روی بال فرشته‌ها
مریم جهانگیری زرگانی
ایستاده‌ام وسط خیابان، میان جمعیت انبوهی که انتظار آمدن تابوت را می‌کشند. سردرگم و گیج مردم را نگاه می‌کنم. از همان صبح جمعه که خبر را شنیدم مدام با خودم تکرار می‌کنم: «سردار سلیمانی شهید شده؟ سردار سلیمانی!؟ حاج قاسم خودمون؟!» و بهت و حیرتم انگار پایانی ندارد. منتظرم یکی محکم تکانم دهد و بگوید: «کجایی دختر؟! چقدر می‌خوابی؟» و من چشم‌هایم را باز کنم و لحظه‌ای گیج زل بزنم به روبرویم و ناگهان بفهمم خواب می‌دیده‌ام. بخندم و نفس راحتی بکشم. بدوم اسکانسی از توی کیفم بردارم و بیندازم توی صندوق صدقات به نیت سلامتی حاج قاسم. جمعیت را می‌بینم که دست‌هایشان با ضرب بالا و پایین می‌رود و دم گرفته‌اند: «ای اهل حرم میر و سپهدار نیامد... علمدار نیامد...» و من به عکس‌های سردار در دستان مردم نگاه می‌کنم و باز از خودم می‌‌پرسم: «واقعا حاج قاسم شهید شده؟! » لبخند شیرین سردار را که توی عکس‌ها می‌بینم یاد روزی می‌افتم که آمده بود خانه‌مان. چهار سال پیش بود، چله زمستان. پدرم تازه شهید شده بود. ما هنوز سیاه‌پوش بابا بودیم. خواهر کوچکم بی‌تابی می‌کرد. شب‌ها کابوس می‌دید و با جیغ بیدار می‌شد و کل خانه را برای پیدا کردن بابا می‌گشت. وقتی بهمان گفتند که سردار سلیمانی می‌خواهد بیاید دیدن‌مان از خوشحالی در پوست‌مان نمی‌گنجیدیم. با مادر افتادیم به تمیز کردن خانه و شیرینی و میوه خریدیم. بالأخره آمد و مثل نسیم دل‌انگیز بهاری توی خانه سرد و غم‌زده‌مان وزید. مهربان بود و لبخند نرمی روی لب‌هایش داشت. برایمان هدیه‌های کوچکی آورد که خواهرم را خیلی خوشحال کرد. تا نشست اسم‌هایمان را پرسید و وقتی فهمید اسم خواهرم زینب است ذوق کرد و گفت که او هم دختری به نام زینب دارد. آرام و شمرده حرف می‌زد و نور چهره‌اش دل آدم را آب می‌کرد. من هفده سالم بیشتر نبود. سربه‌زیر و خجالتی بودم. با این‌همه پا گذاشتم روی دلم و رفتم جلو و با صدایی که حتی خودم هم به سختی می‌شنیدم از سردار پرسیدم می‌شود با من و خواهرم یک عکس سلفی بگیرد؟ یادم است ابرو بالا داد و بله کش‌داری گفت. بعد ایستاد وسط و من و خواهرم دو‌طرفش. با این‌که دست‌هایم می‌لرزید و از خجالت سرخ شده بودم اما عکسی که گرفتم حسابی صاف و درخشان افتاد. روز بعد اولین کاری که کردم رفتن به عکاسی بود. عکس را دادم برایم روی شاسی چاپ کردند. یکی برای خودم، یکی برای خواهرم. و خواهرک ده‌ساله‌ام قاب را کوبید کنار تخت‌خوابش و از آن شب دیگر کابوس ندید. طفلک خواهرم... هرچه فکر می‌کنم اولین واکنشش را به شهادت حاج قاسم یادم نمی‌آید. شاید فریادهای یا امام زمان من خواب شیرین جمعه‌اش را پریشان کرد. یا شاید او هم مثل مادر زودتر از من خبر را شنیده بود... نمی‌دانم. و آن جمعه... از آن صبح جمعه‌های غم‌انگیز بود که از هول امتحان روز بعد نه خواب به چشمم می‌آمد و نه تمرکز درس خواندن داشتم. قبلش هم خواب پدرم را دیده بودم. توی خواب بابا و دوستانش آمده بودند خانه‌مان. بابا ناراحت بود، سیاه پوشیده بود و دنبال پرچم عزایی می‌گشت که هر سال محرم از سردر خانه آویزان می‌کردیم. مادر ازش پرسید مگر محرم است که می‌خواهی پرچم بزنی؟ و بابا طوری از این حرف تعجب کرد که ابروهایش را بالا رفت. رو به ماها گفت نمی‌بینید عاشورا شده؟! وقتی با صدای آلارم گوشی‌ام بیدار شدم مثل همیشه که از دیدن بابا توی خواب خوشحال می‌شدم، نبودم. نمازم را خواندم و بعدش یک‌دفعه دلم هوای دعای ندبه کرد. گرمکن و شلوار ورزشی‌ام را پوشیدم و رفتم توی حیاط. هندزفری گذاشتم توی گوشم و همان‌طور که دور حیاط پیاده‌روی می‌کردم گوش سپردم به دعای ندبه و صدای دلنشین استاد فرهمند. بعد از دعا لحظه‌ای نشستم لب باغچه که کمی خستگی در کنم. طبق عادت همیشگی‌ام رفتم توی سایت‌های خبری که ببینم دنیا چه خبر است. آدم صبح جمعه آن‌هم هشت صبح انتظار خبر خاصی ندارد. اولین چیزی که دیدم عکسی از سردار سلیمانی بود با لباس شخصی در زمینه سیاه‌رنگ. خواستم خبر را بخوانم که ببینم سردارمان باز چه گلی کاشته که تیتر خبر مثل شیشه‌ای تیز چشم و دلم را نشانه رفت: «سردار سر لشکر حاج قاسم سلیمانی و جمعی از یارانش به شهادت رسیدند.» لحظه‌ای خشکم زد و بعد مغزم انگار شوخی‌اش گرفت یا شاید هم آخرین تلاشش را برای دور نگه داشتنم از تلخی ماجرا، به کار برد. چون اصلا معنی خبر را نفهمیدم. دوباره تیتر را خواندم، یک‌بار دیگر و باز هم خواندم... و بعد برای لحظه‌ای بهت زده به صفحه گوشی‌ام نگاه کردم و ناگهان شروع کردم به فریاد زدن: «یا امام زمان... یا امام زمان... یا امام زمان... یا امام زمان...» نمی‌دانم چند بار امام زمان را صدا کردم که بالأخره دست‌های مادرم دور شانه‌ام حلقه شد و از شوک درم آورد. دیگر تاب ماندن در خانه را نداشتم. پیراهن سیاه محرمم را پوشیدم و راه افتادم طرف خانه پدری حاج قاسم. جایی که از بچگی با روضه‌های فاطمیه و چای‌های عزای امام حسینش عجین بودم. جمعیت موج می‌خورَد و من را هم همراه خودش می‌بَرَد. فریادهای یا حسین مردم بالا گرفته و ناگهان نگاهم می‌افتد به تابوت مزین به عکس سردار سلیمانی که نرم و سبک روی موج جمعیت حرکت می‌کند، انگار فرشته‌ها چهارگوشه‌اش را گرفته‌اند. اشک‌هایم گونه‌های یخ‌زده‌ام را گرم می‌کند. با مردم هم‌صدا می‌شوم: «این گل پرپر از کجا آمده... از سفر کرب و بلا آمده...» معنی بعضی حرف‌ها را در لحظه نمی‌توان فهمید. مثل غنچه‌ای که باید منتظر شکفتنش ماند، بعضی حرف‌ها را هم باید صبر کرد تا در زمان مناسب معنی‌اش به جان بنشیند. وقتی پدرم داشت می‌رفت سوریه گریه می‌کردم و می‌گفتم نمی‌خواهم شهید بشوی و پدرم دلداری‌ام می‌داد که آخر کار همه مرگ است. حتی اگر شهید نشوم می‌میرم. معنی آن حرفش را نفهمیدم تا روزی که درِ تابوت را کنار زدند و صورت زخمی و کبودش را نشانم دادند. اگرچه بی بابا شدن تلخ بود اما شیرینی‌ای توی شهادتش بود که دل آدم را غرق آرامش می‌کرد. نگاه می‌کنم به انبوه جمعیت و دست‌هایی که بی‌تاب لمس تابوت حاج قاسم است و بالاخره می‌فهم که چرا حاج قاسم راضی بود هزار بار توی خاک عراق شهید شود، اما در خاک ایران نه. زل می‌زنم به چشم‌های حاج قاسم توی عکس و برای همیشه به خاطر می‌سپارم که من در رختخواب امن و خواب شیرینم بودم، آن زمان که او نیمه‌شب روی بال فرشته‌ها به آسمان‌ها سفر می‌کرد.