دسته‌گل‌هاشون
سمیرا اسکندرپور
از آشپزخانه به اتاق سرک کشیدم. محمدعلی نشسته بود وسط اتاق و ماشین کوچکش را به سمت عباس هل می‌داد. نگران بودم. عباس صدایش را بچه‌گانه کرد و ماشین را با ذوق و شوقی کودکانه به سمت محمدعلی بر‌گرداند.
با کف دست‌هایم کتلت دیگری فرم دادم و توی روغن داغ ماهیتابه انداختم. صدای جلز ولز روغن دلم را آشوب کرد. تا کی باید این مسأله را از در و همسایه مخفی می‌کردم. چند سال عذاب کشیدن توی خانه و محله قبلی بس نبود. نه... به هر قیمتی نباید بگذارم این بار کسی چیزی بفهمد. وگرنه باز هم متلک‌ها و نصیحت‌های داغ‌تر از آش. که موجی یعنی دیوانه. مگه دیوانه‌ای که دیوانه نگه می‌داری.
برگشتم و خیار و گوجه‌ها را از یخچال درآوردم. تا چند تا از کتلت‌ها سرخ شوند سالاد را درست کردم.
نباید قبول می‌کردم. هر چه قدر هم که فریبا خانم اصرار می‌کرد. ولی... ولی چاره‌ای نبود. او از مشکل عباس خبر نداشت. نمی‌توانستم فقط به خاطر یکی دو ساعت نگه داشتن محمدعلی تمام رازداری چندماهه‌ام را هدر بدهم.
دوباره از بالای اپن به عباس نگاه کردم. حالش خوب بود. یک سالی می‌شد که اتفاقی برایش نیفتاده بود.
فقط یک ضربه. پارسال... از عمد بود یا سهو نمی‌دانم. ولی چشمان آن پسر را خوب یادم است. وقتی توپ به سر عباس خورد گفت: ببخشید حاجی. یه وقت نترسی. این توپش از اون توپ‌ها نیست.
بعد هم بلند بلند و سرخوش خندید. ولی ده برابر بزرگ‌تر از آن توپ غصه به دل من و عباس نشست.
کاهو‌ها را شستم. روی تخته ریز ریز کردم و به خیار و گوجه‌ها اضافه کردم. قطره‌ای آب از دستم توی ماهیتابه پاشید. روغن مانند فش فشه به جوش آمد.
چهارشنبه سوری. بدترین روزهای من و عباس. فش فش فشه‌ها و ترق ترق ترقه‌ها. عباس می‌لرزید. من زار می‌زدم.
پیاز‌ها را خرد کردم.
آسایشگاه... برای کسی که هشت سال جلوی عراقی‌ها ایستاده و زندگی‌اش را وقف دفاع از دین و شرف و ناموس این مملکت کرده... نه... عباس برای من همه کس بود و هست. نمی‌خواهم. نمی‌گذارم. تنها و بی کس توی آسایشگاه؟ وضعیت عباس طوری بود که با خوردن چند تا قرص و یک کم مراقبت هنوز می‌توانست کنار ما باشد. او باید پیش من و مسعود زندگی کند. پیش خانواده‌اش.
بوی پیاز چشمانم را سوزاند. صورتم خیس اشک شده بود. با پشت آستین‌ها صورتم را خشک کردم. چشمم به ماهیتابه افتاد. کم مانده بود کتلت‌ها بسوزد. با عجله آن‌ها را یکی یکی روی دیس بلور چیدم.
طبقه سوم هم نعمتی است. نه صدای ماشین و موتور و نه صدای فریاد جوان‌های فوتبالیست محل.
به ساعت نگاه کردم. دلم لرزید. وای خدای من. زمان از دستم رفته بود و هنوز قرص‌های عباس را نداده بودم. به سرعت قرص‌هایش را از کشو بیرون آوردم. یک لیوان آب از یخچال پر کردم و به اتاق رفتم اما...
با دیدن اتاق خالی ته دلم هم خالی شد. آب دهانم را به تلخی قورت دادم و صدا زدم: عباس!
سراسیمه به اتاق خواب رفتم. ولی آنجا هم نبودند. دوباره داد زدم: عباس!
اضطراب تمام بدنم را گرفت. تپش قلبم زیاد شد. یک باره و چند باره فریاد زدم: عباس! عباس! کجایی عباس؟
لیوان آب را همراه قرص روی میز توالت گذاشتم و به تراس رفتم. با ترس و لرز از بالا تمام حیاط را ورانداز کردم. خدا خدا می‌کردم فکر و خیال‌هایم واقعیت نداشته باشد.
هل کردم. انگار آب شده بودند و رفته بودند توی زمین. صدایم می‌لرزید. جیغ زدم: «عباس! محمدعلی! کجایید؟» نمی‌دانستم چه کار کنم. یعنی از خانه بیرون رفته بودند؟ پس... چرا من هیچی نفهمیده بودم.
بی‌معطلی چادرم را سر کردم و تمام پله‌های سه طبقه را با گریه و دلهره پایین رفتم. بدون آن که صدایم را بلند کنم با خودم عباس را صدا می‌زدم. از روی پله لیز خوردم و زمین افتادم. از گلویم بی‌اراده جیغ بی‌دنباله‌ای بلند شد. تمام بدنم درد گرفت. به در واحد طبقه اول نگاه کردم. خدا را شکر کردم که امروز توی ساختمان کسی نیست. وگرنه حالا خانم شاکری در را باز می‌کرد و سؤال پیچم می‌کرد. به سختی بلند شدم و باز هم دویدم. به در ساختمان رسیدم. نمی‌خواستم کسی از نگرانی‌ام با خبر شود.
دو طرف کوچه را چشم گرداندم. انگار زمین دهان باز کرده بود و عباس و محمد علی را بلعیده بود. بدنم سر شد. سست شد. نفس در سینه‌ام نه می‌رفت و نه برمی‌گشت. چشمانم تار شده بود. گیج شده بودم. نمی‌توانستم روی پاهایم بایستم. چشمانم سیاهی رفت وافتادم روی پله‌ها. سردی پله‌های سنگی توی تنم ریخت. دردهای بدنم کوفته شد توی قلبم. توی سرم.
نیمه هوشیار بودم که صدای مسعود را شنیدم: مامان! چرا اینجا افتادی؟ چی شده؟ مامان....
با شنیدن صدای مسعود چشمانم کمی جان گرفت. از دانشگاه برگشته بود. بهش نگاه کردم. چشم‌های مشکی‌اش از وحشت گرد شده بود. ناله زدم: بابات.. بابات... گم شده...
بریده بریده هق زدم: محمد... محمدعلی هم باهاش بوده... باهاش بوده... باهاش بوده....
زدم زیر گریه و دوباره چشمانم را بستم. مسعود هم نمی‌توانست برای من کاری کند. مسعود هاج و واج و مضطرب بلند شد. رفت توی کوچه و هر دو طرف کوچه را دوباره نگاه کرد. فایده‌ای نداشت. عباس بچه را برده بود. به کجا نمی‌دانم. اگر توی این حال بلایی سر محمدعلی می‌آورد هیچ‌وقت خودم را نمی‌بخشیدم. هیچ‌وقت.
مسعود با ناامیدی کنارم نشست. اما... یکدفعه چشمانش برقی زد و با خوشحالی گفت: مامان! کفترها....
و بی آن‌که منتظر من بشود سریع و با شتاب از پله‌ها بالا رفت. من تا به خودم بیایم و حرف مسعود را هضم کنم چند ثانیه طول کشید. تا فهمیدم مسعود چه می‌گوید از جایم جستم و جیغ زدم: یا امام رضا! پشت بوم. چادرم را به کمرم بستم. دستم را به نرده‌ها گرفتم و پله‌ها را دو تا یکی کردم. وقتی به آخرین پله رسیدم نفس نفس زنان درِ خر پشته را باز کردم و آرام به پشت بام رفتم. بهتم زد. باورم نشد.
عباس گوشه‌ای کز کرده بود و مثل بچه‌ها زانوهایش را در بغل گرفته بود. کفترها بال بال زنان روی شانه‌ها و سرش نشسته بودند و هوهوکنان پرهایشان را می‌جوریدند. محمدعلی تفنگ صدادارش را به طرفش گرفته بود و با زبان بچه‌گانه‌اش می‌گفت:
تو دستگیری... دیگه نمی‌تونی فرار کنی. حالا می‌کشمت.
مسعود نشست کنار عباس. دست عباس را گرفت و بوسید. یکی از کبوترها را برداشت و نوازش کرد. با بغض به صورت عباس خیره شدم. عباس با صورت و بدنی لرزان زیر لب ناله می‌زد: «نزن نامرد... نزن... نزن. بچه‌هایشان منتظرن. منتظر باباهاشون. آن‌ها منتظرشونند. دخترهاشون... پسرهاشون... کوچولوهایشان... دسته‌گل‌هاشون... دسته‌گل‌هاشون..»