خیانتی که علم‌الهدی را آسمانی کرد

عاطفه میرافضل

نام حسین علم‌الهدی که می‌آید مظلومیت فریاد می‌زند. مظلومیتی نهفته زیر سایه شوم خیانت و روایتی از ناجوانمردی بنی‌صدر و شهادت صدها رزمنده در هویزه. روزهای دی مصادف است با روزهای سخت و نامهربان عملیات نصر با اسرار سر به مهر پر از خیانتش که هویزه را شهری بی‌دفاع و یاران حسین علم‌الهدی را آسمانی کرد. قصه پر غصه‌ای که هنوز دردناک است.

در خیانت آگاهانه بنی‌صدر، همین بس که ایشان معتقد بود ما در خوزستان باید حداقل 120 کیلومتر از شهر اهواز عقب‌نشینی کنیم و بیائیم در کوه‌های بهبهان مستقر شویم و بعد به روش جنگ و گریز اشکانیان‌، خوزستان را از دشمن پس بگیریم‌! ایشان در پی این بود که نیروها را به کوه‌های بهبهان که در حقیقت دروازه شرقی استان خوزستان است ، گسیل بدارد و عملا زمینه شکست و تجزیه کامل استان خوزستان را فراهم کند. پس از سقوط خرمشهر، بنی‌صدر می‌خواست به گونه‌ای برنامه‌ریزی کند تا آبادان نیز مانند خرمشهر سقوط کند‌. لذا نمی‌گذاشت تا از امکانات ارتش برای شکستن محاصره آبادان استفاده شود. بنی‌صدر هم به طور مستقیم و هم به طور غیر مستقیم‌، با گروهک‌های ضدانقلاب در کردستان رابطه داشته و از آن‌ها حمایت می‌‌کرد. این‌ها را راویان دفاع مقدس می‌گویند.

روایت دردناک هویزه

چهار ماه از جنگ می‌گذشت. دشمن زمین‌گیر شده بود و تلاش‌های نیروهای بومی و مردمی سد راه بعثی‌ها بود.آن زمان ارتش مجبور بود تاکتیک‌های بنی‌صدر را عملی کند. بنی‌صدر رئیس‌جمهور بود و فرمانده کل قوا! طرح عملیات نصر را ستاد مشترک ارتش تهیه کرده بود.

در ادامه همین عملیات، نیروهای تحت امر سید‌حسین‌ علم‌الهدی، فرمانده سپاه هویزه، که تعدادی از دانشجویان خط امام هم با آن‌ها بودند، برای کمک به رزمندگان ارتشی و در حقیقت به عنوان راهنمای محلی در حمله شرکت کردند. نیروهای ارتشی، چون تابع واحدهای زرهی ارتش بودند، بیشتر به صورت سواره نظام حرکت می‌کردند و بچه‌های سپاه هویزه هم پیاده پیش می‌رفتند.

سردار محمد کوثری در این مورد نقل می‌کند‌: «‌بچه‌های سپاه سلاح نداشتند و می‌خواستند از ارتش بگیرند تا کمک‌شان کنند، بنی‌صدر به ارتشی‌ها گفته بود که حق ندارید به سپاه یک فشنگ هم بدهید.
حتی وقتی بنی‌صدر مطلع می‌شود که سرگرد صیاد شیرازی به نیروهای سپاه و بسیج مهمات داده‌، وی را عزل کرد و درجه‌هایش را گرفت.
پس از سقوط خرمشهر‌، بنی‌صدر می‌خواست به گونه‌ای برنامه‌ریزی کند تا آبادان نیز مانند خرمشهر سقوط کند‌. لذا نمی‌گذاشت تا از امکانات ارتش برای شکستن محاصره آبادان استفاده شود.»

بی‌سیم چی شهید علم‌الهد درباره آن روزهای سخت گفته است:

«‌پانزدهم دی ماه 1359 ساعت ده صبح راه افتادیم به طرف خط دشمن. تا چهار بعداز‌ظهر آن روز حتی یک لحظه هم آرامش نداشتیم. ساعت پنج پراکنده شدیم و هر کس رفت سراغ گروه خودش خیلی‌ها هم درست و حسابی توجیه نشده بودند فکر کردند عملیات تمام شده است. آن شب را در آن سرمای استخوان سوز خوزستان، بی‌ سر پناه گذراندیم تا برای عملیات فردا آماده شویم. اما سوز و گرسنگی نگذاشت تا صبح پلک بزنیم. صبح زود، نماز را که خواندم. سیاهی تانک‌های عراقی را که در 3 کیلومتری‌هایمان صف کشیده بودند، دیدم. تازه دستگیرم شد که آن همه سر و صدای دیشب که در منطقه پیچیده بود برای تانک‌های عراقی بود نه تانک‌های خودمان. تانک‌ها ما را گرفتند زیر گلوله. عده‌ای شهید شدند و نمی‌دانستم چرا اجازه شروع عملیات را نمی‌دادند. ساعت از 10 گذشته بود که بی‌سیم را برداشتم و به همراه بچه‌ها رفتم سنگر علم‌الهدی. حدود یازده صبح شد‌. بچه‌هایی که دور علم‌الهدی جمع شده بودند صد نفری می‌شدند. بال بال زدن بچه‌ها زیر آتش عراقی‌ها تحمل علم‌الهدی را تمام کرده بود. با همان گروه صد نفری خودمان که 20 نفرشان را هم زخمی و بی‌ سر و دست روی جاده جفیر جا گذاشته بودیم، قرار گذاشتیم برویم جلو و نگذاریم تانک‌های عراقی بیش از این پیشروی کنند. تا جایی که ما خبر داشتیم عملیات سه مرحله دیگر داشت و قرار بود دست آخر برسیم به خرمشهر! هفتاد نفری که مانده بودیم پشت سر علم الهدی به طرف تانک‌های عراقی راه افتادیم. علم‌الهدی، من و حکیم از همه جلوتر بودیم و باقی بچه‌ها سینه‌خیز پشت سرمان جلو می‌آمدند. تا آن موقع که آن همه آتش روی سرمان می‌بارید اخم‌های علم‌الهدی توی هم نرفته بود. اما همین که پیام عقب‌نشینی را از توی بی‌سیم شنید همان طوری نیم خیز‌، چکمه‌های پلاستیکی‌اش را کشید روی زمین، چشم‌هایش را بر‌گرداند و با ابروهای درهم گفت: با این اوضاع دستور عقب‌نشینی برای چیست؟»

اگرچه که دستور عقب‌نشینی بنی‌صدر با مخالفت جدی شهید سید محمدحسین علم‌الهدی مواجه شد و بعد از آن که علم‌الهدی با آیت‌الله‌خامنه‌ای تماس گرفت، دستور بنی‌صدر لغو شد و رزمندگان در هویزه باقی ماندند اما عدم پشتیبانی از نیروها آنان را مظلومانه زیر تیر رس مستقیم دشمن قرار داد و در نهایت تعداد قابل توجهی از دانشجویان از جمله حسین علم‌الهدی، به شهادت می‌رسند‌.

حیدر رحیم‌پور ازغدی خاطره‌ای بعد از این ماجرا را چنین نقل می‌کند:
«‌به دیدن آقا (مقام معظم رهبری) رفتم. ایشان تا مرا دید شروع کرد به گریه کردن. گفت: حیدر آقا‌! بنی‌صدر بسیاری از بچه‌های لانه جاسوسی را کشت‌. آن جریان هویزه و شهید علم‌الهدی را می‌دانید که؟ جریان را تعریف کرد و زار زار گریه کرد .‌شدیدا گریه می‌کرد و می‌گفت [بنی‌صدر] بچه‌ها را کشت‌! بچه‌ها را کشت‌؛ به همین راحتی.»
تا این‌که بالأخره با افشای خیانت‌های آشکار بنی‌صدر و با توجه به اطلاعاتی که نیروهای سپاه در آن زمان کشف و گزارش کردند و وی با حکم امام راحل از فرماندهی کل قوا عزل شد. از آن روز تا ۳۱ شهریور که عدم کفایت او از ریاست جمهوری در مجلس تصویب شد از مخفیگاه خود بیرون نیامد. در این روز ۱۷۷ نفر در مقابل ۱۲ رأی ممتنع و یک رأی مخالف، بر عدم کفایت بنی‌صدر متفق‌القول بودند. وی بعد از مدتی در تاریخ ۶ مردادماه همان سال به‌همراه مسعود رجوی با پوشش زنانه از طریق فرودگاه مهرآباد از ایران گریخت و به فرانسه پناهنده شد.