شاید به خواب شیرین، فرهاد رفته باشد

نیلوفر حاج‌قاضی

مرغ بهشته. این را مادر، هر وقت طفل معصومی یا نوجوان ناکامی از دنیا می‌رود می‌گوید. مادر اصطلاح دیگری هم دارد. هروقت بخواهد برای رزق و روزی کسی از ته دل دعا کند، می‌گوید: خدا از خزانه غیبش براش برسونه، از درهای گشوده آسمانش، از آسمان هفتم.

می‌بینید! بعضی عبارات هم حق مطلب را ادا می‌کنند و هم به جان می‌نشیند. مثل همین اصطلاحات مادرانه که خوب توی دل این تصویر تلخ با غم گزنده بی‌انتهایش جا خوش کرده است. توی چشم‌های ماتم زده جوانی که زل زده به لنز دوربین و آغوشش مثل حائلی است بین مرزهای بودن و نبودن، توی صورت کمرنگ و بی‌رمق نوجوان که تسلیم سرما شده و روحش به آسمان هفتم پر کشیده... و حتی درون چشم‌های کنجکاو مرد پشت شیشه.

فرهاد نام این پیکر نحیف رنگ پریده است. از همان‌هایی که در حسرت آرزوهای کوچکشان کمرشان زیر بار سنگین کوله‌ها و در پیچ و خم راه‌های باریک و صعب‌العبور کوه‌ها، دوتا شده. نوجوانی که خلاف طبیعت موروثی دامنه‌های اورامان و سرزمین بهشتی مریوان، رنگ و روی گلبهی نداشت. آرزوهای بزرگی هم نداشت. فقط مصمم بود برای خودش و خانواده‌اش، برای بابای نیمه بینایش که نان خشک جمع می‌کرد دنیای قشنگ‌تری بسازد. خودش گفته بود: این بار می‌روم تا با پولش یک دست لباس ورزشی بخرم. اما حالا ماتم یخ زدن فرهاد و برادرش تنها ارمغان آخرین سفر سردشان برای باباست.

نمی‌خواهم شعار بدهم که مقصران اصلی این رخداد مسئولین هستند، که هستند. نمی‌خواهم بگویم بی‌تفاوتی‌هایمان، نه در جاده‌های دور، حتی همین جلوی چشممان و در خیابان‌های لوکس و مدرن شهر، گرسنه‌های بی‌خانمان را راهی گورستان می‌کند، که البته همین است.

نمی‌خواهم بگویم چرا وجدان بشریت خفته یا خود را به خواب زده، که زده.

تنها با دیدن این عکس دلم سیلی می‌خواهد. یک سیلی جانانه که وجدانمان را از خواب‌های عمیق بیرون بکشد.

راستی فرهاد! توی این خواب شیرین، لباس بهشتی‌ات چه رنگی است مرغ بهشت ؟