چک برگشتی بابانوئل

فاطمه‌ابراهیمی

برق چراغ‌های رنگی درخت کریسمس دهن‌کجی می‌کند. صدای مدام زنگ تلفن کلافه‌ام کرده‌ است. پریسا تشر می‌زند:

ـ عه سهیل ریجکتش کن، مته مغزم شد.

صورتم بین دست‌هایم مخفی می‌شود. بی‌حوصله می‌گویم:

ـ طلبکاره، می‌گی چی‌کارش کنم؟ چک دارم دستش.

شانه بالا می‌اندازد و بشقاب غذا را می‌گذارد روی میز گردویی:

ـ چه‌می‌دونم باهاش حرف بزن، بگو شب سال نویی بهت مهلت بده، نمی‌خوایم بخوریم که پس می‌دیم.

قیافه‌ام با دیدن عدس پلو سوخته پریشب له می‌شود. با حسرت به بوقلمون شکم‌پر داخل ماکرویو نگاهی می‌اندازم. قبل از آن‌که فکر اعتراض به ذهنم خطور کند، خودش حق به جانب می‌گوید:

ـ سهیل تو که می‌دونی چند روز دست تنها مشغول آماده کردن مهونی‌ام، انتظار نداری که اون غذا را بذارم جلوت؟

ژله‌بستنی طرح کریسمس را از یخچال بیرون می‌آورد و روی میزگوشه سالن می‌گذارد.

عدس‌های سوخته را حواله می‌کنم به گوشه بشقاب. جیغش قاشق را از دستم می‌اندازد:

ـ عه حالمون خراب نکن با اون قیافت.

با انگشتش شکل لبخند راروی صورتش نشان می‌دهد:

ـ بخند عزیزم. قراره امشب بابانوئل بشی.

چشمش را توی چشم‌خانه می‌چرخاند:

ـ اگرچه به لطف اون خیاط بی‌مسئولیت با این همه تأخیر. حالا هرچی، من و پانیذ می‌ریم لباس بپوشیم تو هم سریع شامتو بخور حاضر شو.

به اندازه تمام تاریخ میلادی، این چندروز بابانوئل را با افاضاتم به کمال رسانده بودم. مشکل از آن بنده خدا نبود فقط من دستم به جای دیگری نمی‌رسید؛ مثلا دیلیت اکانت اینستگرام پریسا. همه مشکلات ما از اینفلوئنسر شدن پریسا شروع شد. نه که تا قبلش مشکلی نداشته‌باشیم و همه چیز گل و گلاب باشد، نه بود؛ اما مشکلات هم خودشان را به اندازه حقوق کارمندی‌مان به رخمان می‌کشیدند. از وقتی مناسبت گرفتن‌های عجیب‌ و غریب پری شروع شد، جیب من هم به خس‌خس افتاد. وضع این ماه اما از همیشه حادتر شده‌بود. از قبل پیش‌بینی‌اش را کرده‌بودم. همان روز که حقوقم را ریختند به پری گفتم:

ـ دلم برای یلداهای قدیم خونه مامانم تنگ شده زیر کرسی نشستن و تخمه شکوندن، اناردون شده با گلپر اونم توی کاسه سفالی‌های جهاز مامان. چطور امسال بریم اونجا؟

پری نخودی خندیده‌بود:

ـ نچ نمی‌شه. یک یلدای عالی برات برنامه ریختم که یلداهای خونه مامانت به دیگه چشمت نمیاد.

حق اعتراض هم نداشتم. تأکید کرده بود می‌خواهد یلدای خودش را داشته‌باشد.

یلدای هزار رنگ پری هیچ چیزش سرجایش نبود. جای انار دون شده داخل کاسه سفالی، انار سفالی گذاشته‌بود و انار واقعی روی دسته گلی رفته بود که عوض گل، انار داده‌بود. هندوانه‌ها پروانه شده‌بودند. خرمالو‌ها و میوه خشک‌ها و شکلات‌ها در یک کدو به سیخ رفته‌بودند. کیک و ژله‌ هندوانه‌ای و مهم‌تر از همه خود پری که با هنر آرایشگر و خیاطش به یک هندوانه تمام و کمال تبدیل شده‌بود. اوضاع به همین جا ختم نشد و پس لرزه‌هایش به من و پانیذ هم سرایت کرده و ما هم هندوانه شده ‌بودیم، امابه درصد کمتر.

فردایش نشسته‌بودم روی مبل و خوشحال از حساب و کتاب‌هایی که داشت جور در می‌آمد چایم را می‌خوردم که پری گفت:

ـ سهیل می‌شه کارتت بدی؟

چای پریده ‌بود توی گلویم و اگر به موقع به پشتم نکوبیده بود با عزرائیل می‌رفتم آن دنیا.

نفسم که جا آمد نخودی خندیده‌ بود:

ـ سهیل چته تو؟ کارتت خواستم جونت که نخواستم. می‎خواستم کریسمس مهمونی بگیرم ولی لباس‌هامون آماده نیست، با سال نو می‌پوشیمش بی‌خیال. حالا کارتت بده.

با صدایی که ته حلقم بیرون می‌آمد داده زده‌بودم:

ـ سال نو میلادی به ما چه؟ ما آداب و رسوم خودمون جشن می‌گیریم.

زده بود پشت دستش:

ـ وا سهیل از تو بعیده! پس تعامل فرهنگی چی می‌شه؟ شاید برای تو اهمیت نداشته باشه ولی برای من خیلی مهمه. میدونی که من اینفلوئنسر 35هزار نفرم و نسبت به تک تک اونایی که دنبالم می‌کنند احساس مسئولیت می‌کنم.

اجازه جیک زدن نداده ‌بود و یک ریز گفته‌ بود:

ـ ببین از مسافرت کریسمس گذشتم اما از مهمونی شب سال نو نخواه که بگذرم.

عصبانی کارتم را از جیب کتم بیرون آورده‌ و پرت کرده ‌بودم روی میز. ولی او با خونسردی کامل گفت که کارت پس اندازمان را می‌خواهد و موجودی این کارت فقط هزینه لباس خودش می‌شود. داد و فریادهایم به جایی نرسیده‌بود و پری کار خودش را کرد.

زنگ تلفن اسدی از جا می‌پراندم. ناخودآگاه انگشتم روی آیکون قرمز تلفنم کشیده می‌شود. دست‌پاچه تلفنش را می‌گیرم. باصدای فریادش گوشی را از گوشم فاصله می‌دهم:

ـ مرتیکه روی من قطع می‌کنی، مثل این‌که نفست به جای گرمی بنده ها؟ همین امشب سردش می‌کنم برات. دیرم کردم، همون یه ما پیش که افتاده بودی به پاچه خواری باس سردش می‌کردم.

اجازه حرف زدن نمی‌دهد و قطع می‌کند. پریسا می‌توپد:

ـ سهیل بدو حاضر شو مهمونا رسیدند.

لباس بابانوئل روی تخت افتاده ‌است. اسدی تلفنم را ریجکت می‌کند. می‌نشینم لبه تخت و انگشتم تندتند روی کیبورد گوشی فرو می‌آید:

ـ آقای اسدی شما را به جان بچه‌تون ببخشید. به جان بچه‌م دستم خورد حواسم نبود. نمی‌خواستم بی‌ادبی کنم. جان عزیزتون کمی دیگه هم مهلت بدین این ماه حتما تسویه می‌کنم. امشب مهمون غریب دارم، یه امشب مردونگی کنید آبروم نره.

چند تقه محکم به در می‌خورد. گوشی را پرت می‌کنم روی تخت و لباس را می‌پوشم. پوزخندی به پیرمرد ریش سفیدی که در آینه میز آرایش پیداست، می‌زنم. نگاهم روی صفحه روشن تلفنم می‌افتد. پیامک یک کلمه‌ایش عرق سرد را بر پشتم جاری می‌کند: «پلیس!»

پریسا می‌پرد توی اتاق: بدو سهیل درو برای مهمونامون باز کن.

زنگ خانه تندتند به صدا در می‌آید. رنگم می‌پرد. با تته‌پته می‌گویم:

ـ از تو آیفون دیدی کیه؟

با دیدن قیافه‌ام ابروهای رنگ خورده‌اش در هم گره می‌خورد:

ـ به جون پانیذ اگه با این قیافه با مهمونام برخورد کنی تا یک هفته باهات حرف نمی‌زنم، حتی یک کلمه!

سلانه‌سلانه پشتش می‌روم. چشم غره‌اش تلفنم را حواله می‌دهد به جیبم. پانیذ را می‌گذارد روی گردنم و در را باز می‌کند.

مهمان‌ها تازه نشسته‌اند. هنوز تکیه‌ام به مبل نرسیده که صدای زنگ در بلند می‌شود. زل زده‌ام به آیفون. پاهایم توان بلند شدن ندارند. پریسا چشم و ابرو می‌آید:

ـ حتما سوزی، بابانوئل جون بچه‌ها دوست دارن شما در براشون باز کنی.

تصویر مرد سبزپوش توی آیفون رنگم را می‌پراند. بی‌حرف دستگیره در را پایین می‌کشم. پریسا می‌خندد:

ـ عزیزم چرا در نمی‌زنی؟

پکر جواب ‌می‌دهم:

ـ کارشون با منه.

***

برگه‌ها را امضا می‌کنم و از کلانتری می‌زنم بیرون. آلارم پیامک‌های پریسا، مته مغزم شده‌اند. می‌پرسم:

ـ پولش از کجا آوردی؟ فینش را می‌گیرد و جواب می‌دهد:

ـ طلاهام فروختم.

می‌چرخم سمتش. بغض کرده به صفحه گوشی‌اش خیره شده‌ است. با غیظ می‌گویم:

ـ برای طلاهات بغض کردی؟

با سر به تلفنش اشاره می‌کند. تلفنش را می‌گیرم. گیج و منگ به تصویر خودم با دست‌های دست‌بند خورده نگاه می‌کنم. بغض‌آلود می‌گوید:

ـ اون شب که پلیس اومد. سوزی ازت عکس انداخته بعدشم...

گریه امانش را نمی‌دهد. آهی می‌کشم و به پشتی صندلی تکیه می‌دهم.