ بود به دودکش خانه‌ای و صدا آمد و کوبید و از خانه یک تل ساخت. صدای ناله‌ها و بوی گوشت سوخته در هوا پیچیده ‌بود و او تنها توانسته بود بالش را از زیر دودکش بیرون بکشد.

صدا مهیب‌تر می‌شود و سایه شوم کرکس همه‌جا را سیاه می‌کند. باد بالگرد، کبوتر را می‌چسباند به سینه دیوار. باد آرام‌ آرام کم می‌شود. نقاشی روی بدنه کرکس را به خوبی به خاطر داشت، از وقتی بالگردها آمده‌ بودند آسمانش را از دست داده ‌بود؛ هم‌چنین لذت پرواز آزادانه را. نگاهش مانده‌است به روی مرد زردرویی که از درون بالگرد پریده بود. مرد متکبرانه پیش می‌رفت و جمعیت پشت سرش.

نوری که از پنجره بیرون می‌زد کبوتر را به سمتش ‌پراند. چند نفر دور میزی نشسته‌بودند و مرد زردرو حرف ‌می‌زد و لبخندهای کریه برصورت دوستانش می‌نشاند. چیزی در دل کبوتر فروریخت. ‌پرید، با سرعت. ترس دلش را چنگ می‌کشید. خنده‌هایشان بوی تعفن به مشامش ریخته‌بودند، بوی گوشت سوخته.

تندتند بال می‎زد و هوای خنک شب را به شامه‌اش می‌کشید. چراغ های شهر از دور پیدا شدند. شلنگ‌ آبی که در حیاط خانه‌ای باز مانده ‌بود، پایینش کشید. خنکی آب هم نتوانسته ‌بود از شور دلش کم کند. گذاشته‌بود پای شوق دیدار حسین بن علی و دست‌های خالی‌اش، اما تمام شب کابوس کرکس‌ها امانش نداده‌ بودند. بار آخر با رویای آرامش خانه بانویش چشم روی هم گذاشت که صدای کرکس‌ها از واقعیت بلند شد. چشم دوخته‌بود به آسمان سیاه بغداد؛ به دنبال ردی از کرکس‌ها که صدای مهیب انفجار شهر را لرزاند. پر زد از لابه‌لای سعف‌های نخل. نور سرخ آتش، نقطه انفجار را چون روز روشن کرده‌بود. بال‌هایش توان پرواز نداشتند. راه برایش طولانی‌ترشده بود. نفس‌زنان خود را رساند به آتش. بوی باروت و گوشت سوخته، در هوا پیچیده‌بود. نگاهش دودو می‌زد روی تکه آتشی که کناره افتاده‌بود و سنگ سرخی در میانش می‌درخشید. ولوله افتاد به جانش. ذهنش پر کشیده‌بود به همان دست‌های مهربانی که بالش را نوازش کرده‌بود. رفیقش هم عقیق می‌انداخت. ناخودآگاه با بال‌هایش باد می‌زد تکه دست جدا افتاده را. بوی گوش و پر جزغاله شده را نمی‌فهمید فقط آتشی را می‌دید که زبانه می‌کشید و بالا می‌رفت. از بال زدن ایستاد. کبوتر پر زد و بالا رفت و خود را رها کرد. روی دست فرو آمده‌بود و آتش پرهایش را می‌سوزاند. پوست نازک شکمش ذق‌ذق می‌کرد. خاطرش می‌پرد به همان روز دیدار درحرم. رفیقش از زنی گفته بود میان در و دیوار و اشراری که خانه‌اش را به آتش کشیده‌بودند. رفیقش بغض کرده دستی به بال شکسته‌اش کشیده و گفته‌بود: «دست مادر ما را هم شکستند.»

کبوتر از آتش خاموش شده فاصله می‌گیرد و کنارش می‌نشیند. به دست جدا شده سوخته نگاه می‌کند و قطره اشکی از چشمانش می‌چکد. هق‌هق مردانه رفیقش را به یاد می‌آورد که با سوز از دست‌های جدای علمدار خوانده ‌بود و حالا دست جدا شده‌اش در آتش می‌سوخت. کبوتر سر می‌گذارد روی عقیق سرخ گرگرفته. رفیقش بلند شده‌ بود رفته ‌بود کنار ضریح. د وزانو نشسته‌بود و سر تکیه داده‌ بود به شبکه‌ها و های‌های گریه‌اش در حرم پیچیده بود. آه کشیده ‌بود و گفته‌ بود از ساربانی که انگشتر که را با انگشت برده ‌بود.

کبوتر رو می‌کند به جانب کربلا و پیامی را که از زبان رفیقش شنیده‌ بود به زبان خودش ادا می‌کند: «السلام علیک یا قتیل العبرات»

ماشین‌ها می‌آیند و کبوتر عقب می‌نشیند و به سردشدن پیکر سوخته عزیزش نگاه‌‌ می‌کند. آفتاب دمیده‌است. مردها هر قطعه از رفیق جوانش را از یک‌جا به دست می‌گیرند و روی پارچه می‌گذارند. کبوتر یادش پریده‌بود به دم آخر روضه رفیقش. به جوان‌رعنایی که رفته‌بود به دل دشمن و پیکرش اربا‌اربا شده‌بود. صدای پرصلابت رفیقش در گوشش طنین می‌اندازد:«خدایا به حق عقیله، اسرائیل خون‌خوار غاصب را نابود کن. خدایا به اضطراب قلب ما و به اشتیاق قلب شهدا قسمت می‌دهم عاقبت‌مان را ختم به شهادت بفرما!» آخرین حرف آن روزش در حرم بود.

باد تکه‌ پارچه‌ای با بوی دود و تصویر شمشیر و خوشه‌گندم‌هایی که نقش الله را بغل گرفته‌اند، کنارش می‌نشاند. کبوتر پارچه را به نوک می‌گیرد. پرهای سوخته‌اش را باز می‌کند و می‌پرد تا پیشکشش را تقدیم حسین بن علی کند.

تقدیم به روح سرافراز سپهبد شهید حاج قاسم سلیمانی.